Mijn vrouwtje bracht eten naar het asiel, ik zat in de buitenren maar kon ook binnen gaan, deze deur kwam uit waar m'n vrouwtje het eten moest zetten, en ik bonkte steeds tegen de deur, ging vrouwtje terug buiten, ging ik mee, terug naar binnen enzo heb ik haar aandacht getrokken dat ze toch vragen over me begon te stellen............ Maar ze ging weg, hoe kon ze me nu achterlaten, had zo m'n best gedaan........... maar na een dik uurtje was ze er terug samen met m'n nieuw baasje. En ik voel me hier zeer goed thuis.

Ik zat in een winkel, voor een raam met de snikheten zon op me, mijn vrouwtje kwam voorbij gewandeld met haar mama, en zag me zitten, hijgen, jongens ik had het zo warm. Deze winkel was een soort zadenwinkel, waar normaal geen poesjes zaten, tja, ikke zat er toch. Dus die dame (nu m'n vrouwtje) bekeek me vanachter het raam, en ikke maar hijgen, mauwen, kwam binnen vroeg info over me, nam me effe vast en bekeek me, keek naar m'n buikje en schrok zich te pletter. Maar gaf me terug aan de winkel bediende en ging weg, maar na een dik half uurtje was ze er terug, ze nam me mee !!!! Direkt naar DA want mijn buikje was niet meer wit, was zwart en dit enkel door kruipende diertjes op me, en nu ben ik hier nog steeds gelukkig, wat was er anders met me gebeurd..........

Ik had dus op mijn jong leventje al 2 baasjes gehad, bij de eerste vloog ik met m'n mama buiten, de buurvrouw had ons toen binnen genomen, maar omdat ik zo ziek was, werden we terug buiten gezet met de hoop waarschijnlijk dat ik snel zou sterven want ze wilde me niet naar DA brengen, tot er iemand kwam me meenam naar m'n vrouwtje, ik was zo klein, m'n oogjes zaten volledig dicht, de snotter vloog letterlijk uit m'n neusje, ik werd hier direkt naar DA gebracht, en nadien in een benche, m'n vrouwtje heeft enkele dagen naast me gelegen, ik had veel verzorging nodig, maar ben erdoor geraakt.

Mij hebben ze gevonden in de struiken, ik was een week of 9 en die mevrouw heeft me naar m'n vrouwtje gebracht, daar Chappeke (de oudste hond in het gezin) zo verliefd op me was, tja, was er al geen twijfel dat ik nog weg zou moeten gaan, dus maw ik mocht hier blijven lekker tussen de poten van Chappeke die me volledig waste, zalig gewoon !

Ik ben hier komen aanlopen, 4 dagen na het overlijden van Chappeke (hond van 18 jaar oud) ik lijk helemaam op de allereerste kater van m'n vrouwtje, qua uiterlijk en karakter. S'avonds toen m'n nieuw vrouwtje zat te huilen ivm haar Chappeke, ging ik heel zachtjes met m'n pootje haar tranen weg wrijven in haar gezicht, en tja, ik voel me hier helemaal thuis. Ook was hier enkele maanden voor m'n aankomst een kattintje bevallen, dat helemaal in het 100 was gelopen, maar die nog steeds achter haar kitten aan het zoeken was, dus tja, mocht ik na allerlei testen, deze pracht meid als m'n vrouw nemen, hier zijn 4 kittens van gekomen, en die zijn allemaal hier blijven wonen, was de afspraak, dus als vondeling kreeg ik huisje, vrouwtje en kids, en we leven allemaal te samen !

lief, aanhankelijk, knuffelachtig

Kleintje van Fluffy en Caspertje,en m'n karakter, heb ik helemaal van men papa Caspertje. PS : was toen een bewuste keuze van ons, beide ouders zijn eerst getest op alles zodat alles vlotjes verliep, wat gelukkig ook gebeurt is, 2003 en begin 2004 hadden we zoveel diertjes moeten afgeven van ouderdom, dat ik eens een nestje wilde, wel was er op voorhand al afgesproken dat ze allemaal zouden blijven, dus het waren er 4, Ieny, Meeny, Miny en Mo'ke En ik was toen nog niet bezig ivm zwervertjes en toestanden, dus ik had ook nog geen flauw idee hoe erg het gesteld was hiermee, maar eerlijk, kheb er nog steeds geen spijt van, en ook omdat ik wist dat ze hier bleven natuurlijk, anders was ik er ook nooit aanbegonnen

Ben hier den durver van de 4, meestal deugnieterij en die toestanden, want ik weet ze kunnen op mij toch niet boos zijn

Rustig

Ik ben gedumpt rond Lafrance, duidelijk geen buitenpoes, ze zagen dat ik dit niet aankon, dus mocht ik mee, na bloedtesten etc... overal flyers rondgebracht, aangegeven op het cad maar er heeft nooit iemand achter mij gevraagd, en het was in de vakantie periode......... en daar ik enkel eet en drink als er iemand bij me is, tja, mocht ik mee...... en hier speel ik baas over iedereen en soms laat ik de andere poezels passeren maar als ik het heb grom ik en dan loopt iedereen weg, vind ik machtig !

