Spring naar inhoud


- - - - -

"mama"


  • Log in om te reageren
16 reacties op dit onderwerp
nikitaaake
nikitaaake
  • 291 berichten
    • Locatie: aalst
  • 2 katten
OFFLINE

#1 Geplaatst 23 augustus 2010 - 21:19


Mag ik hier mijn hart even komen luchten?
Ik praat hier niet graag over met mensen in mijn nabije omgeving, maar ik voel me op dit moment echt ff heel erg rot.

Het gaat dus over mijn moeder die borderline heeft. Mijn vader is trouwens ook niet altijd een engel geweest.
vroeger dronk hij veel en kon hij erg agressief zijn.
Nu ga ik hier niet alle details over mijn jeugd uit de doeken doen maar het komt erop neer dat ik meer niet thuis heb gewoond
dan wel. Ik was namelijk 'onhandelbaar'.
Over de jaren heen is het contact altijd vrij beperkt gebleven; met mijn vader had ik nauwelijks contact; met mijn moeder vaker
telefonisch (ze zijn nog steeds samen trouwens). Ik heb mij altijd serieus moeten inhouden om eens goed mijn mening te zeggen
want mijn moeder is echt extreem lui. Ze gebruikt haar ziekte als excuus voor alles en doet de hele dag niks anders dan
slapen en achter de pc zitten. Ze kan niet werken, ze kan haar huishouden niet doen (heeft een poetsvrouw), ze kan zelfs niet
met de auto rijden. En altijd wil ze van iedereen medelijden. Iedereen die zich ook maar een beetje kritisch opstelt zal het
geweten hebben. Urenlang heb ik met haar aan de telefoon gehangen waarbij ze steeds aan het klagen was over haar ziekte, over
mensen die haar niet begrijpen, over mijn broer die haar niet respecteert, over geld, afin over alles eigenlijk. Maar
als ik het zelf ff moeilijk had kon ze niet snel genoeg afleggen. Dan zei ze dat "haar hoofd vol zat" en de problemen
van iemand anders er niet kon bijhebben. Ook is ze altijd blijven volhouden dat ik als enige schuld had aan het feit dat ik zo
vaak elders gewoond heb.
Nu heeft mijn vader onlangs een nieuw bedrijf opgericht nadat hij enkele jaren geleden failliet was gegaan. Hij heeft behoorlijk wat
machines moeten aankopen waarvoor hij iedere maand een serieuze som op tafel moet leggen. En dit terwijl ze echt NIKS meer hadden.
Dat is dus een zware klus. Ik heb ze zelfs al een keer geld geleend om het bedrag bijeen te krijgen. Ik heb het wel netjes
teruggekregen de volgende week dus dat is het punt niet. Ik wil er maar mee aantonen dat ik echt wil dat ze het goed hebben en
daar ook wou bij helpen waar ik kon. Mijn vriend is zelfs eens een week meegegaan omdat mijn vader hulp nodig had.
Een tijdje geleden heeft ze me meer dan eens aan de telefoon doodleuk verteld dat als het niet lukte met het bedrijf dat ze dan zelfmoord zouden
plegen. Ze vertelde dat heel zakelijk, zonder een greintje emotie, terwijl ik dan doodongerust was en haar wenend smeekte om het
niet te doen. Ze bleef echter gewoon koel verdervertellen over dat ze geen andere keus had enz.
Vorige week scheelde er dan iets aan mijn moeder haar pc. Ze is zwaar verslaafd aan haar computer dus ze kon er niet echt mee
lachen. Ze had al naar mijn broer gebeld om hem te maken maar die had niet meteen tijd aangezien hij lange uren werkt. Toen was
ze ook al meteen kwaad op hem en belde ze mij omdat mijn vriend ook wel iets van pc' s kent. Ik zei toen gewoon om te lachen en ook een beetje uit opgekropte frustratie:
"dan heb je eens tijd om je met nuttiger dingen bezig te houden", en ze legde meteen af.
Dan krijg ik de dag erna te horen dat ze een nieuwe pc gekocht heeft, terwijl ze het al zo moeilijk hebben!!
Kon ze niet gewoon wachten tot mijn broer er eens naar keek? Ik heb daar dan eens mijn mening over gezegd want kon me niet
meer inhouden. Toen is het er ook uitgekomen hoe rot ik me voel dat ik nooit bij haar terecht kan enz.
Nu is ze ongelofelijk kwaad en wil ze geen contact meer met mij. Ze zegt dat ik haar al genoeg problemen bezorgd heb en dat ik
een kleine bitch ben. En nu weet ik ff niet meer hoe het verder moet. Ik voel me zo rot. Omdat ik besef dat ze nooit een
moeder zal zijn voor mij; omdat ik niet begrijp dat iemand zo kan reageren tegenover zijn eigen vlees en bloed en vooral
omdat ik mij eigenlijk best wel alleen voel. Gelukkig heb ik mijn broer  nog, maar verder is er geen familie waar ik nog contact
mee heb.

