Mijn baasjes zagen hoe ik hard aan het treuren was omdat ik al voor de 2de keer in het asiel was beland. Ik zat helemaal weggedoken in een stil hoekje aan de krabpaal en dacht dat ze wel gewoon naar het volgende soortgenootje zouden wandelen. Maar ze bleven staan en zeiden steeds zachtjes mijn naam! Voorzichtig knipperde ik een paar keer met mijn oogjes. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt want de volgende dag kwamen ze mij halen en verhuisde ik, samen met Lenny, naar mijn 3de (en laatste!) thuis. Wel heel spijtig dat mijn nieuwe huisgenootje Lenny al na een weekje ernstig ziek werd en mij zo snel moest verlaten.

Over mijn eerste levensjaren was spijtig genoeg niet zo veel geweten. In 2009 werd ik samen met 40 andere katten uit een vieze ruimte bevrijd waar ik nog niet eens een kattenbak had. Zo kwam ik in het asiel terecht. Omdat ik nogal schuw was, waren de meeste mensen niet in mij geïnteresseerd. Echter, op een dag in mei kwamen 2 mensen in het asiel kijken die ook een schuwere kat een kans wilden geven. Samen met een ander, tammer asielgenootje (Fidji) werd ik geadopteerd en ging ik een super toekomst tegemoet. Spijtig genoeg merkten mijn baasjes al na een week op dat ik mij toch wat te rustig gedroeg, alsof ik iets verborg voor hen. Ze namen mij naar de DA en na een uitgebreide bloedtest viel het vreselijke verdict dat ik sterk verdacht was van droge FIP. Ik heb nog enkele daagjes bij mijn baasjes doorgebracht maar toen lieten ze mij gaan naar de regenboogbrug.

Enkele jaren geleden kwam ik als zwerfkat bij de (schoon)ouders van mijn baasjes aankloppen. Ik werd er gelukkig als buitenkat, en had het gezelschap van een aantal andere aangelopen zwerfpoezen. Op een bepaald moment maakte ik echter een 'klik' en vanaf toen wou ik alleen nog maar meer en meer bij de mensen zijn en ook binnen komen wonen. Dochter en schoonzoon hebben dan besloten om mij een echte thuis te geven, waar ik alle aandacht en verwennerijen kreeg. De eerste maanden ging dit super, ik werd een supermooie zwarte kater met prachtig blinkende vacht! Spijtig genoeg begon het daarna een beetje minder te gaan en begon ik te sukkelen met allerlei kwaaltjes en tandproblemen. Op een bepaald moment beseften mijn baasjes dat ik toch echt niet meer goed in mijn vel zat. Het verdict van de DA was verschrikkelijk: ik werd sterk verdacht van droge FIP. Na de diagnose ging ik er razend snel op achteruit en toen hebben mijn baasjes besloten om mij te laten gaan. Ik was de eerste echte huiskat van mijn baasjes en ze zullen mij echt nooit nooit meer vergeten!