[loutje]

Ik kom nu pas eens terug op de site en ik heb je artikel gelezen over het verlies van je poes ... Tranen met tuiten heb ik zitten huilen Ik weet perfect hoe je je voelt . Geloof me , het slijt wat ,maar vergeten zal je het nooit Via deze weg wil ik je veel sterkte toewensen ,ook al is het bijna 2 maanden geleden.
Groetjes , Mia

[Ventteke]

Ik heb in jan 2011 ons Ventteke (11 j) moeten afgeven en nu 20 dec 2011 onze Rebel. Dus twee op een jaar tijd. Wij hebben geen kinderen. En het voelde of ik mijn kinderen kwijt was , die leegte. Gelukkig hadden wij ons Charlieke van feb 2011 was 7 maanden nog. En dat maakte het verdriet wat zachter. Want je moet voor dat bazeke eruit om voor hem te zorgen en er te zijn. Nu is hij alleen en voelt zich ook alleen, dat merken we. Dus morgen gaan we voor een ander poesje , een maatje voor hem zien. Niet dat we de 2 andere direct zijn vergeten, want bij het minste kleine iets komen de tranen. Maar het verzacht iets, als je een andere poesje terug een goeie thuis kunt geven. Ik voel met je mee!

[peggydm]

Ik wens je heel veel sterkte toe..

[Adhimisha]

Sterkte toegewenst

[peggydm]

Bij mijn vorige berichtje had ik net Chachat verloren en kon ik nog niet echt zeggen hoe ik me hierbij voelde.. ik voelde enkel verdriet.
Het is nu een week geleden en ik moet zeggen.. ik voel me radeloos maar ook dankbaar.. dankbaar dat ik haar heb mogen hebben in mijn leven.
Het doet pijn haar niet te zien, het gemis is groots.. ik heb geen kinderen maar Chachat was als mijn kind, 15 jaar lang mocht ik genieten van haar liefde en haar vertroetelen, verzorgen en liefde geven.. en ineens is dat weg.
Ookal heb ik nog 2 andere poezen, Chachat was speciaal..
Ik heb al andere poezen verloren, maar nooit was mijn verdriet zo groot als nu.

Chachat zat me op te wachten als ik binnenkwam, liep rond me om eten te krijgen, lag bij mij in de zetel als ik naar TV keek, bekeek me vanop de chauffage wanneer ik eten maakte, kwam met me mee naar boven als ik ging slapen, zat me op te wachten in bed wanneer ik mijn tanden poetste in de badkamer, met me mee naar beneden ging s'morgen.. iedere keer was ze er.. er nu niks meer..
Wanneer ik daaraan denk en ik de tranen voel opkomen zeg ik tegen mezelf, wees niet egoist.. Ze was op, ze wist niet meer wie ze was of waar ze was.. haar tijd was gekomen en geen enkel dier moet afzien.
Ik ben dankbaar voor die jaren dat ze er was, en zal altijd enorm veel van haar houden.. Denk aan de goede momenten en verwerk je verdriet hoe jij denk dat dat het beste is. Als je moet huilen, doe dat dan, verstop je tranen niet.
En ik moet zeggen, deze website heeft me ook al veel geholpen in mijn verdriet..
Veel sterkte en je mag me altijd schrijven om je verdriet een beetje te verwerken.

Dikke poezeknuffel van mij