hoi dat is mienneke een opvangertje geweest dat gebleven is ze is nu zo een 1,5 oud

Hallo Annick,

Hoe gaat het nog met jou? En met Bonnie?

Ik zie op je site dat je er nog een nieuwe poes hebt bijgehaald nog niet zo lang geleden, hoe bevalt Jacky het in zijn nieuwe thuis?

Ik denk nog vaak terug aan je verhaal over Clyde, maar ik ben er zeker van dat Clyde samen met mijn Arthurke en Arno gelukkig zijn daar aan de regenboogbrug!

Groetjes,
Lizzy

Aan iedereen een gezond en gelukkig 2012 gewenst!

Home - www.wasitacatisaw.be

Hallo allemaal,

Het is van 15 augustus geleden dat ik hier nog op bezoek ben geweest. Ik heb thuis dan ook een drama meegemaakt.

Mijn Clydeje is er niet meer, ocharme ... Hij was één van die twee kleintjes met leucose. Mijn hart krimpt nog steeds ineen als ik eraan denk en ik heb nog geregeld huilbuien. Ik had hem zo graag een grote kat zien worden ... maar het heeft niet mogen zijn. Clydeje ... voor altijd tien maanden. De onmacht is verschrikkelijk!

Het is allemaal zo snel gegaan. Woensdag 17 augustus nog heel veel mee gespeeld, niets aan te zien. Donderdag zag ik hem eerst niet, na het onweer ... nadien leek hij mij stil.

Ik dacht ... geschrokken van zo hevig onweer. Maar toen ik vrijdag thuiskwam van werken, rond de middag, zag ik dat hij kortademig was en zat zoals een zieke kat. Ik heb onmiddellijk de dierenarts gebeld en mocht om 14u15' al gaan. Die stelde een acute longontsteking vast; een heel erge ... ze had er geen goed oog in en zei dat als hij de dag nadien niet beter was, ik hem best zou laten inslapen, omdat hij zuurstofgebrek had en kon stikken. Mijn wereld stortte in.

Twee soorten antibiotica, de Interferon (eventueel) vijf dagen en een zuurstofkooi maken (dit laatste was nog het belangrijkste). Pas om half zes kon ik een zuurstoffles hebben bij de apotheek ... dit alles gedaan zoals gezegd maar hij verbruikte meer zuurstof in die kooi - door zijn verzet- dan dat hij kon bij opdoen... dus na tien minuten weer uit de kooi. Ik had een hele serie nachten en was telkens bang om thuis te komen, uit schrik dat ik hem dood zou aantreffen. Zaterdag en zondag zelf de inspuitingen gegeven maar zondag had ik hem wat moeten manipuleren omdat hij tegenwerkte en toen was hij er bijna aan. Hij liet toen zijn urine lopen en al. Ik heb hem toen onmiddellijk in de zuurstofkooi gelegd en een paar uur blijven voorzitten met de zuurstofbril aan zijn neusgaten. Nadien hem op mijn schoot genomen -nog steeds met de zuurstofbril- tot hij iets bijgekomen was. Toen ik dan de dag nadien 's morgens thuiskwam zat hij achter de badkamerdeur. Dat zag er dus heel slecht uit. Dierenarts gekomen om toestand vast te stellen ... die vond hem op dat moment beter dan de vrijdag voordien... toch nog een kans geven... zij ging dan elke dag komen. Dan heb ik de grote bench opengezet en er een zuurstofkooi van gemaakt ... zo was hij afgezonderd en konden we er beter bij voor de inspuitingen. Dat kleine zuurstofflesje was ondertussen leeg en ik ben een halve dag onderweg geweest en ben bijna in apotheken in de omstreken en in St-Truiden langsgeweest om aan zuurstof te geraken. Op zich totaal niet normaal want mensen met acuut zuurstofgebrek zouden al kunnen overleden zijn. (Hier ben ik ook heel kwaad om). Goed zuurstof gegeven ... 's morgens nog in leven en het rare is dat hij nog goed at. Die morgen een paar uur rondgereden in Tienen om nog twee zuurstofflessen zelf af te halen (anders nog twee dagen daarop wachten) ... en ik vond die firma niet omdat de apotheker mij het adres niet correct had doorgegeven. Dezelfde dag begonnen er slijmen te komen, die hij vaak moeilijk kon bovenkrijgen. Het bleef moeilijk en droevig en ik merkte precies een verbreding aan zijn keel . En ja ... toen de dierenarts hem donderdag onderzocht, zei ze: ... "gezwollen lymfeklieren (die waren aan het verkankeren) ... en Annick, zet u eens, ik moet eens met u praten ... " ... Toen wist ik genoeg. Het was alsof de grond onder mij wegzakte, alsof er in mijn hart gepitst werd ... niet te beschrijven wat voor een gevoel. Ik wist mij met mezelf geen raad, was kwaad, droevig en vanalles. Ik moest hem laten inslapen of hij zou stikken... en zo is mijn kleine, lieve Clyde dus naar de kattenhemel vertrokken. Ik had al vier dagen en nachten niet meer geslapen, had hem tegen mij aan in de zetel gelegd en heb me toen in slaap gejankt. Zo hebben we dan nog samen een paar uur 'geslapen' maar hij werd ocharme niet meer wakker. Rond zes uur heb ik naar het dierencrematorium gebeld en iets voor zeven heb ik daar -voorgoed- afscheid van hem moeten nemen. ... nacht gaan doen ... vrijdag was de individuele crematie en zaterdag ben ik hem in een urne gaan halen. Ik zal hem nooit of nooit vergeten. Ik mis hem heel erg.