Ik zat dus 7 weken alleen, achtergelaten, er waren zelf mannen in uniform bij mij komen kijken om te zien of mijn baasje ergens in het appartement lag, daar het zo'n rare mensen waren, maar deze uniform mensen keken niet naar mij om, al had de onderbuurvrouw over mij gesproken, ze moest maar naar het asiel bellen ! Maar deze mevrouw belde naar het asiel, maar die wilde mij niet komen halen, en de mevrouw zei dan, tja, zelf brengen doe ik ook niet, trouwens het is niet mijn poes En daar zat ik dan moederziel alleen, kreeg wel elke dag 1 boullet, ik woonde boven een frituur, maar ik had zo'n honger, en dorst, dus wist ik niet beter dan de vuilniszakken stuk te bijten, daar had die mevrouw het moeilijk mee, en ze zetten mij op straat, maar ik ben braaf aan de kant blijven zitten, wat had ik schrik, er reden zoveel auto's en trams, ben dan terug binnen geglipt met een klant. Tot er een klant dit hoorde, en (nu) mijn bazinnetje opbelde, op een nacht rond half 1 werd ik door haar opgehaald, wat ik helemaal niet erg vond, werd in een benche gezet (grote) kreeg lekker eten. De dag erop ben ik naar de DA geweest, mijn nieuw bazinnetje stelde me gerust met je moet geen angst meer hebben, mijn grote jongen, dus was ik toch iets of wat gerust, hebben ze bloed getrokken, mijn nieuw baaske zei dat dit nodig was om te zien of ik dan hier kon blijven, of er anders een andere oplossing moest gevonden worden.......... Hadden ze 2 dagen later me komen ophalen, was ik er niet meer geweest, want ik was mezelf aan het uithongeren, en was ietjes uitgedroogd. Maar alles was goed met mij, enkel wat last van m'n tandjes en oortjes, maar dat is ook allemaal in orde. Heb wel een kale streep op mijn rug, nu zie je het al minder, maar zou van een verbranding kunnen zijn, want mijn haartjes groeien daar bijna niet meer, alhoewel nu met al die lekkere, betere voeding gaat het al een stuk beter, en zie je het enkel als je het weet. En ik ben hier mogen blijven, en voel me hier goed thuis......... Ik lig graag tussen de planten en tot ergenis van mijn baasje op de computer............

ik ben dus Bobo'ke, ben nu bijna een jaar in m'n nieuwe thuis, mijn vorig baasje wilde me laten inslapen daar m'n nageltjes helemaal in mijn kussentjes waren ingegroeid en ik kwam daar nooit naar beneden, leefde op mezelf op een grote zolder. Maar er kwam 2x per week iemand me verzorgen, mijn kattenbak uitwassen en deze dame praatte tegen mij, iets wat ik totaal raar vond, maar toch vond ik haar lief, maar wat wist ik wat te doen, kende totaal niets. Mijn vrouwtje had haar gevraagd om mij te laten inslapen tijdens haar vakantie, daar mijn vrouwtje vond dat ik of zij toch niets aan elkander hadden, daar dacht deze dame anders over, gelukkig voor mij. Dus het heeft haar 10 dg gekost om me in vangkooi te krijgen, tja, zeg, ken dat helemaal niet, dan werd ik naar DA gebracht, waar mijn pootje verzorgt werd, was helemaal ontstoken en vol met etter. Nadien nam mijn nieuw baasje me mee naar haar thuis (wel na bloedtesten van me) ooo, jongens wat had ik schrik ! Werd in een benche gezet, waar ik de eerste uren niet uit mijn mandje dierf, allemaal andere poesjes, die wel lief waren, maar ik klauwde, blaasde; klom langs traillies naar boven, moest niets van hen weten. Maar mijn nieuw baasje had geduld met me, kwam enkele keren per dag naast me zitten, heel rustig praten, stilletjes, met pluimpjes spelen, wat ik helemaal niet plezierig vond, zo'n pluim tegen m'n hoofd, wat moet ik daarmee ? maar de andere poezen begonnen er dan mee te spelen, dus probeerde ik het ook maar eens uit, heel stilletjes tegen het pluimpje, heel angstig, na enkele dagen vloog de pluim al heel wat verder, eigenlijk wel leuk zo............. dus na 14.5 jaar oud leerde ik wat spelen was, ook werd mijn benche groter, 3 aan elkaar, mijn eten werd aan de andere kant (3de benche) gezet, mijn mandje stond in eerste benche, zodat ik meer moest rondlopen, stilletjes aan kwam ik te voorschijn wanneer m'n nieuw vrouwtje aan mijn benche kwam zitten, ik blaaste niet meer, kwam af en toe knuffelen, pas op, ik dierf ook nog een paar tikken uithalen, ik kende niets, na enkele weken werd ik losgelaten, sliep dan op m'n benche, maar stilletjes ben ik verder en verder, lig heel veel op het 2de verdiep, nu hebben m'n baasjes een terras voor mij gemaakt, maar durf er nog niet goed op, stel je voor dat ik terug weg moet, vrouwtje zegt dat dit helemaal niet het geval is, dat het veilig is afgemaakt zodat ik niet weg kan, maar heb toch een beetje schrik hoor.... maar terug stilletjes aan komt dit wel, m'n baasjes hebben veel geduld met me, en ze zegt me ook steeds, jij lieve kleine flinke meid, denk je nu echt dat ik je nog wegdoen, jij blijft lekker hier bij ons ! Dus ikke blij en hoop hier nog veel jaren te blijven, nu ik eindelijk besef wat liefde krijgen is !