Spring naar inhoud


- - - - -

schuldbemiddeling?? het verhaal...appartement gevonden!!!


  • Log in om te reageren
262 reacties op dit onderwerp
Nele
Nele
  • 4.789 berichten
    • Locatie: Dudzele
  • 8 katten
OFFLINE

#256 Geplaatst 03 maart 2011 - 13:41

tis dat, ik neem eerst de tijd om alles inorde te maken, en terug te genieten van mijn dieren. dan kan ik nog altijd een andere klusjesman zoeken! een vriend van hem,en zijn oom zeiden dat zij ook altijd wel eens willen komen helpen! :) lieve mensen dus (die eigenlijk aan mijn kant staan) er zullen er natuurlijk ook zijn die nu zeggen, waarom nog contact met familie of vrienden van hem? tjah, waarom niet, die mensen kunnen er ook niet aan doen, en als het klikt kunnen dat voor mij steeds vrienden blijven.
ivm kleine klusjes heb ik al wat raad gekregen, en ik zie het zitten om het zelf te doen (ben gelukkig handig en ondernemend!) er zal natuurlijk een langere periode overgaan, en misschien niet zo perfect gedaan zijn,maar ik zal wel trots zijn op mezelf als het me zal lukken!

gisteren het eerste onderzoek achter de rug, de test voor spasmofilie. heb het dus in graad III, hij zei dat dit al erg is. zijn er die weten hoeveel graden er zijn?
maandag moet ik voor botscan, en dan een paar weken later voor de slaaptest (daarvoor moet ik 'smorgens gaan, dan naar huis, en de volgende dag terug om alles terug af te koppelen) ben benieuwd wat daar zal uitkomen!
hij zei zelf ook dat hij niet snapt dat het riziv daar zo'n problemen van maakt, die spasmofilie is eigenlijk al voldoende om bijna constant last te hebben, en je dagdagelijkse taken (laat staan gaan werken) niet meer te kunnen doen...

hij begreep me dus!!! wat al heel wat is, dat onbegrip (ook van bepaalde mensen hier!!!) is misschien nog 1 van de ergste dingen. tis toch niet omdat ik veel dieren heb, en in korte periodes dat 'werk' daarvan doe, dat ik dan ook kan gaan werken? mijn dieren begrijpen het als ik in mijn zetel lig,en me bijna niet kan bewegen. dan komen ze bij me liggen om aandacht te hebben. een werkgever begrijpt dat niet dat je de ene dag wel bepaalde dingen kan doen, en de andere dag gewoon bijna niet kan blijven rechtstaan. heb ik hier slechte dagen, wel dan doe ik mijn werk wel een dag dat ik me beter voel! bij gelijk welke werkgever kan je dat niet zeggen, hoor!

ochja, heb al geleerd om me daar niet te druk over te maken (zelfs eigen familie denkt dat ik gewoon lui ben) ik weet beter, heb het genoeg geprobeerd, omdat ik uiteindelijk ook begon te denken dat het tussen mijn oren zat, maar helaas, als je na 1 of 2 dagen moet overleven op pijnstillers, je bed niet uit kan, flauwvalt, zelfs echt ziek wordt ervan, dan moest ik wel besluiten dathet niet in mijn hoofd zit! dit is ook een zware stap om te maken, toegeven dat je lichaam niet meer mee kan, dat ik als 27jarige door het leven moet gaan, als soms een 80jarige. het is moeilijk om te aanvaarden dat ik mijn toekomstdromen, mijn job die ik supergraag deed, moet opgeven, aan de kant moet schuiven.  maar ik heb geleerd om andere kleine doelen voorop te stellen,en ben dan supertrots dat dat me wel lukt! (ongeacht hoeveel ik er achteraf moet van afzien,qua pijn of vermoeidheid) dan gaat dat vb over gaan wandelen met de honden, kleine klusjes doen, kuisen, es in de tuin werken... zelfs iemand een bezoekje brengen of bezoek ontvangen is niet altijd evident!!! op dat vlak steun ik dan enorm op mijn dieren, zij aanvaarden mijn gebreken, houden van me, onvoorwaardelijk!!! kdenk dat velen dat hier wel herkennen.

