Ik ben als zwervertje bij de poezenopvang terecht gekomen waar ik een wachtte op een gouden mandje. Slapen deed ik in de kattenbak en éénmaal wakker haalde ik de gekste toeren uit. Op en dag beld er een mevrouw aan de deur, die éénmaal binnen, mij geduldig zat aan te staren, met mij wilde spelen, en mij knuffelen. Ik vond dit allemaal wel oke want wist ik veel dat ik moest gaan verhuizen als ik oud genoeg was. Mijn adoptiemama heeft mij toen verteld dat die dame mij zou komen halen binnen een 3-tal weken, maar vond dit toch wel een beetje eng. Ben door mijn eigen mama al in de steek gelaten, en nu ik eindelijk een leuke thuis had zou ik weer moeten verhuizen. Die gedachte alleen al maakte mij een beetje ziek, kreeg diarree en moest geweldig veel braken. Mijn adoptiemama heeft er alles aan gedaan om mij terug op de been te krijgen omdat al mijn broertjes en zusjes ook ziek waren en hier aan gestorven zijn. Ik mocht bij hen in bedje slapen omdat ik het zo koud had. Dit vond ik super! Die mevrouw is, tot ik al beter was, nog eens op bezoek geweest, en heeft goed met mij gespeeld. Maar éénmaal genezen stond ze terug voor de deur, en ditmaal had ze een mandje bij, en toen wist ik dat mijn dagen hier geteld waren. Na een emotioneel afscheid van mijn adoptieouders moest ik het reismandje in, tegen mijn zin natuurlijk! Al moest ik maar een 10 minuutjes de auto in, ik heb de ganse weg gepiept omdat ik uit dat verdomde mandje wilde. Een maal in mijn nieuwe thuis ging ik al direkt spelen, maar opeens stond er zo een grote witte soortgenoot met rare vlekken voor mijn neus. Dit vond ik helemaal niet leuk want graag heb ik alle aandacht voor mij alleen. Hoe vriendelijk deze soortgenoot ook was, ik gaaf hem toch direkt een veeg rond zijn oren, en als hij nog maar in de buurt van mijn eten kwam grolde ik zo hard dat hij de benen nam! Van mijn adoptiemama had ik het tentje meegekregen waar ik bij haar zo graag met speelde, maar toen zag ik die witte soortgenoot ineens mijn tentje ingaan. Nou, ben ik er maar bovenop gaan zitten. Dit is MIJN tentje en IK wil hier de baas spelen. Maar helaas heb ik dit moeten opgeven ... Ondertussen is deze grote soortgenoot, Poekie, mijn vriendje geworden. Ik jaag hem graag op stang, maar kan er ook heel lief voor zijn hoor, ik was hem, en we liggen dikwijls samen bij het baasje. Nu ben ik blij met mijn nieuwe thuis en hopelijk mag ik hier mijn poezenleventje slijten.