Sorry voor het lange verhaal, maar ik moest het echt even allemaal van me afschrijven.

Geplaatste afbeelding

Anja
Anja
  • 14.520 berichten
    • Locatie: Brasschaat
  • 2 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 23 augustus 2010 - 21:25

Het moet inderdaad heel moeilijk zijn voor jou en ik vind het zeer moedig van jou dat je dit verhaal met ons wil delen.  De enige raad die ik je kan geven, doe waar jij je goed bij voelt.
:hug: :hug:

Geplaatste afbeelding


Guest_alaantje_*
Guest_alaantje_*
OFFLINE

#3 Geplaatst 23 augustus 2010 - 21:29

Jee, wat vind ik dat rot voor je. Het moet een vreselijk gevoel zijn. Ik zou zeggen: loslaten maar ik begrijp dat t makkelijker gezegd is dan gedaan. Heel veel sterkte en probeer een doel voor je eigen te stellen waarop je je kunt focussen zodat je de rest kunt loslaten. :hug:

Louise
Louise
  • 1.483 berichten
    • Locatie: Sint-Truiden
  • 4 katten
OFFLINE

#4 Geplaatst 23 augustus 2010 - 21:31

Dat moet inderdaad heel zwaar geweest zijn tijdens je jeugd, geen beschermende ouderfiguur te hebben die je een beetje door het leven kon "loodsen", en het feit dat je ouders hun fouten niet willen toegeven moet 't er zeker niet makkelijker op maken. Kan je er met je broer over praten?

Voor de rest vrees ik dat je je emotioneel moet proberen los te maken van je ouders, je mag niet meer toe laten dat ze je keer op keer kwetsen.

Probeer het zo te zien: jij staat er, ondanks hen.

Geplaatste afbeelding


veerlevs
veerlevs
  • 2.275 berichten
    • Locatie: Antwerpen
  • 2 katten
OFFLINE

#5 Geplaatst 23 augustus 2010 - 21:35

Je woont niet meer thuis en dopt je eigen boontjes.  Je bent je ouders niets meer verschuldigd, in tegendeel je probeert ze te helpen, wat ik erg netjes vind.
Ik denk dat je gewoon moet doen waar je jezelf het best bij voelt.  Als je vindt dat je nog meer moet doen, doe het dan en kijk niet om.  Vind je dat je genoeg deed, doe dan niets meer en kijk niet om.  Je hoeft aan niemand rekenschap af te leggen.  Als je het niet alleen kan, zoek dan misschien eens een psycholoog waar je mee kan praten.  Soms is het praten met een vreemde een verademing en helpt dat je om een besluit te nemen.
Veel sterkte met het nemen van een beslising :heart:

Guest_sandra25_*
Guest_sandra25_*
OFFLINE

#6 Geplaatst 23 augustus 2010 - 21:39

:hug: Spijtig genoeg kies je je familie niet zelf,en dat is in jouw geval héél zwaar.Het verhaal zo lezend,denk ik dat het beste is om haar te negeren en te laten waar ze is en je vooral niet schuldig te voelen.Jij bent hier het slachtoffer.Natuurlijk,als je zelf in die situatie zit is het niet zo simpel,dat begrijp ik.Probeer je op jezelf en je toekomst te concentreren en te aanvaarden dat je moeder je niet eerlijk behandelt.Ik wens je veel moed en zelfvertrouwen toe om stand te houden tegenover haar,want ze is je moeder en heeft natuurlijk een grote invloed op hoe jij je voelt.

Guest_MissKitty_*
Guest_MissKitty_*
OFFLINE

#7 Geplaatst 24 augustus 2010 - 10:04

:hug:

Guest_Amelie_*
Guest_Amelie_*
OFFLINE

#8 Geplaatst 24 augustus 2010 - 12:11

:hug: :hug:

PeggyJ
PeggyJ
  • 45.914 berichten
    • Locatie: Kempen
  • 4 katten
OFFLINE

#9 Geplaatst 24 augustus 2010 - 18:55

:rub: :rub: :rub: Ik begrijp maar al te goed hoe je je voelt. Ik raad je aan om hulp in te schakelen voor jezelf, een psycholoog of andere vorm van therapie, want alleen raak je hier niet uit, en ik spreek uit ervaring.
Geplaatste afbeelding
We kunnen het hart van een man beoordelen door te kijken hoe hij met dieren omgaat :cattailwag