pff, gisteren eigenlijk geen zo'n leuke dag gehad, ten eerste dat pijnlijk onderzoek, dan ben ik bij mijn ma gaan eten (waar ik genoeg aanvoel dat haar vriend mijn toestand niet begrijpt, waar ik zelfs mijn eigen moeder moest overtuigen dat het beter zal zijn voor mezelf nu mijn relatie gedaan is) toen ik thuiskwam, zag ik al dat er iets niet klopte, twas al donker, en aangezien rolluiken nog niet naar beneden waren, moest ik de lichten van aquariums zien.. niet dus, alles donker.. geen elektriciteit!! na lang zoeken gevonden dat een stekkerdoos kortstluiting veroorzaakte, dus die vervangen en twas gelukkig opgelost! dan problemen met digicorder,er is dus een probleem met de hardware. dan raakte ik ook niet op het internet! dacht ja, alles is al verhuisd, maar telefoon werkte nog,dus kon het niet. had niet onmiddellijk meer de energie om naar het probleem op zoek te gaan, dan na een tijdje alle kabels enzo bekeken, op andere plaats gestopt, en tis gelukkig opgelost, ik kan weer ophet internet! dus moesten jullie me plots niet meer horen, dan is er ofwel een probleem met het internet, of met laptop, ofwel is het 'verhuisd', en duurt het dan even voor ik het terug heb laten aangesloten. tis maar dat jullie weten dat er niets ergs gebeurd is ofzo! I'll be back!! :)
Geplaatste afbeelding

Guest_Kattenpoot_*
Guest_Kattenpoot_*
OFFLINE

#257 Geplaatst 03 maart 2011 - 15:44

Ik denk dat het heel goed is dat je iemand anders wilt vragen!

Ik vond het ook een beetje vreemd worden als ik eerlijk mag zijn.
Ik weet natuurlijk niet wat er nu precies gebeurt met het overlijden van je kat ( was het een ongeluk?) en of hij er bewust iets mee te maken had.
Maar als het echt opzet was, dan zou ik die persoon eerder de keel aanvliegen dan hem een klus in mijn huis laten doen.

Door hem toch klussen voor je te laten doen ( al is het maar 1x) kwam het op mij als vrij ongeloofwaardig over.
Ik kan me namelijk niet voorstellen dat als je zoveel van iets houdt, je zo'n beslissing neemt.
Maar nogmaals, ik weet niet exact wat er is gebeurt.

Fijn dat er in je buurt mensen zijn die je willen bijstaan!

Nele
Nele
  • 4.789 berichten
    • Locatie: Dudzele
  • 8 katten
OFFLINE

#258 Geplaatst 03 maart 2011 - 16:15

hij is hier nu toch weg, hij kan me niets meer doen ofzo, dus ik zal even vertellen wat er gebeurd is.

toen we de vrijdagavond thuiskwamen van de bowling (hij had een 6tal pinten gedronken, dus hij had alcohol in zijn lijf) ging hij onmiddellijk gaan slapen, omdat hij altijd gaat werken de zaterdag. ik bleef nog even beneden, om honden buiten te laten enzo, en te zorgen dat alle eetbakjes gevuld zijn. Oscar (chow chow) had gesnauwd naar Bilylou (chihuahua). dat was al de tweede maal (eerst maal moest bilylou geopereerd worden) dus ik roep, steek Oscar buiten, zodat ik kon kijken hoe het was met bilylou. die had zich verstopt in het onderste bakje van de krabpaal, dus ik was aan het proberen om hem te pakken, hij was wel aan het bloeden. Kristof komt beneden, in een colère: wat is hier gaande!! ik zei wat er was gebeurd, hij begon mij uit te schelden, te roepen dat er weer kosten gingen zijn met die dieren, en hij loopt naar buiten, en geeft Oscar een schop. ik was niet rap genoeg om ertussen te springen, maar Oscar liep gewoon weg, zonder te janken of iets. hij had hem dus wel geschopt in zijn buik. dan is Kristof gaan slapen, enheb ik bilylou kunnen pakken, hij had 2 gaatjes in rug, en heb hem apart gelegd in badkamer boven. (wist al van de vorige keer wat ik moest doen, hij was alert, kon nog lopen, gromde natuurlijk wel en had pijn, maar twas niet levensbedreigend)  de volgende dag hield ik oscar goed in de gaten, maar ik zag niets aan hem, hij mankte niet, at goed, dronk goed, was speels... Kristof kwam thuis en zei dat hij misschien wel overdreven had. maar ik wachtte het dus ergens nog een beetje af. de zondag waren we afgesproken om met een ander koppel weg te gaan. 's middags nog de chow chows buiten gestoken, twas mooi weer (nogmaals gekeken naar oscar, maar hij deed volledig normaal) dus gaan eten, dan nog op café (hij dronk weeral...) en nog mee met dat koppel naar huis. kwou hun dag niet verpesten door het dan al allemaal te vertellen, dus wou daar nog mee wachten.

