Spring naar inhoud


- - - - -

iemand ervaring met Cymbalta?


  • Log in om te reageren
41 reacties op dit onderwerp
Cisca
Cisca
  • 13.508 berichten
    • Locatie: Mol
OFFLINE

#31 Geplaatst 24 februari 2011 - 18:26

Fijn dat je er zo goed mee bent Nancy, ik ben blij dat ik ze niet meer neem hoor. Ik ben wel dom geweest door ze ineens niet meer te nemen en heb dat bena een maand gemerkt idd.

Tis beetje proberen he wat kan en wat niet......

Zwerver
Zwerver
  • 1.363 berichten
    • Locatie: Kopenhagen
  • 2 katten
OFFLINE

#32 Geplaatst 24 februari 2011 - 19:01

Geen enkele anti-depressiva is goed.

Wat het doet met je lichaam: De pillen remmen je hersenszenuwen. Je gevoelens. Je angst van al het gebeuren, maar ook je geluk (je huisdieren).

Ik wil je niet bang maken. Maar je gaat je als een zombie voelen.

Ik zou er niet aan beginnen als ik jouw was. Want, je hebt je geluk. Je moeder, je huisdiertjes, je eigen huis en de mooie weer die er komt. En de kattensite.be forum.

Dus stop.

Kijk, ik zal het ook nemen, als de wereld tegen me was. Meeste drugs verslaafdes, gokkers, alcoholisten, game fanaten (net als ik toen). Nam het ook. Omdat... ik een middel nodig had, om me depressiviteit, angstgevoelens te stoppen en ik was ook agressief...

Maar meid... bedenkt goed wat je doet.
Geplaatste afbeelding

Spanishke
Spanishke
  • 9.598 berichten
    • Locatie: Aalst
  • 2 katten
OFFLINE

#33 Geplaatst 24 februari 2011 - 20:01


Ik heb mijn doosje eens nagekeken en ik neem ook die van 60mg, nooit een lichtere versie genomen. Ik moest direct overschakelen op Cymbalta van Sipralexa zonder eerst af te bouwen met Sipralexa. Nu ik dit hier zo allemaal lees, begin ik wel wat schrik te krijgen. Nee een AD komt niet zonder bijwerkingen, maar wat moet je anders doen als je voor niemand meer leefbaar bent? Ik deed zelfs lastig tegen mijn eigen moeder die ik maar 1 keer per week zie :cry: Iets wat ik vroeger wel elke dag bijna deed toen ik nog bij mijn ouders woonde, maar nu is het gewoon zo anders als ik ze maar 1 keer per week zie. Nu zou het een moment van ontspanning en samenzijn moeten zijn.

Waarmee ik ook wel begonnen ben is pilates gelijkaardig aan yoga. Ik voel me hierdoor wel beter als ik deze oefeningen doe, probeer het zo minstens een uurtje te doen. Zo even tijd nemen voor mezelf en enkel voor mezelf. Dan gaan de gordijnen dicht, steek ik een sfeerlamp aan en zet ik rustige mediterende muziek op. Ik kan het ook op mijn eigen tempo doen en er staan genoeg tips bij voor bijkomende nek en rugklachten te vermijden.

Hopelijk geraak je er zonder die medicatie Nele. En anders kun je het overwegen om toch eens langs te gaan bij een psycholoog.

Bewerkt door Spanishke, 24 februari 2011 - 20:02.

