Mijn baasjes waren al van in het begin erg dol op me, ik ben de dochter van de gevaarlijke, roste buurtkater (langharig), die jammergenoeg de dag van mijn geboorte stierf. Ik had een grote broer uit een vorig nestje, maar met dezelfde papa, die sprekend op me leek, karakter en uiterlijk, maar ook hij stierf twee dagen voor mijn geboorte, doordat er vergiftigde ratten rondliepen, en mijn pa en broer het niet konden laten. Ik ben een beetje een warhoofd, maar heb altijd alles gezien, als mijn kleinste baasje mij pijn doet, (dat doet ze per ongeluk, ze is nog klein) miauw ik, maar zal nooit klauwen of bijten.

Mijn baasjes waren aan het fietsen, en hoorden een pauw, maar de pauw klonk erg raar! Het oudste baasje deed ook een pauw na, om te kijken of de pauw wel in orde was, natuurlijk was er helemaal geen pauw, enkel ik! Die zo ziek was, dat ik niet goed kon piepen. Ik hoorde het geluid, en rende, met mijn oogjes nog dichtgeplakt, en doodziek, op het geluid af. Ik was nog heel klein, en mijn mama had mijn broertjes en zusjes weggebracht naar een ander plek, ik was te ziek, ze lieten me achter. De baasjes hadden veel werk. Me voeden met de papfles, me wassen, mijn oogjes open krijgen, elke dag... Maar nu toon ik ze regelmatig mijn dankbaarheid, meet een prachtig vogeltje voor de voordeur, en dat ze mij mogen aaien!

Meisje, we missen je, we voelen ons nog elke dag zoooo schuldig.... Lieve Cleo, je was mijn eerste kat, je zal nooit uit ons hart verdwijnen!