toen we dan de 's avond thuiskwamen, ging hij opnieuw terug onmiddellijk naar bed (maandag terug werkdag) en ik ging de grote honden binnen laten. enkel Luca stond aan de deur. dus ik kijk, en zie Oscar in het gras liggen, ik er onmiddellijk naartoe in paniek, enja, hij lag dood... ik in paniek geroepen naar kristof, hij kwam ernaar kijken, en ik zei heel kalm, al wenend, dat het zijn schuld was, door die schop. hij begon opnieuw te roepen, dat het altijd zijn schuld is enzo. hij ging terug gaan slapen terwijl ik wenend bij oscar zat. heb dan onmiddellijk dierenarts gebeld (om hem te komen halen en onderzoeken)  ik heb hem alles verteld, en vroeg of hij kon bekijken of die schop de oorzaak was geweest. hij heeft dus autopsie moeten uitvoeren, kon niet onmiddellijk een ernstige bloeding vinden, wel een kleine bloeding aan zijn maag, maar niet ernstig genoeg, heeft alles bekeken, hart, longen, aléja, alles normaal. dan opt einde zei hij zal nog eens naar de darmen kijken. en inderdaad, die zaten vol bloed... hij kon dus besluiten dat Oscar was overleden door een ernstig uitwendig trauma (door een schop kon hij niet zeggen, aangezien hij er niet bij was hé) en dit wou hij ook verklaren op papier (indien ik het nodig zou hebben om Kristof buiten te krijgen) hij zei zelf dat je al hard moet schoppen om zo'n 'beer' te vellen, en dathij hem eigenlijk op de slechtst mogelijke plaats had meegehad.  ik zei de maandag tegen kristof dat het zijn schuld was (dit besefte hij al! want hij ging die dag al onmiddellijk een appartement zoeken) t enige wat hij zei was: sorry van oscar,twas niet mijn bedoeling.  maar geen spijt, niet proberen het goed te maken... onmenselijk gedrag toch bijna. dus ik weet wel dat het zijn bedoeling niet was om hem te doden, maar het is wel gebeurd, en het minste wat je kan doen, is er toch immens spijt van hebben en dat tonen?? hij wist ook wel dat onze relatie daardoor niet meer kon goedkomen, maar heeft zelfs niet geprobeerd om het goed te maken ofzo. dat vind ikhet minste wat je kan doen...en toch tonen dat je beseft dat je te ver bent gegaan, en echt spijt tonen.

ik voel me superschuldig dat we die zondag niet thuiswaren, en misschien heb ik hem niet goed genoeg bekeken, was er toch een teken dat er iets aan de hand was... dat is natuurlijk het ergste dat er gebeurd is, dat Oscar eigenlijk de dupe is geweest van zijn soms agressief gedrag (vooral door alcohol) mijn lieve knuffelbeer, iik hoop echt dat hij niet heeft afgezien, en stilletjes is gestorven...dat is het moeilijkste van alles om het te verwerken.. er staat een foto van hem boven de tv, en iedere keer als ik ernaar kijk, begin ik te wenen, nu ook, doorhet opnieuw te vertellen.... :( ik hoop dathij nog ergens gelukkig is...
Geplaatste afbeelding

