Spring naar inhoud


Fientje



Willekeurig kattenprofiel

from_jika_romy.jpg

From Jika Romy

Eigenaar: Roxy
27 augustus 2010 - 22:21

Recent bijgewerkt

diddl.jpg Diddl
Eigenaar: lathyrus
18 november 2017 - 19:09
garfield.jpg garfield
Eigenaar: wim
11 november 2017 - 11:14
16852327207_d88702f545_z.jpg Nya
Eigenaar: Syntara
09 november 2017 - 15:51
Rakker416.jpg Rakker
Eigenaar: Syntara
09 november 2017 - 15:51
P1200470.JPG Rudy
Eigenaar: Malou
02 november 2017 - 12:37
Beoordeling kattenprofiel   - - - - -

Fientje


fientje.jpg
  • Ras: Brits Korthaar
  • Weergaves: 3.940
  • Roepnaam: Sus, Fienemien, Maat
  • Geslacht: Kater
  • Mijn kleur: Zilvergrijs
  • Mijn geboortedatum: 4 juli 2009
  • Bij mijn baasje sinds: 7 november 2009
  • Overleden op: 6 januari 2014 (Ik werd 4 jaar en 6 maanden oud.)

  • Mijn opvallende kenmerken:
    's Avonds als mijn baasjes gaan slapen, ga ik altijd eerst op spinnenjacht op hun kamer voor ik ga slapen. Mijn bazinneke houdt niet zo van spinnen... En als ik 's morgens hun wekker hoor afgaan kan ik ze niet snel genoeg een "goeiemorgen" gaan wensen. Aah ja, omdat ik languit in de living op de zetel slaap (veeeel meer plaats), heb ik ze wel gemist hoor....

  • Mijn herkomst:
    Cattery Het heidezicht (niet zo proper en proffesioneel daar, veel fijner bij mijn baasjes)

  • Mijn karakter:
    Beetje koppig, heel erg speels waarna dan heel erg lui.... Mijn baasjes wilden dat ik een beetje meer aanhankelijker was maar dat begint te komen, ik speel nog zo graag...

  • Ik houd van:
    Mijn baasjes, bij "oma en opa" tussen de lavendel liggen, spelen en gaan logeren bij mijn neefje Freek en jagen op alle beesjes die mijn territorium durven binnen te dringen. Bazinneke is dan heel blij als er weer een vlieg, spin, mot,... minder is in huis!

  • Ik houd niet van:
    Vreemden die mijn territorium binnendringen. Moet ze dan eerst inspecteren en grondig besnuffelen voordat ze mij mogen aaien. Geluiden van de stofzuiger, kruimeldief... ben ik al gewoon. Alleen van de boor ben ik nog wel een beetje bang.

  • Mijn favoriet speelgoed:
    Veters, balletjes, sokken van mijn baasje, eigelijk alles wat ik kan vinden...

  • Mijn lievelingseten:
    Royal Canin voor de Britse Korthaar. En af en toe krijg ik van mijn bazinneke de helft van een klein blikje hills of purina, zomaar om te snoepen!! Lief eh, vind ik ook heeeel lekker!

  • Mijn medische achtergrond:
    Ben kerngezond voor het moment.

    Heb toen ik bij mijn baasjes aankwam wel een heel erge oogontsteking gehad.

    Kreeg toen wel 3 maanden aan een stuk druppeltjes in mijn oogjes. Was niet zo tof. Maar omdat ik iets lekkers kreeg na de druppeltjes, liet ik het heel goed doen. Was echt flink.

    De dierenarts zegt dat de oogontsteking kan terugkomen als ik ziek ben of oud wordt. Heeft altijd iets te maken met de inenting tegen chlamydia pfff moeilijk woord. Maar mijn baasjes houden mijn oogjes goed in de gaten.

    Verder ging ik op 18.12.2009 binnen voor gesteriliseerd te worden tot de dierenarts alles nakeek en zag dat ik een mannetje was. Ben toen dus gecastreerd.


    Edit: in de nacht van maandag 30 op dinsdag 31 december 2013 heeft ons Fien een bloedklontertje in zijn kopje gekregen. Gelukkig kwam ik er snel op uit, en zijn wij midden in de nacht nog naar een dierenarts van wacht gereden. Daar hebben ze hem vochtafdrijvers toegediend, om het vocht uit zijn longen te verwijderen. Blijkbaar een vaak voorkomende reactie...

    Dinsdagmiddag mochten wij onze jongen weer gaan halen. We kregen de boodschap mee om hem goed in de gaten te houden, omdat hij nog steeds wankel op zijn pootjes stond, en omdat zijn oogjes nog heen en weer bewogen. Hij had nog niet gegeten, maar al wel gedronken. We maakten een afspraak voor 2 dagen later. Zo gezegd, zo gedaan... We zorgden ervoor dat ons Fien nergens van af kon vallen, maakten hem proper als hij op de kattenbak was geweest, zorgden dat hij dronk, waren zo vaak als het kon thuis. Niet evident met Nieuwjaar en alle familiale verplichtingen, maar ik had alles er graag voor over.

    Op 2 januari gingen wij terug naar die dierenarts van wacht. Zijn oogjes stonden stil, en hij leek beter te kunnen wandelen. Wel had hij nog niet gegeten, dus gaf de DA hem een inspuiting met premeprid (weet het niet meer goed, hebben hem dat daarna niet zelf gegeven), voor de misselijkheid. We maakten een afspraak voor 4 dagen later, maar alles zag er, volgens hem, goed uit.