Ik heb de laatste dagen heel veel met Bonnie (het zusje van Clyde) gespeeld en die loopt mij zo achterna, is zoo lief en aanhankelijk, dat ik denk dat ik dood ga als daar iets aan komt (en die heeft ook leucose). Het zweet breekt mij uit en ik word misselijk en moet verschrikkelijk huilen als ik nog maar aan de mogelijkheid om haar te verliezen denk ...aan hoe snel het allemaal kan gaan en hoe verschrikkelijk de machteloosheid is in zulke situaties.
Ik was eigenlijk altijd heel tevreden over hoe en wie ik ben en over mijn leven maar als ik iets zou kunnen veranderen of wensen, dan zou het zijn dat mijn dierenliefde niet zo sterk was -al kan ik enorm van (mijn) dieren genieten- ... maar een figuurlijke vergelijking is ... 'hoe hoger de berg(genot), hoe dieper het dal(verdriet)' ...
Zo, ... Dit was het verhaal over het verlies van mijn liefste Clyde ...
Het zal nog wel een tijd duren eer alles weer een beetje 'in de plooi' valt... Er valt helaas niet te kiezen.

Groetjes,

Annick

Hey,

Ja ons Tuurke, heel zielig eigenlijk, 3 weken na diagnose hebben we hem al moeten laten inslapen omdat hij toen plots niet meer wilde eten en terug hoge koorts had ... We hebben op die 3 weken alles en nog wat geprobeerd om hem er toch nog bovenop te helpen en zijn leven nog zo draagbaar mogelijk te verlengen... Zijn hele leventje eigenlijk totaal niets aan hem gemerkt, tot hij opeens op een dag ziek werd en toen de diagnose gesteld was, is het eigenlijk nog vrij snel gegaan, ondanks de behandeling die we meteen gestart zijn
Onze Arno hebben we ook laten testen, maar hij had het niet... Daar hebben we ook veel geluk bij gehad denk ik, want ze wasten elkaar en aten uit elkaars bakje dus eigenlijk ideale omstandigheden om de ziekte door te geven aan elkaar, maar dat is gelukkig niet gebeurd...

Hopelijk kunnen jouw 2 katjes nog lang op een draagbare manier met de ziekte leven, maar ooit weet je helaas dat je een moeilijke beslissing gaat moeten nemen... het is echt geen leuke diagnose om te horen te krijgen maar je moet in ieder geval positief blijven denken: je hebt hen dan nog een heel mooi leven kunnen geven en alle liefde die ze zich maar hebben kunnen indenken!

Groetjes,
Lizzy

@ pixel
Hartelijk dank voor de informatie.
Ik heb ook 'pluisje.be' eens bezocht ... mooie site!

Graag gedaan ... Sala en haar kleintjes waren de moeite om naar te kijken.

Dank u voor de reactie op mijn filmpje.
Sala is idd een heel zorgzaam moedertje.

Op mijn site vind je alles over mij en mijn katten. Zie:
Home - www.wasitacatisaw.be
Veel plezier bij een bezoek aldaar.