Geplaatste afbeelding
:hart: Not a single catlover's heart can resist a simple "meow" :hart:

lathyrus
lathyrus
    • Locatie: oost-vlaanderen
  • 3 katten
OFFLINE

#34 Geplaatst 24 februari 2011 - 20:14

ik vind het niet bijster verstandig om mensen medicatie af te raden.
Geen twee personen en geen twee situaties zijn identiek hetzelfde.
Bovendien bestaan er een hoop aandoeningen waarbij medicatie de enige manier is om een leven te kunnen leiden dat op iets trekt en waar men niet volledig aan onderdoor gaat.
Bv mensen met een  bipolaire stoornis, die enorme hoogtes maar ook enorme laagtes kennen, die kunnen met medicatie die grote schommelingen uitroeien en een redelijk normaal leven leiden.
En mensen die een depressie hebben en die in hun chemische huishouding in hun hersenen tekorten of onevenwichten hebben zijn ook gebaat bij medicatie.
Het is naar mijn mening gevaarlijk, heel gevaarlijk, om mensen medicatie af te raden.
En ik hoop dat Nele daar niet naar luistert maar ze haar besluit pas neemt als ze degelijk geïnformeerd is door een dokter/psycholoog (die zelf geen medicatie voorschrijft maar je wel kan vertellen of je er nodig hebt en dan stuurt hij je daarvoor door naar een psychiater) of andere therapeut/hulpverlener die kennis van zaken heeft en die eerst Nele eens goed kan onderzoeken en dan kan inschatten waar ze zou mee geholpen zijn.

Spanishke
ik heb ook een hele hoop ad genomen, dat was indertijd wel de bedoeling dat het fysieke pijn ging verminderen en t was niet voor een depressie.
Van bepaalde medicatie was ik inderdaad een zombie maar ik heb er genoeg genomen waar ik helemaal geen bijwerkingen van had en waar ik helemaal geen zombie van was;
Laat je geen schrik aanjagen.
Ik vind dat jij het heel verstandig aanpakt en dat jij absoluut en helemaal geen reden hebt om in gelijk wat dan ook beschaamd te zijn.
Er is een probleem en je zoekt actief naar een oplossing.
Je neemt medicatie, je gaat naar een therapeut en je zoekt ook andere manieren zoals die pilates om je wat beter in je vel te kunnen voelen.
Ik vind dat geweldig dat je dat allemaal doet.
Laat je nu geen schrik aanjagen en begin nu niet te twijfelen.

Spanishke
Spanishke
  • 9.598 berichten
    • Locatie: Aalst
  • 2 katten
OFFLINE

#35 Geplaatst 24 februari 2011 - 20:20


Ik weet gewoon zelf niet of ik kan zeggen van mijn eigen of ik wel depressief ben of niet. Ik vind het zo'n ontzettend zwaar woord om in de mond te nemen, ik hou het liever bij "ik zit er momenteel even door", dat lijkt minder hard... Als ik lees en zie en hoor wat andere mensen al hebben moeten doorstaan, vind ik het veel gepaster om daar begrip voor op te brengen dat het niet gaat en dat ze medicatie nodig hebben.
Het enige waaraan ik momenteel twijfel is die medicatie, ik weet ondertussen nog altijd niet of deze mij helpt of niet. Ik zal het pas weten wanneer ik terug ga werken denk ik, maar het probleem is dat ik mij ook nog niet klaar voel om te gaan werken. Ik wil niet terug mijn collega's frusteren, ik reageerde mij af op alles en iedereen (inclusief mijn apparatuur) op het werk, juist niet op de klanten, want dat is allemaal telefonisch en dan kun je zo'n dingen beter verbergen/opkroppen.

Met die pilatesoefeningen ga ik zeker verder doen, alleen gaat het moeilijker worden om dit te combineren met mijn werkuren, want ik ben soms maar thuis om 20u30 :( Koken haal ik soms ook wat voldoening uit. Ik merk dat ik soms echt nood heb nu aan resultaten direct te kunnen zien en dat ik vooral echt moeite heb met dingen die langer en meer tijd vragen zoals bv leren voor mijn rijbewijs...

Bewerkt door Spanishke, 24 februari 2011 - 20:21.

