Ik ben opgegroeid bij een koppel die me niet meer wilde toen zij een baby kregen. Ik heb een tijdje in het asiel gezeten, waar ik altijd maar lag te slapen en mezelf niet even goed kon 'verkopen' als de kittens. Bovendien begon ik van emotie erg te kwijlen van zodra ik aandacht kreeg. Sinds ik dagelijks aandacht krijg kwijl ik bijna niet meer en blinkt mijn vacht weer helemaal! Dus aan iedereen die zou twijfelen om een (volwassen) kat uit het asiel te halen: zeker doen!!!! Die katten zijn dringend op zoek naar een nieuwe thuis en zijn je echt dankbaar!

Ik ben 'op pension' in het asiel gebracht, maar mijn baasje is niet meer om mij gekomen. Ik ben toen geplaatst geweest in een gezin, maar omdat ik daar de mensen krabte brachten ze mij terug naar het asiel. Volgens het asiel krabte ik enkel bij opgedrongen aandacht (vb. van wilde kinderen) omdat ik zo angstig en verlegen ben. In het asiel verkocht ik mij niet goed. Ik verstopte mij en wanneer iemand kwam had ik niet graag dat ze mij aanraakten. Ik hou niet van vreemden. Maar volgens de mensen van het asiel had ik dringend een nieuwe thuis nodig en zou ik een lief katje zijn als mij de tijd gegeven wordt om mij ergens aan aan te passen. En ze hadden gelijk! Want nu ik mij een beetje op mijn gemak begin te voelen, ben ik een fantastisch en trouw poesje!