Ik was een paar dagen oud en bijna dood maar mijn huisdieren (mama en kindje) hebben me heel goed verzorgt. Ik was uitgehongerd en onderkoeld, mama heeft me meegenomen en onmiddelijk een geklutste eidooier met melk in mijn mond gedruppeld. Ze hield me lekker warm tegen haar huid en is dan naar de dierenarts geweest. Intussen liep het kindje alle snoepwinkels af op zoek naar zo'n flesje met bolletjes in om me te voederen. De dierenarts zei dat ik zou sterven, maar het was zo zacht in mama haar bloes dat ik daar wou blijven. Ze hebben me weken dure flesje gegeven en verzorgt. Ook 's nachts, ik wou om de 2-3 uur een flesje en dat hebben ze altijd gegeven. Toen ik dronk werd mijn buikje gemasseerd zodat ik plaste en poepie deed, ik kon dat nog niet zelf. Ik sliep in een warm doosje naast de matras. Mama had de matras op de grond gelegd zodat ze dichter bij mij was als ik piepte en ik haar altijd kon ruiken en zien. Zo werd ik stilaan groter. Poezeneten wou ik niet, ik wou al wat mama en kindje in hun mond staken. Dan heeft mama zelfs poezeneten gegeten en mij via haar mond laten proeven ... hihihi. Toen at ik het wel. Ik ging soms ook maar het mensentoilet. Mama kon daar niet mee lachen! Ik weet niet waarom, ze zei altijd "Max toch, mijn tapijtje! Je zit averechts" Ik begreep dat niet hoor, zij zaten toch ook op het toilet? En als mama baby poesjes mee naar huis bracht dan waste ik hen. Ik speelde met hen, leerde hen vechten en jagen. Maar als ze te druk waren werd ik wel boos, dan moesten ze gaan liggen en mochten niet meer bewegen! Ik hield niet van de kat van de buren. Die heeft slaag gekregen van mij! Mama vond haar lief, ik niet. Ze kroop door de venster en kwam bij mijn kindje liggen... Hoe durfde ze?! Mama zei ook Jij bent geen echte poes, eerder een pitbull. Tja, als ze me aaiden en ik wou niet dan beet en krabte en spuwde ik. Andere kinderen moesten niet in mijn buurt komen. Er was eens een kindje dat me heel hard getrapt had, haar papa heeft me toen vastgepakt en tegen een poort gesmeten. Ik kwam thuis met een hersenschudding en heel angstig. Gelukkig had iemand het gezien en is het aan mama gaan zeggen. Sindsdien waren kinderen in gevaar en was ik mensenschuw. Gelukkig was er mijn huisje en toen mama verhuisde waren er geen kinderen in de buurt. Enkel mensen die visgraten en kippebotjes in onze tuin gooiden. Mama is na 2 verwittigingen een varkenspoot aan hun achterdeur gaan hangen en het was gedaan (albanese moslims) Dan zijn we nog eens verhuist naar een groter huisje, maar daar zaten meer honden (Lekkerrrr) Dat was het zo'n beetje

Psychotisch en getraumatiseerd.

Mijn eerste baasje verzorgde me. Maar hij is toen bij iemand gaan wonen en heeft me daar achtergelaten. Mama denkt dat hij me niet kon meenemen omdat hij geen eigen huis had. Dat mens gaf me geen eten en verzorgde me niet. Mama is me toen komen halen met nog iemand bij en ik kwam bij een lieve vrouw terecht. Die liet onmiddelijk de poezendokter komen. Maar na enkele weken was ze overleden. Dan hebben andere mensen me meegenomen. Mama mocht me niet komen halen. Ik kreeg geen deftig eten, dronk afwaswater en ging achteruit. Ze kwam langs en gaf me eten, maar baasje was daarvoor enorm boos. Ik mocht niet eten van hem, hij zei dat ik dan alles volscheet. Op een dag, een paar jaar later, toen 1 baasje er niet was mocht ze me toch komen halen! Ze heeft veel moeten betalen aan de poezendokter en medicijnen en vitamines. Maar ik ben toch een sterke mooie kater geworden! Mama zou graag mijn eerste baasje vinden, maar ze kent zijn naam niet en weet niet waar hij woont. Hij was franstalig en droeg een bril. Hij krijgt me niet terug maar mag weten waar ik ben en als hij wil mag hij me komen bezoeken.