Nashota
Nashota
  • 17.996 berichten
    • Locatie: Wildervank
  • 2 katten
OFFLINE

#259 Geplaatst 03 maart 2011 - 17:05

Wat een ongelofelijke eikel is die vent, veel sterkte met het verwerken  van alles :hug: :hug: :hug:
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Groetjes. Ina :hoi:

Tinne
Tinne
  • 9.443 berichten
    • Locatie: Boom
  • 2 katten
OFFLINE

#260 Geplaatst 03 maart 2011 - 17:55

Arme Oscar :cry: Zo iemand zou ik in mijn leven niet meer toelaten.

Moest het mijn vriend geweest zijn, die had niet geweten wat hem overkwam. Mijn ex was ook zo'n gewelddadige :censored: . Een hooligan, grote fan van Germinal Beerschot. En dan nog met trots vertellen dat ze iemand in elkaar geslagen hadden ofzo :gek: Toen hij op een avond mijn gsm probeerde af te nemen - we hadden ruzie gemaakt en ik wilde mijn moeder bellen om me op te halen - heb ik hem enkele serieuze meppen gegeven :ha Op dat moment was ik ZO woest! Hij schrok toen wel van mij. Hij dacht waarschijnlijk dat ik een hulpeloos meisje was. Daar heeft hij zich lelijk in vergist. Achteraf, toen het uit was, heeft hij nog verschillende keren geprobeerd contact op te nemen. Zelfs via vrienden. Maar dat heb ik straal genegeerd. Ondertussen ben ik veel harder geworden. En een stuk minder naïef. Ik zal mij nooit zomaar laten doen. Ik ben niet haatdragend, ben redelijk vergevingsgezind en heb tonnen geduld. Maar ook daaraan komt eens een eind.

Bewerkt door Tinne, 03 maart 2011 - 18:02.

Geplaatste afbeelding
Vandaag is morgen gisteren.

DORIS
DORIS
  • 7.963 berichten
    • Locatie: Jodoigne
  • 4 katten
OFFLINE

#261 Geplaatst 03 maart 2011 - 18:11

Veel sterkte,Nele. :hug:
  • Adopteer een kat! Je hebt een baasje nodig

mamacalypso
mamacalypso
  • 806 berichten
    • Locatie: Berchem Antwerpen
OFFLINE

#262 Geplaatst 03 maart 2011 - 19:55

er staat een foto van hem boven de tv, en iedere keer als ik ernaar kijk, begin ik te wenen, nu ook, doorhet opnieuw te vertellen.... :( ik hoop dathij nog ergens gelukkig is...__________________


Nele,als ik een goede raad mag geven,zet de foto van Oscar op een andere plaats.Ik wil hiermee niet zeggen dat je hem in een hoekje moet wegmoffelen,maar op een minder dominante plaats zetten.Ik had na de crematie van mijn man bij het thuiskomen zijn foto zonder nadenken op tafel gezet.Maar bij elke maaltijd kon mijn zoon niet eten(ik ook niet trouwens) en mijn vriendin die hier al 25 jaar komt voelde zich ook geremd,maar niemand durfde iets te zeggen.Heb het uiteindelijk zelf ingezien en de foto staat nog altijd in de living,iedereen die binnenkomt ziet hem,maar toch is het beter nu.Misschien eens proberen?

lieve groetjes,mamacalypso
Sheba,Rusty en Speedy

twinsisterjoyce
twinsisterjoyce
  • 1.507 berichten
    • Locatie: Deventer
  • 2 katten
OFFLINE

#263 Geplaatst 07 maart 2011 - 21:56

jeetje nele... wat verschrikkelijk dat dit zo is gegaan. Een dier schoppen en dan wel zo hard? Ik ben blij te horen dat je hem niet meer binnen zal laten. Wie weet wat hij doet als een ander dier hem irriteert? Of jij? Ik wens je sterkte en de rust die je nodig hebt om hier overheen te komen.
Geplaatste afbeelding