Spring naar inhoud


- - - - -

Ollie mijn aidskat


  • Log in om te reageren
46 reacties op dit onderwerp
Sihirci
Sihirci
  • 9.336 berichten
OFFLINE

#1 Geplaatst 24 november 2010 - 01:33

Vandaag is het alweer zeven jaar geleden dat jij aan je nieuwe leven inde ongeziene wereld bent begonnen.
Ik kan alleen maar hopen dat jij het goed maakt aan  de andere kant van de regenboog en mis je nog iedere dag meer dan ooit gezegd kan worden.
Onderstaande schreef ik toen je pas was vertrokken naar Zomerland.


Ollie,


Herfst 1989 of 1990 liet mijn moeder mij uit en (M)Oezel(dief) die zijn naam dankte aan zijn voorliefde moezel wijn uit het glas te slobberen liep ook mee naar buiten. Oezje liep naar mijn auto en daar kwam een kitten van een maand of vier aanhuppelen. Oliolioli riep de hummel, Ma en ik moesten vreselijk lachen om het katje en hij kreeg de bijnaam olieboer. Die bijnaam werd al snel afgekort tot olie en Mam noemde het diertje Ollie.
Ollie kwam dagelijks wel even aanwandelen en groeide mooi uit, het was een leuke kat en hij leek een fijn leventje te hebben. TOT...
Op een dag verhuisden zijn mensen, Ollie was iets ouder dan een jaartje en werd achtergelaten. Ontredderd en verjaagd door de mensen uit de buurt bleef Ollie wel Mam en haar katten opzoeken en at de voerbakjes leeg, hij liet zich niet aanhalen en werd banger, wilder en agressiever.
Zomer 1992 had Ollie een lelijke grote wond aan zijn voorpootje en iedere keer dat ik bij Mam was vroeg ik of ik naar zijn pootje mocht kijken en hem mocht helpen. Ollie rende weg en als ik al iets dichterbij kon komen viel hij als een dolle aan. De tijd verstreek, de wond ging dicht en ik dacht er niet meer aan. Op een zaterdag begin oktober at ik zoals gewoonlijk op zaterdag bij mijn moeder, plots sprong Ollie op tafel, strekte uit boven mijn bord en keek me aan met een blik die zei: je wilde kijken en helpen, doe iets! Het pootje was enorm gezwollen en het was duidelijk dat er een heftige ontsteking is zat. Mam pakte de kattentas en ik zette Ollie erin, stomverbaasd dat hij zich liet aanraken en zelfs optillen. De dierenarts die dat weekend dienst had gebeld en we konden meteen terecht. Bij de dierenarts raakte Ollie in paniek en kreeg een kapje over zijn oogjes. Een injectie antibiotica en de dierenarts stelde voor hem tegen kostprijs te castreren. Omdat Ollie bij mijn moeder kwam eten en daar weer terug geplaatst zou worden wilde ik met Mam overleggen. Mam was meteen akkoord en Ollie ging voor twee dagen met mij mee en hier in de wieg die als kattenkooi dienst deed. Dinsdags is Ollie gecastreerd en bij Mam terug gebracht. Vanaf dat moment grauwde hij vreselijk en viel mij aan als ik in de buurt kwam...Ollie was WOEDEND en ik was bang voor hem.



Maart 1996.
Mam doet vreemd en kraamt onverstaanbare klanken uit, ze heeft een herseninfarct en na onderzoek op spoedeisende hulp mag ze naar huis. Ze kan zich niet verstaanbaar maken en is erg gedesoriƫnteerd, mijn beide broers en ik vinden dat ze het beste met mij mee kan gaan (ik woon alleen en beide hebben een druk gezin). Voor mij beginnen de tropenmaanden, Mam ondergaat veel onderzoeken en is volledig van mij afhankelijk en aan de andere kant van Nijmegen zitten de katten alleen in huis, ik besluit de diertjes, na ruim een week, ook op te halen voor de dieren beter om niet zonder menselijk gezelschap te zijn en voor mij scheelt het de dagelijkse rit heen en terug. Als ik de transportmandjes in de kamer zet komt Ollie binnen en begint heen en weer rennend te gillen en krijsen, holt naar buiten als ik naar de auto loop en begint ook buiten helemaal in paniek heen en weer te rennen. Er is een kooitje te weinig, anders had ik hem mee genomen en ik zeg hem morgen terug te komen. De volgende dag komt Ollie meteen door het kattenluikje naar binnen en loopt als een gekooide tijger heen en weer, blaast naar me gilt en ijsbeert verder. De transporter zet ik neer en zeg,: Als je zelf de kooi in gaat mag je mee naar mam en de andere katten. Ollie kijkt mij aan en ik herhaal als je zelf de kooi in gaat mag je mee. De blik gaat van de kooi naar mij en Ollie loopt naar de kooi, kijkt mij nog eens aan en stapt de kooi in. Met het hart in de keel, bang om aangevallen te worden doe ik het deurtje dicht, zet de kooi met Ollie in de auto en we zijn op weg naar huis. Tijdens het ritje dat ongeveer een kwartier duurt gilt Ollie zijn angst uit en blijf ik op hem in praten. Eindelijk zijn we thuis en eerst breng ik de kooi met Ollie naar binnen, ga wat andere dingen uit de auto halen en IEKSSSSSS in de gang komt Ollie mij tegemoet, Ma heeft het kooitje geopend en de buitendeur staat open...Ik hurk en begin te praten...Ollie komt naar mij toe...ik ben als de dood dat hij aan zal vallen...Dan richt Ollie zich op de achterpootjes en slaat zijn voorpootjes om mijn arm heen en geeft likjes en kopjes, voorzichtig aai ik hem en krijg nog meer kopjes... De verwilderde agressieve kat laat een heel andere kant zien en kruipt tegen me aan als ik me op de vloer laat zakken en daar een potje zit te janken. Doordat Mam alle deuren steeds openzet konden de katten vanaf ze hier kwamen steeds naar buiten, gelukkig weten ze waar ze moeten zijn en blijven allen dicht in de buurt. Iedere keer als Ollie binnenkomt krijg ik kopjes en likjes, de wilde angstaanjagende kater is een huisdier geworden op het moment hij hier binnenkwam. Achteraf denk ik dat Ollie heel verdrietig is geweest toen hij werd terug geplaatst na de castratie en toen al bij mij, mijn katjes en hond had willen blijven. Ollie heeft nooit meer lelijk of boos gedaan, al moest ik wel netjes zijn medewerking vragen wanneer er een pil moest worden ingenomen of een vlooienbehandeling nodig was.

Het is de zomer van 2000 als het oogje van Ollie er niet goed uitziet, de pupil erg groot en een grijzige tint. Naar de dierenarts die meteen gaat bellen om ons nog dezelfde dag bij de oogspecialist te krijgen. Wanneer we net weer thuis zijn gaat de telefoon, over anderhalf uur in Oisterwijk bij oogspecialist Heijn. De lens blijkt los in de oogbol te zitten en zit klem in de openstaande pupil, ook constateert dr Heijn een virus. Twee dagen druppelen en dan opereren. Er is keus tussen het oogje volledig verwijderen of alleen de lens, het wordt de laatste omdat Ollie dan wel blijft zien al zal het wazig zijn. De operatie verloopt goed en Ollie laat zelfs de hechtingen zonder roesje of andere verdoving gewillig verwijderen. Stomverbaasd over de reactie van Ollebol die gewoonlijk in een wilde kat veranderde bij een dierenarts, vraag ik naar het geheim van de oogarts...Feromoon op de handen gespoten, van Renate (mijn da) wist hij dat Ollie erg moeilijk te behandelen was.
Zomer 2001, het nog goede oogje van Ollie ziet er hetzelfde als vorig jaar het andere oog... Wat ben ik blij alleen dat vorig jaar alleen de lens is weg gehaald! Opnieuw is mijn manneke geopereerd, de genezing gaat nu trager en de behandeling van zijn gebit stel ik uit tot januari 2002.

John heeft de bekjes van Ollie en Shamira behandeld en wil graag een paar maal kijken hoe de genezing verloopt. Hij heeft zich in tandheelkunde bij kat en hond gespecialiseerd en wil collega's overtuigen dat hechten van wonden plus pijnstilling een snellere genezing geeft. Bij die nacrotrolles maakt hij foto's van de mondjes en we zien dat Ollie zijn bekje niet beter wordt, Bloedonderzoek wijst uit dat de nieren er slecht aan toe zijn, ook de leverwaarden laten te wensen en er wordt een FIV en FeLV test gedaan.
Dan staat de wereld even stil, het is alsof de grond onder mijn voeten verdwijnt.....
Ollie heeft FIV
Een maand, zes weken, maximaal twee maanden, hoor ik John zeggen en ik antwoord, hij mag blijven zolang hij er nog zin in heeft. Een week heeft Ollie het nierdiƫet willen eten, dan weigert hij, er gaat geen brokje meer in. Jochie, eet wat je lekker vindt dan maar wat minder tijd.
Op 24 november 2003 gaf Ollie aan dat het genoeg was, de andere katten gingen tegen hem aanliggen alsof ze hem een beetje van hun warmte wilden geven. De dierenarts heeft hem hier thuis het laatste spuitje gegeven en in mijn armen is Ollie aan zijn grote reis begonnen.

