Sérqueneïlaen

Kon ik maar alles vertellen wat me overkomen is! Ik werd gevonden tussen de fietsenstallingen in een ondergrondse garage. Waarschijnlijk gedumpt na mishandeling gaan ze vanuit, omdat ik in panische angst verscholen zat en zeker als ik mensen zag die me benaderden, kromp ik helemaal ineen. Toen kwam ik in "de opvang" terecht bij een ouder dametje die mij voorzag van eten en drinken. Maar ik werd boven in een kamertje gehouden waar enkel een bed en een klein ladenkastje stond. Daar heb ik een heel dik jaar verbleven. Alle schrikachtige,onhandelbare,... poezen werden bij mij in die kamer gezet. Nou ik kan je zeggen dat dit me meer kwaad dan goed gedaan heeft want nu vertrouwde ik heel zeker die rare mensen niet. Ik voelde me diep ongelukkig. Na een dik jaar besloten ze dan toch maar om kenbaar te maken dat ik eigenlijk zo graag een mooi poezenleventje wilde leiden . Mijn nieuwe baasjes vroegen info over mij , toen ze mijn verhaal hoorden schrokken ze enorm. Dit kon toch niet dat er al die tijd niemand zich echt om mij bekommerde om mijn opgelopen trauma's te helpen verwerken. Ze kregen dan ook nog eens te horen dat "als" ze me konden vangen mij mee mochten nemen.Ze geloofden hun oren niet maar besloten toch mij een kans te geven. Plots stonden ze daar op dat kamertje waar ik leefde. Waren die echt voor mij gekomen??? Ze hebben meer dan een uur op de grond gelegen om tegen mij te praten terwijl ik mij onder het bed had verstopt. Toen mijn baasje mij wilde nemen ging ik door het lint en liep ik dus letterlijk volledig tegen de muren op! (Tja wat doe je zoal als je een jaar word opgesloten!) Opnieuw zijn ze dan de hele tijd tegen mij beginnen te praten en heb me uiteindelijk toch maar laten pakken en in een draagmandje laten zetten.Misschien kreeg ik wel een ander leventje!
En ja hoor, ik weet nog steeds niet wat me overkomt want ze zijn hier allemaal zo lief voor mij. Ik begin ook te beseffen dat het leven heel anders kan zijn dan dat ik tot hiertoe heb meegemaakt. Al mijn maatjes hier zijn gelukkig en mijn baasjes zijn zo lief tegen iedereen dat ik stilletjes vertrouwen begin te krijgen voor mensen. Elke dag durf ik al wat meer en begin te genieten van wat een eigenlijk poezenleven behoort te zijn. Ik mag dus toch nog gelukkig worden dankzij mijn baasjes die in mij geloofden.
Ze hebben me ook een hele mooie naam gegeven want dat "bruintje" was echt niets voor mij. Ik heet nu SÉRQUENEÏLAEN = gekregen harmonieus vertrouwen mijn sprekende blauw-ogige engel.