Ellenita
Ellenita
  • 26.688 berichten
    • Locatie: Deurne
  • 9 katten
OFFLINE

#10 Geplaatst 24 augustus 2010 - 19:22

:hug: :hug:
poezenknuf van mij en mijn pareltjes : :paw Iruna,Syrai, Hindou, Reiko, Inty, Deva, Loki, Munay, Indira en *Thaira* :paw
Geplaatste afbeelding

nikitaaake
nikitaaake
  • 291 berichten
    • Locatie: aalst
  • 2 katten
OFFLINE

#11 Geplaatst 24 augustus 2010 - 20:56

Louise zei:

Dat moet inderdaad heel zwaar geweest zijn tijdens je jeugd, geen beschermende ouderfiguur te hebben die je een beetje door het leven kon "loodsen", en het feit dat je ouders hun fouten niet willen toegeven moet 't er zeker niet makkelijker op maken. Kan je er met je broer over praten?

Voor de rest vrees ik dat je je emotioneel moet proberen los te maken van je ouders, je mag niet meer toe laten dat ze je keer op keer kwetsen.

Probeer het zo te zien: jij staat er, ondanks hen.

Met mijn broer kan ik er gelukkig zeer goed over praten. Vroeger waren wij meestal kat en hond :x maar nu hebben we echt heel veel aan elkaar. Hij woont jammer genoeg nog steeds thuis maar is aan het sparen om er zo snel mogelijk weg te geraken. Ik vond dat hij het onlangs zeer goed uitdrukte: "het is alsof ze steeds proberen om je mee te trekken in een neerwaartse spiraal als je probeert om een goed leven voor jezelf op te bouwen".

Geplaatste afbeelding

nikitaaake
nikitaaake
  • 291 berichten
    • Locatie: aalst
  • 2 katten
OFFLINE

#12 Geplaatst 24 augustus 2010 - 20:59

PeggyJ zei:

:rub: :rub: :rub: Ik begrijp maar al te goed hoe je je voelt. Ik raad je aan om hulp in te schakelen voor jezelf, een psycholoog of andere vorm van therapie, want alleen raak je hier niet uit, en ik spreek uit ervaring.

Ik ben al in therapie geweest, onder dwang van mijn ouders omdat ze toen ook al vonden dat er iets 'scheelde' aan mij. Het enige wat die lieve vrouw me kon vertellen was wat ik lang wist, nl. dat het niet aan mij lag. Ik kwam daar iedere keer totaal leeggehuild buiten en daarom ben ik er ook mee gestopt. Mijn moeder beweert nu dat ik er niet mee ben doorgegaan omdat ik de waarheid niet onder ogen wil zien; want mevrouw de zelfverklaarde psychiater
beweert dat ik ook borderline heb. O:) het is ergens wel grappig dat ze haar eigen ziekte als scheldwoord tegen mij gebruikt.

Geplaatste afbeelding

miranda
miranda
  • 7.830 berichten
    • Locatie: Heusden(Gent)
  • 1 katten
OFFLINE

#13 Geplaatst 24 augustus 2010 - 21:06

nikitaaake zei:

Met mijn broer kan ik er gelukkig zeer goed over praten. Vroeger waren wij meestal kat en hond :x maar nu hebben we echt heel veel aan elkaar. Hij woont jammer genoeg nog steeds thuis maar is aan het sparen om er zo snel mogelijk weg te geraken. Ik vond dat hij het onlangs zeer goed uitdrukte: "het is alsof ze steeds proberen om je mee te trekken in een neerwaartse spiraal als je probeert om een goed leven voor jezelf op te bouwen".
dit is ook zo.... ik ben 50jar waarvan 28 jaar gehuwd en nog steeds probeert mijn moeder dit te doen.Mijn vader is anders.
Als ik me hierover down voel denk ik meid kop op je hebt je eigen gezin en je eigen leven... laat ze gewoon doen.



Nashota
Nashota
  • 17.977 berichten
    • Locatie: Wildervank
  • 3 katten
OFFLINE

#14 Geplaatst 24 augustus 2010 - 21:46

Jeetje wat een heftig verhaal, ik wil je dan ook veel sterkte wensen met je beslissing :hug: :hug: :hug:
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Groetjes. Ina :hoi:

Guest_sarahtje_*
Guest_sarahtje_*
OFFLINE

#15 Geplaatst 24 augustus 2010 - 21:56

:hug: :hug: