Ik ben een lieve, goed gevulde, mooie kater van 13 maand jong en ik weeg intussen al een fameuze 6 kg! Het was in het begin niet altijd even makkelijk voor me om al 3 andere grote viervoeters in huis te zien. Dus stelde ik me nogal eens met m'n rug omhoog en blaasde ik hoog van de toren. Gelukkig is dat allemaal al veel verbeterd en komen we al bij al toch al een beetje overeen. Ik ben de jongste hier maar toch sta ik goed mijn mannetje!

Ik ben een gezonde gekruiste pers (alhoewel veel pers is er niet te zien aan mij,dus dat van die langhaarpers klopt niet, maar gekruiste pers staat niet in het rijtje)...ik ben 6 jaar en ik weeg een 7 kg 500. Dat is meer dan genoeg, zegt de dierenarts. Sinds de komst van de nieuweling Spike ben ik graag op mezelf, maar soms daag ik m'n baasjes toch uit tot een spelletje. En....ik ben een stoere bink, maar kan toch ook zo lief zijn.

Ik ben dus Casper, een luilak kater van 9 jaar en ik weeg een goeie 3 kg tegenwoordig. Nogal licht voor een kater, maar ik heb nooit meer gewogen. Ben altijd al een lichtgewicht geweest. Ik word al een dagje ouder en lig al graag enkele uren op m'n gemak maar af en toe krijg ik toch nog fameus het zot in mijn kop en dan moet alles wijken. Ik heb nogal het probleem dat ik vlug alles breek.

Ik ben hier de senior en het enige 'meisje' in huis en ik moet dus zeker mijn mannetje staan. Dat lukt me wonderwel heel goed. Ik laat me niet vlug wegjagen door dat jong grut, uit m'n mand. Ik kan heel erg genieten van een knuffelpartij met m'n vrouwtje, ik lig graag voor het raam in de zon, en als het ook maar kan buiten in het zonnetje. O ja, ik ben dus 9 jaar geworden in juni en ik weeg zo rond de 3kg500...goed voor een poes naar het schijnt.

Onze Poema is amper 3jaar en 4maand geworden. Hij was zo'n klein arm, verstoten dutske toen we hem uit de poezenboot haalden. Maar bij ons is hij uitgegroeid tot een prachtige, lieve kater van een ferme 4kg500. Hij had een supergoed karakter. En hij kwam opperbest overeen met ons kattin Farrah....ze leken wel een koppel, alhoewel er soms ook ruzie was. Hij kon zo genieten van de zon, toen hij met ons meemocht naar buiten lag hij van begin tot eind te bakken, tot hij echt kokend aanvoelde. Wat hij ook zo leuk vond was om bij z'n baasje, of zeg maar OP z'n baasje te liggen en constant kopjes te geven. Spijtig genoeg is hij maar zo lang bij ons kunnen blijven....Hoe hebben we er niet van afgezien toen we te horen kregen dat hij ernstig ziek was. En om die keuze euthanasie te maken....Ik heb hem vastgehouden toen het moest gebeuren...Hij keek me toen superlief aan, ik zal dat moment nooit vergeten. Ik en mijn vriend denken nog dikwijls terug aan hem, wij missen hem nog....En hij zal nooit vervangen kunnen worden.