Ben door mijn baasje in huis gehaald als buitenpoes om muisjes te vangen. Na 1 dag thuis uit het asiel moest ik al naar de dierenarts wegens te veel mankementjes wegens stress door een paar weken rond te dolen in een bos. Toen brak ik mijn baasje zijn hart en mocht ik heeeeel lang binnenblijven tot ik het zelf tijd vond om de buurt te verkennen. Alles ging goed tot een jaar geleden. 24 dagen ben ik spoorloos geweest en ik vertel lekker niet aan mijn baasje waar ik gezeten heb. Ik weet niet wie het hardst huilde toen ik midden in de nacht op de rolluik tikte. Ondertussen was mijn broertje Ibo wel "besteld", maar we zijn nu dikke vrienden (nadat ik hem bij de eerste ontmoeting met mijn nagel een bloedoogje had gegeven)

Heb zo graag mijn baasjes rondom mij. Volg hen overal. Kan geen seconde blijven liggen als hij of zij rechtstaat. Wel vermoeiend soms (voor ons allemaal).

bij mijn broertje Ibo was er een 4-tal dagen een logeetje. Hij genoot er zo van om niet steeds alleen binnen te zitten dat mijn baasjes besloten mij er bij te nemen. 1 week lang heb ik geblaas en gegrom van Ibo mogen ontvangen. Niet normaal. Maar nu! We ravotten door het huis en kunnen elkaar geen uurtje missen. Met mijn oudste broer Macho klikt het wel, maar toch niet zo goed als met Ibo. Ben een gelukkige, rustige, zalige poes