Dag lief ventje, goede reis.

Marjananas
Marjananas
  • 2.897 berichten
    • Locatie: Kapellen
  • 4 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 24 november 2010 - 01:58

Oooh, wat een verhaal...  Ik kreeg er kippenvel van...
Wat een geluk dat jij en je mam er waren en hem nog zo'n mooie tijd hebben gegeven.  Voor hem waarschijnlijk het poezenwalhalla op aarde...
Veel sterkte meid... :hug:
Groetjes van Marjan en pootje van Lies, Bas, Minne en  Pixie.
  Duizenden jaren geleden werden katten aanbeden als goden. Katten zijn dit nooit vergeten...

Sihirci
Sihirci
  • 9.336 berichten
OFFLINE

#3 Geplaatst 24 november 2010 - 02:01

Marjananas zei:

Oooh, wat een verhaal...  Ik kreeg er kippenvel van...
Wat een geluk dat jij en je mam er waren en hem nog zo'n mooie tijd hebben gegeven.  Voor hem waarschijnlijk het poezenwalhalla op aarde...
Veel sterkte meid... :hug:

Dank je wel!

DORIS
DORIS
  • 7.963 berichten
    • Locatie: Jodoigne
  • 4 katten
OFFLINE

#4 Geplaatst 24 november 2010 - 05:41

Heel mooi verhaal.In mijn leven zijn de moeilijkste katten degene waar ik het meest van gehouden heb.
Je hebt hem geluk en vrede gegeven en dat zul je nooit meer vergeten.

Bewerkt door DORIS, 24 november 2010 - 05:42.


Guest_Amelie_*
Guest_Amelie_*
OFFLINE

#5 Geplaatst 24 november 2010 - 07:23

:hug: :hug: :hug:

sisi
sisi
  • 6.766 berichten
    • Locatie: Gentbrugge
  • 4 katten
OFFLINE

#6 Geplaatst 24 november 2010 - 15:40

Had het reeds vroeger gelezen toen mijn Ollie mij uitkoos ;) maar het grijpt mij weer aan :(
:hug: :hug: :hug:

Guest_cato11_*
Guest_cato11_*
OFFLINE

#7 Geplaatst 24 november 2010 - 15:42

:hug: :hug: :hug: :hug:

Nele
Nele
  • 4.789 berichten
    • Locatie: Dudzele
  • 8 katten
OFFLINE

#8 Geplaatst 24 november 2010 - 16:29

wat een mooi verhaal.. hij heeft nog een mooi leven gehad bij jullie, en waakt nu over jullie... super wat je allemaal voor hem hebt gedaan!
Geplaatste afbeelding

Aldhissla
Aldhissla
  • 7.106 berichten
    • Locatie: Beernem
  • 5 katten
OFFLINE

#9 Geplaatst 24 november 2010 - 16:41

Wat een vreselijk ontroerend verhaal! De tranen staan in mijn ogen. Je bent, net als je mams, een prachtig mens Sihirci! :hug:

Geplaatste afbeelding

Roosje
Roosje
  • 7.935 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#10 Geplaatst 24 november 2010 - 17:03

:hug: :hug: :hug:

Geplaatste afbeelding

nancytje
nancytje
  • 875 berichten
    • Locatie: zulte
  • 2 katten
OFFLINE

#11 Geplaatst 24 november 2010 - 17:04

een echt ontroerend verhaald.
heb er tranen van in mijn ogen gekregen.
zo zie je maar he dat er toch nog mensen zoals jou op aarde zijn die het de dieren een aangenaam leventje laat lijden


tiny
tiny
  • 12.966 berichten
    • Locatie: Heusden (Gent )
  • 4 katten
OFFLINE

#12 Geplaatst 24 november 2010 - 19:21

:hug: :hug:

Zwerver
Zwerver
  • 1.363 berichten
    • Locatie: Kopenhagen
  • 2 katten
OFFLINE

#13 Geplaatst 24 november 2010 - 19:24

:hug:
Geplaatste afbeelding

ingrid b
ingrid b
  • 992 berichten
    • Locatie: Wij wonen in lanaken
  • 2 katten
OFFLINE

#14 Geplaatst 24 november 2010 - 19:57

:hug: :hug:

YvVanRoyen
YvVanRoyen
  • 5.666 berichten
    • Locatie: Sint-Niklaas
OFFLINE

#15 Geplaatst 24 november 2010 - 19:58

:hug
Geplaatste afbeelding