Spring naar inhoud


- - - - -

gevoelig voor dierenleed


  • Log in om te reageren
20 reacties op dit onderwerp
Marjananas
Marjananas
  • 2.897 berichten
    • Locatie: Kapellen
  • 4 katten
OFFLINE

#1 Geplaatst 23 mei 2010 - 23:50

Zoals jullie mss wel (of niet) weten, is Tuur*, mijn eerste kater zeer onverwachts op mijn pad gekomen.  Ik was eigenlijk niet zo tuk op katten toen, maar toen ik hem vond wist ik dat als ik hem liet liggen, hij vast en zeker dood zou gaan.  Dus ik heb 'm meegenomen.  Maar wat 'n wereld heeft hij voor mij geopend ! :)
Ondertussen is Tuur jammer genoeg overleden in oktober ll. en nu lopen er nog twee poezels rond in huis.  M.a.w. ik ben echt hééééélemaal verkocht voor poezen.  En door dieren te hebben, ben ik gaan inzien dat echt elk beestje een  karaktertje, een zieltje heeft.
Maar... wat ik ondertussen ook merk, sinds ik katten heb, ben ik echt overgevoelig geworden als het aankomt op dierenleed.  Zo erg soms dat ik me er voor schaam, ik kan er erg emotioneel van worden.  En ik heb het idee dat het erger is geworden sinds Tuur dood is (waar ik het met momenten nog steeds erg moeilijk mee heb)  
Stom voorbeeld maar mijn ouders hebben een kip rondlopen die sinds een drietal weken iets gebroken heeft, volgens mij heup uit de kom.  Elke keer als ik bij hen ben ga ik er naar kijken en elke keer breekt mijn hartje, vandaag heb ik met tranen in de ogen aan m'n papa gevraagd om ze aub te doden. 't Beestje heeft echt geen leven zo.
Maar zulke dingen raken me echt.  Hebben jullie dat ook ? Of hebben jullie gemerkt dat dat veranderd is door zelf diertjes te hebben ?
Ik probeer een beetje te ontdekken waar dit ineens, enfin, ineens, sinds een jaar, vandaan komt.  Kan ik er mss ook iets aan doen want ik doe mezelf pijn op deze manier.
Ik hoop dat jullie dit geen rare vraag vinden... :oops:
Langs de andere kant is er, nu ik er op nadenk, ook een positief iets aan deze situatie, ik geniet nu ook veel meer van dieren dan vroeger... :)
Groetjes van Marjan en pootje van Lies, Bas, Minne en  Pixie.
  Duizenden jaren geleden werden katten aanbeden als goden. Katten zijn dit nooit vergeten...

Vosse
Vosse
  • 6.597 berichten
  • 1 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 24 mei 2010 - 00:15

Goh... ik denk dat het dichterbij is en persoonlijk is wanneer je zelf dieren hebt. Je bent gewoon meer betrokken bij dieren in't algemeen.



Lies
Lies
  • 6.855 berichten
OFFLINE

#3 Geplaatst 24 mei 2010 - 07:26

Liefde voor dieren stopt niet bij je eigen huisdieren.
Maar omdat er zoveel leed is loop ik eerlijk gezegd wel met oogkleppen rond. Ik wil niet zien welk leed er in het buitenland is. Hier is al genoeg leed, en daar moet eerst iets aan gedaan worden. Hoe zeggen ze dat? Eerst voor je eigen stoep vegen. Vandaar dat ik mij ook voor cat shelter inzet. Het gaat om de moederloze kittens in deze regio en daarbij kunnen we echt iets bereiken.
En ja ik ben er heel gevoelig voor. Zaterdag ben ik nog gestopt hier een paar straten verder, een kat zat in de goot en bleef daar zitten toen ik voorbij kwam. Een heel sociale kat die onmiddellijk naar mij toekwam. Hij was ook wat vuil en wat mager. Nu ga ik het wat in het oog houden. Moest ik merken dat hij geen thuis heeft haal ik hem op en breng ik hem (of haar) naar het asiel.
En ook de overreden dieren zal ik van de weg halen. Het is erg genoeg dat de dieren overreden zijn, dus de auto's moeten er niet over blijven rijden!
Maar ik kan ook wel met tranen in mijn ogen naar tv kijken als er iets over dieren bezig is. Tja over het algemeen heb ik liever dieren dan mensen.



sandra25
sandra25
  • 1.950 berichten
  • 1 katten
OFFLINE

#4 Geplaatst 24 mei 2010 - 08:22

Ik heb altijd een hart voor dieren gehad.Nam vogeltjes en kleine katjes die ik op straat vond mee naar huis(tot ontsteltenis van mijn ouders),maar nu ik er zelf eentje heb,is het idd nog erger.Ik vergelijk het zo een beetje met kinderen.Sinds ik er heb ben ik daar ook veel emotioneler door geworden.Nu,ik ben toch liever een watje dan hardvochtig door het leven te gaan.

Snow
Snow
  • Geband lid
  • 729 berichten
    • Locatie: Belgie
OFFLINE

#5 Geplaatst 24 mei 2010 - 09:45

ik vind het prachtig wat je voor Tuur hebt gedaan,
en je bent aangestoken door poezen, of dieren,
dan ga je het anders bekijken zeker na wat je hebt meegemaakt,
wel ik vind het prachtig dat jij er gevoeliger voor bent geworden,
het is gewoon mooi een hart voor dieren,
en je maakt alles nu bewuster mee dus normaal dat je gevoelens ook veranderen.

:heart:

Tinne
Tinne
  • 9.442 berichten
    • Locatie: Boom
  • 2 katten
OFFLINE

#6 Geplaatst 24 mei 2010 - 09:48

Ik kan er ook niet tegen. Maar ik ben dan ook altijd een grote dierenvriend geweest.

Deze herfst heb ik een cavia moeten laten inslapen. Geen makkelijke beslissing, maar ik weet dat dit het beste was voor het diertje. Hij was erg ziek.

Bewerkt door Tinne, 24 mei 2010 - 09:49.


Joske
Joske
  • 1.323 berichten
    • Locatie: Kortrijk
  • 4 katten
OFFLINE

#7 Geplaatst 24 mei 2010 - 13:48

Waren mensen ook maar zo gevoelig voor het dierenleed dat op hun bord ligt...
Caviaopvang Malmokkie: www.malmokkie.be
  

Duvessa
Duvessa
  • 145 berichten
    • Locatie: Diepenbeek
  • 4 katten
OFFLINE

#8 Geplaatst 25 mei 2010 - 09:54

Ik ben er ook gevoelig voor. Als je bijvoorbeeld de beelden ziet die bepaalde organisaties aanhalen die bepaalde diersoorten willen beschermen. Je wordt er soms echt niet goed van :misselijk:

Maar langs de andere kant probeer ik er niet te veel naar te kijken of aan te denken. Je kan je onmogelijk alle dierenleed in de wereld aantrekken.
Als ik de verhalen van het dierenasiel hier in de buurt al lees :cry:

Ik verwen die schatjes van mij misschien daarmee nog eens extra.
En help als vrijwilligster in het dierenasiel, een kleine druppel op een hete plaat misschien , maar je moet ergens beginnen

Vennen
Vennen
  • 2.411 berichten
    • Locatie: O-Vl
  • 8 katten
OFFLINE

#9 Geplaatst 25 mei 2010 - 10:12

Joske zei:

Waren mensen ook maar zo gevoelig voor het dierenleed dat op hun bord ligt...

²


Het is fijn dat Tuur je de ogen heeft doen openen voor al het goede dat dieren eigenlijk vertegenwoordigen.


Ik kreeg dit besef al toen ik nog heel jong was, ik deed niets liever dan in de tuin zitten en naar dieren kijken. Vogels, insecten, slakken, katten,.. alles vond ik interessant.


Het doet me dan ook veel pijn als ik zoveel aangereden dieren zie of hoor dat mensen absoluut niet van plan zijn om te remmen voor een dier als het plots over loopt.


Ik begrijp trouwens niet waarom jouw vader niet naar de dierenarts gaat met die kip?? Het is toch ook een dier?! Ik heb al verscheidene keren de dierenarts gebeld voor één van onze kippen en de meeste komen er door met wat antibiotica. En als ze echt haar heup gebroken heeft, laat je ze beter inslapen.

Roosje
Roosje
  • 7.935 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#10 Geplaatst 25 mei 2010 - 10:28

Ik kan ook geen dieren leed zien hoor, dieren kunnen niet praten en zich niet verdedigen tegen de wreedheden die we hen soms aandoen, ze moeten het ondergaan.  Daarom vind ik het noodzakelijk da sommmige mensen de dieren een stem geven en voor hun opkomen.
Ik zou je vader toch ook proberen te overhalen om de dierenarts te laten komen voor die arme kip, dat moet toch verschrikkelijk pijn doen als die  heup uit de kom is
Geplaatste afbeelding

Marjananas
Marjananas
  • 2.897 berichten
    • Locatie: Kapellen
  • 4 katten
OFFLINE

#11 Geplaatst 25 mei 2010 - 20:09

Omdat mijn vader van een net iets andere generatie is dan ik/wij.
Hij is opgegroeid in het harde boerenleven en vindt het al gek dat ik met onze katten naar de DA ga.  Bij hen thuis kregen katten vroeger de overschot en verder vingen/aten ze muizen.  Werkt prima volgens hem... :catnoknow

Maar hij heeft de kip ondertussen op mijn vraag dood gedaan...  Moest ik ook effe van slikken en 'n traantje van wegpinken maar ik troost mezelf dat het zo beter is... :(
Groetjes van Marjan en pootje van Lies, Bas, Minne en  Pixie.
  Duizenden jaren geleden werden katten aanbeden als goden. Katten zijn dit nooit vergeten...

Kathleen
Kathleen
  • 7.941 berichten
    • Locatie: Deurne
  • 2 katten
OFFLINE

#12 Geplaatst 25 mei 2010 - 20:55

Door mijn beroep heb ik heel wat meegemaakt en ben ik best wat gewoon (ik heb 24 jaar op een intensieve zorgenafdeling voor kinderen en pasgeborenen gewerkt) Spijtig genoeg overleden daar regelmatig kindjes, maar dan wisten we dat we echt alles geprobeerd hadden en vond ik het ook heel erg. Als ik met mijn eigen kinderen naar de kinderarts of ziekenuis moest was ik best kordaat en streng tegen ze (ok, dat vond ik ook erg), en met de jongste hebben we echt aardag wat maanden doorgebracht in ziekenhuizen. Maar daar kon ik veel rationeler denken. Als bv het de verpleging niet lukte om bloed te pakken of een infuus te steken dan nam ik dat gewoon uit hun handen. Mijn kinderen vonden het ook beter zo, dan wisten ze dat het goed gedaan was :oops:
Maar tegen dierenleed kan ik dus niet tegen, dan ben ik echt een "watje", als ze naar de dierenarts moeten of zo, zooooo erg vindnik het. Of een film met dieren à la Disney, dan heb ik een doosje zakdoekjes nodig.
Na de reanimatie van Ibse vorige week heb ik zeker een uur een huilbui gehad, en toch was alles goed, je ziet maar. Gelukkig bestaan er nog meer mensen met een hart voor dieren hé :d

Bewerkt door Kathleen, 25 mei 2010 - 20:59.

Geplaatste afbeelding
Wanneer je verdrietig bent, kijk dan in je hart en je zal zien dat je weent om wat je vreugde schonk

Mieke'tje
Mieke'tje
  • 7.498 berichten
    • Locatie: West - Vlaanderen
  • 2 katten
OFFLINE

#13 Geplaatst 25 mei 2010 - 20:57

Ik ga eerlijk waar telkens wenen bij een film waarbij er iets emotioneel gebeurt met dieren dan als er iets ernstig gebeurt met mensen ofzo. Als er iets lief of ergs is met dieren ben ik er gewoon sneller door geraakt. Soms vind ik dat wel grof van mezelf, maar het zijn mijn gevoelens en die kan ik natuurlijk niet bedwingen hé :)
Geplaatste afbeelding

Brittdc
Brittdc
  • 360 berichten
    • Locatie: Hoevenen
OFFLINE

#14 Geplaatst 26 mei 2010 - 03:40

ik moet zeggen zoveel last heb ik daar eigelijk niet van.

ik bedoel daarmee dat ik enorm van dieren hou enzo, maar ik ben er zelf niet zo emotioneel om als het gaat over dieren van anderen. (bedoel hiermee dat ik er niet van zal beginnen huilen, ookal raakt mij dat wel)

ik denk dat ik het op een andere manier bekijk.
ik heb vroeger een hond gehad die ik heb moeten afgeven tijdens de scheiding van mijn ouders. ik heb een poes gehad die overreden is geweest (waar de mensen kwamen aanbellen met het beestje, nog levend, in de doos). ik heb nog een oud poesje bij mijn mama en heb nu zelf poesjes.
als er iets mee gebeurd raakt mij dat zeker en vast, maar ik ben dan eerder voor mezelf blij dat ik ze toch een mooi leven heb kunnen geven en dat sust mij dan wel.

Nele
Nele
  • 4.789 berichten
    • Locatie: Dudzele
  • 8 katten
OFFLINE

#15 Geplaatst 26 mei 2010 - 06:20

Mieke zei:

Ik ga eerlijk waar telkens wenen bij een film waarbij er iets emotioneel gebeurt met dieren dan als er iets ernstig gebeurt met mensen ofzo. Als er iets lief of ergs is met dieren ben ik er gewoon sneller door geraakt. Soms vind ik dat wel grof van mezelf, maar het zijn mijn gevoelens en die kan ik natuurlijk niet bedwingen hé :)

idem hier, tpakt mij ook veel meer als er iets met dieren gebeurt dan met mensen... :oops: je bent dus niet alleen!
Geplaatste afbeelding