    Die dag kon ons Fien ineens weer heel slecht lopen, zijn pootjes schoven onder hem uit, en hij was ook zeer onrustig. Hij ademde zwaar, en leek hartkloppingen te hebben. Trg contact opgenomen met de DA en hij vertelde me dat dit bijwerkingen waren op het spuitje. We mochten hem dat medicijn niet meer geven, maar dit zou wel overgaan binnen 2 uur. Dat deed het ook.

    De volgende dag (vrijdag) was onze DA trg uit vakantie. We maakten meteen een afspraak om hem op de hoogte te brengen van wat er allemaal gebeurd was. Ook maakte ik me zorgen omdat hij nog niet at. Ik had schrik dat hij niet snel genoeg kon herstellen als hij geen krachten opdeed... Bij de DA vertelde ik ook dat ons Fientje bijna een dag niet geplast had. Eerder lukte dit gewoon, dus wist ik niet of hij niet voldoende dronk (hij dronk wel regelmatig, maar we wisten niet of hij aan zijn nodige hoeveelheid kwam. Wel gaven we hem voor de zekerheid bij met een spuitje) of dat dit een andere oorzaak had.

    Onze DA besloot om Fientje op te nemen. Zijn temperatuur was te laag, zijn blaas was vol, dus dronk hij wel voldoende maar kwam het er niet uit, en hij wou beginnen met sondevoeding. Nadien bleek dat ons Fientje een klontertje in zijn blaas had, en heel veel bloed in zijn urine. Hij had zwaar beschadigde niertjes en lever, en kreeg constant nier- en/of levercrisissen.

    Zondag vroeg onze DA, na de zoveelste update, om maandag om 13u15 langs te komen om de verdere behandeling te bespreken. Na alle updates, en het nieuws van zeker 2 bloedklontertjes op 2 dagen tijd, had ik weinig hoop op goed nieuws. Na veel gepraat met Dave, hadden wij al snel besloten dat wij alles zouden doen om ons Fientje bij ons te kunnen houden, maar alleen als hij er geen nadeel van ondervond. Ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven als ik ons Fientje pijn en ongemak zou laten lijden, enkel en alleen voor mij...

    Helaas heeft ons Fientje voor ons beslist... Maandagmorgen omstreeks 9u belde de DA naar Dave dat ons Fientje om 5u overleden was... Zijn lichaampje liet hem in de steek, en gaf het op.

    Uit de bloedresultaten bleek dat al zijn rode bloedcellen stuk aan het gaan waren, en verschillende klonters vormden. De DA vermoedde een acute auto-immuunziekte, of een tumor op de lever, maar om zeker te zijn, moest hij een sectie verrichten. Dit wou ik niet. Ik heb het al moeilijk genoeg met het feit dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen, dat ik hem niet nog wou laten storen in zijn rust. De waarom-vragen zullen hier toch niet door verdwijnen, en het gemis wordt er niet minder op. Ik voel me wel schuldig dat ik er niet bij was, in zijn laatste momenten. Het zou niet makkelijk geweest zijn, voor ons, maar nu is hij alleen geweest...

    We zijn nu enkele dagen verder, maar ik kan nog steeds niet geloven dat mijne kleine grijze schaduw er niet meer is. Lig ik op de zetel, kijk ik voor ik mijn benen verleg of hij niet aan mijn voeten ligt. Kom ik thuis binnen, kijk ik naar de deur of hij er niet zit. Hoor ik iets, denk ik dat hij weer iets omgestoten heeft, en ga zo maar verder.

    Afgelopen zomer heeft Dave, met de hulp van ons Fien, mij ten huwelijk gevraagd. Hij had een ringdrager nodig, zei hij... Het besef dat ons Fien er nu niet zal zijn op onze dag, (we waren van plan om foto's met hem te maken) is te pijnlijk om te beschrijven. Een deeltje van ons gezin is weggevallen, en het zal nooit meer hetzelfde zijn...

    Mijn lief, lief Fienemientje. Ik heb geen woorden om te beschrijven hoe groot de leegte is die jij hier achtergelaten hebt. Mijn enige troost is dat jij nu geen pijn meer hebt, en daarboven vollenbak kunt ravotten met je neefje, Freek. Jij hebt ons 4 fantastische jaren gegeven, en ik heb je daar nooit voor kunnen bedanken... Je zal altijd een deeltje van ons gezin blijven, we zullen je nooit vergeten. Tot later, mijne vriend. Ik mis je...

  • Meer over mij:
    Toen mijn baasjes mij op 7 november 2009 kwamen halen was ik heel gelukkig. Was niet zo proper bij de cattery. Er waren wel heeeel veel andere katten daar maar niet veel menselijk contact. Dat hadden mijn baasjes ook wel gezien maar gelukkig had ik zo een schattig kopje dat ze het niet over hun hart konden krijgen om mij daar te laten. Een paar uur later lag ik bij mijn baasjes op de zetel om daar elke avond weer op te kruipen. Het leven van een kat kan toch heerlijk zijn...

    Album: Fientje in al zijn glorie
    38 Afbeeldingen
    0 reacties


  • Datum van toevoeging: 08 augustus 2010 - 01:07
  • Datum laatste update: 09 januari 2014 - 23:17





  • 2.133 Eigenaars
  • 5.778 Kattenprofielen
  • 5.871 Foto's
  • 6.092.096 Weergaves
  • 292 Reacties