Ik ben de keizerin van poezenland, een "ne me touch pas". Niemand heeft het recht om me aan te raken of tegen mij te praten. Mama noemde me Grumpy toen ik geboren was. Molly, mijn poezenmama mocht niet bewegen of ik begon te klagen. Mijn poezenmama had me ook eens buitengedragen en me achter het tuinhuis gelegd. Mama was helemaal in paniek! Gelukkig was ik een grumpy en vond ze me snel. Ik moest ook elke dag in een bakje liggen, de weegschaal noemden ze het. Dat vond ik helemaal niet leuk en piepte heel luid. Ik ben van niets bang! Ik gebruik graag mijn klauwen en spring graag op de andere poezen. Ze moeten maar niet in de weg lopen hé zeg. IK ben hier de schoonheid. Ik spring zonder problemen 2m hoog. Als mama met een touwtje speelt denkt ze toch niet dat ik dom ben zeker? Ik spring gewoon op haar hand zodat ik niet achter het touw moet lopen. Het enige wat ze wel mag doen is de dode haren uit mijn vacht halen en mjin eten geven. Als ik genoeg heb krab ik het potje weg. In de kattebak krab ik niets onder. Wat denken ze wel? Toch niet mijn keizerinnepootjes beschadigen zeker? Ik ben ook de enige poes die de snoepjes uit een kartonnen rolletje kan halen. Die anderen hier zijn echt beneden mijn stand hoor! Op de foto ben ik nog klein maar wel strijdvaardig. Molly wou me wassen, wat denkt die wel? Ik was groot genoeg om dat zelf te doen.

Ik ben bij mama gebracht door David en Sofie. Die waren ons thuis komen weghalen, hebben ons in hun appartement gezet en gaven ons aldi-korrels van 0,99€. We waren toen veel te jong. Na (vermoedelijk) enkele dagen waren ze weg en we hebben hen niet meer gezien tot ze ons in de kattebak gestoken hebben en naar onze nieuwe mama gebracht hebben. Daar aangekomen was mama blij dat hij ons niet op straat gegooid had. Hij wou dat doen, heeft het met al zijn vorige dieren ook gedaan. Ze zeiden dat we zeker 8 weken waren. Mama zei, ONMOGELIJK ze zijn even groot als Babbie toen ze 6 weken was en hun tandjes zijn maar net gegroeid! En mama zal gelijk gehad hebben. Met mij viel het nogal mee, maar mama is er zeker van dat ze broer geslagen hebben. Broer is heel angstig en Sofie noemde mij altijd haar préféré, haar lieveling en duwde broer weg. Broer kan het niet vertellen maar mama ziet het wel hoor. Mama heeft ons op de weegschaal gezet. Ik woog 140g en broer 90g. We hadden niets van vet of vlees. David z'n uitleg: Katten moeten mager zijn. Mama was zo bang om ons op te nemen! Ze dacht dat we zouden breken. Zo mager waren we. Mama is dan onmiddelijk krachtvoer gaan kopen en kittenmelk. Wat waren we blij!!! En wat hebben we gedronken en gegeten! In het begin al grommend, uit angst dat iemand het eten zou afnemen. In sneltempo zijn we bijgekomen en waren we actiever. Ik moest Broer altijd geruststellen. Als ik niet goedkeurend grolde at hij niet. Ik moest eerst een speeltje nemen, dan durfde Broer er ook aankomen. Ik heb steeds voor Broer gezorgd, ik deed alles eerst. Hij durfde niets zonder mij. Op een dag kwamen D&S op bezoek. Er lag een lekker plas water aan de voordeur, die heb ik helemaal opgelikt! Nadien werd ik ziek. Mama zag onmiddelijk dat er iets ernstig was en is in spoed zondagavond naar de dierenarts gelopen. Hij heeft me spuitjes en medicijn gegeven, mama heeft de hele nacht mij warm gehouden, de hele nacht was ze bang en aan het huilen. Maar 's ochtends ben ik toch gestorven. Die plas water was smeltwater vol strooizout. Mama heeft heel lang met het anti-gifcentrum gebeld en alles maar dan ook alles nagegaan om te vinden wat ik gegeten had dat giftig is. Uiteindelijk dacht die lieve mevrouw aan smeltwater met strooizout en wist mama wat er gebeurt was. Ik kwam immers niet buiten en kon niet vergiftigd zijn. Het heeft mijn maag verbrand. Ik kende dat niet, ik was veel te jong bij mijn poezenmama weggehaald en heb nooit geleerd wat wel en niet gevaarlijk is. Nu ben ik dood en voelt mama zich o zo schuldig dat ze die plas niet onmiddelijk opgekuist heeft. Maar ja, je loopt toch niet met een emmer en dweil achter je bezoek? Mama wou de andere poezen zelfs wegdoen omdat ze niet goed voor mij gezorgd heeft en ze dacht dat ze bij iemand anders beter zouden zijn. Gelukkig is er niemand die psychotische katten wil!

Zie bij mijn broer Minimax. We hebben hezelfde verhaal.