Geplaatste afbeelding
:hart: Not a single catlover's heart can resist a simple "meow" :hart:

Ginger-en-Noortje
Ginger-en-Noortje
  • 3.961 berichten
    • Locatie: Deventer, Nederland
  • 2 katten
OFFLINE

#36 Geplaatst 24 februari 2011 - 20:27

lathyrus zei:

De eerste herinnering die ik heb is dat mijn moeder voor mij staat en mij zegt dat niemand me ooit gewild heeft, niemand me nu wilt en niemand me ooit zal willen tenzij voor 1 ding. Ik was toen nog maar een kleuter en snapte niet wat ze met dat ene ding wilde zeggen, later toen ik ouder was snapte ik wat ze bedoelde omdat ze toen ook duidelijk zei dat ik alleen maar goed zou zijn voor mannen voor de seks.


Man man toch... dat zeg je toch niet tegen een kleuter?  Jouw moeder heeft vast ook vanalles meegemaakt als ze dat soort beelden al projecteert op een kind van vier.... dat is niet normaal.

Bewerkt door Ginger-en-Noortje, 24 februari 2011 - 20:31.



lathyrus
lathyrus
    • Locatie: oost-vlaanderen
  • 3 katten
OFFLINE

#37 Geplaatst 24 februari 2011 - 20:27

Trouwens, sorry dat ik het moet  zeggen, maar t geen je moeder tegen je zegt (dat je geen karakter hebt) trekt op niks en dat getuigt van bitter weinig empathie tov andermans (jouw) gevoelens.
Ik weet niet hoe haar persoonlijkheid is, is ze iemand die anderen afkraakt of is ze eigenlijk wel net empathisch?
Zegt ze zoiets omdat ze gewoon niet kan meevoelen met jou of  zegt ze zoiets uit wanhoop omdat ze gewoon niet weet wat ze anders nog kan zeggen om jou uit die neerwaartse spiraal te halen, ik weet het niet.
Ik weet wel dat het op niks trekt om zoiets te zeggen tegen iemand.
Probeer je dat aub niet aan te trekken.
Je laat je schaamte aanpraten (je zegt dat je beschaamd bent omwille van de reden/situatie waarvoor je die ad neemt, dat is aangeprate schaamte) door anderen , zij zeggen je dat je je er maar moet overzetten en suggereren dat je maar een zwakkeling bent.
Wel je bent helemaal geen zwakkeling.
Want je doet er actief iets aan en je zoekt actief naar hulp en ondertussen vecht je om je hoofd boven water te houden, dat is niet zwak, dat is sterk.
Gelijk wat de situatie ook is waaronder jij zo lijdt, t wil niet zeggen dat omdat iemand anders zich daar misschien wel makkelijk kan overzetten dat dat bij jou ook zo moet zijn.
Jij bent uniek en je hebt je eigen persoonlijkheid en jij gaat reageren op jouw eigen unieke manier.
En je moet jouw eigen unieke manier vinden om met die situatie te leren omgaan.
Ik weet niet of het om een situatie gaat waarbij het in je macht ligt om er iets aan te veranderen (bv stel dat je gepest word op je werk, dan kan je bv actief op zoek gaan naar ander werk en werken aan je zelfwaarde en zelfvertrouwen en leren hoe je met zulke pestkoppen moet omgaan) of gaat het om een situatie waarbij je niet anders kan dan leren om ze te aanvaarden omdat het niet in je macht ligt zelf om er iets aan te veranderen (bv verlies  van iemand die je graag ziet of ziekte), je hoeft het me niet te vertellen.
Ik zit niet te vissen.
Ik wil alleen maar zeggen dat als het om een situatie gaat waar je zelf iets kan veranderen maar waar je tot nu toe niks aan gedaan hebt (omdat je bang bent van het onbekende bv) werk daar dan aan bij je  therapeut , werk er dan aan om ergens de moed te vinden om toch de nodige veranderingen door te voeren.
Als het gaat om een situatie waarbij je niet anders kan dan je erbij neerleggen en het proberen aanvaarden, werk daar dan aan meiske, maar verlies de moed niet.
Zulke dingen vragen tijd, veel tijd, en nu voelt het niet zo goed  aan om bij die therapeut gaan en is t nog onwennig, maar dat gaat iedere keer dat je ernaartoe gaat verbeteren tot je uiteindelijk blij gaat zijn dat je ernaartoe kan gaan en je met die persoon kan praten.
Niet stoppen met gaan hé omdat het nu nog wat onwennig voelt!
Blijven gaan.
En niet zomaar je medicatie stoppen omdat anderen je schrik aanjagen met bepaalde verhalen over hoe het bij hen is geweest.
Als jij voelt dat je gebaat bent met die medicatie stop er dan niet mee.
Je komt er heus wel, het gaat alvast niet aan je inzet liggen hoor dat dat allemaal zijn tijd vraagt.
Heel veel sterkte toegewenst!

lathyrus
lathyrus
    • Locatie: oost-vlaanderen
  • 3 katten
OFFLINE

#38 Geplaatst 24 februari 2011 - 20:44

Ginger-en-Noortje zei:

Man man toch... dat zeg je toch niet tegen een kleuter? Jouw moeder heeft vast ook vanalles meegemaakt als ze dat soort beelden al projecteert op een kind van vier.... dat is niet mormaal.

de dingen die mijn moeder tegen ons zei vanaf we nog heel klein waren en de manier waarop ze zich gedroeg (constant razen en tieren, we hadden nooit een minuut rust in dat huis) waren inderdaad allesbehalve normaal.
Mijn moeder had serieuze problemen met seks bv, ze deed ons geloven dat dat vies en vuil was , zelfs als je getrouwd was en met je partner intiem was.
Dat was smerig.
De omschrijvingen die ze  daarvan gaf zal ik je besparen.

Toen ik op mijn 12de de eerste keer menstrueerde en ik dacht dat ik aan het doodbloeden was omdat ik niet wist wat dat was kreeg ik een maandverband in mijn handen gestopt (ik had geen flauw idee wat ik daar moest mee doen, gelukkig vertelde mijn zuster me dat later)en kreeg ik te horen dat ik nu een echte hoer was en ik nu all the way kon gaan en ik moest opletten dat ik me niet liet volsteken... (ik wist toen nog niet wat hoeren eigenlijk deden en hoe seks in mekaar zat , ik had nog geen voorlichting gekregen)
Ze beschreef ook alle personen uit onze familie of andere personen waar we een band mee konden hebben op nogal grafische en vreselijke manieren (mijn oma was bv een dronkelot die niks anders deed dan zuipen en daardoor suiker had gekregen en die alleen maar met haar benen kon openliggen en die het nodig had om aan haar viene gekrabt te worden :o , mijn oma was twee keer getrouwd geweest en dat was dus not done, dan was je een mannenzot... mijn tante was een viespeuk want ze liet haar vieze man op haar kruipen en nog meer van dat fraais :o , allemaal dingen die ik te horen kreeg toen ik nog in t kleuterschoolke zat...)
Iedereen was volgens haar vies en vuil en smerig en iedereen was een rotzak, wij werden geïsoleerd van anderen en mochten geen vrienden of vriendinnen hebben en mochten ook geen contact hebben met t grootste deel van onze familie (alleen met die ene oma en die ene tante maar die werden dan ook compleet afgekraakt ,als kind weet je dan gewoon niet meer waar je het hebt als je zulke dingen te horen krijgt en als we op school of ergens anders toch toenadering probeerden te zoeken naar mensen toe omdat je als kind nu eenmaal heel erg verlangt naar affectie, dan werden we weken en maandenlang gestraft)
Mijn psycholoog zei me dat het hem heel duidelijk was dat er iets serieus verkeerd was in de bovenkamer van moeder
Ik heb ook al gedacht dat ze toch wel wat moet meegemaakt hebben om dan te doen wat zij gedaan heeft bij haar eigen kinderen.
Maar ik vind dat geen excuus.
Ik heb ook vreselijke dingen meegemaakt met haar en ik zou nooit maar ook nooit een ander levend wezen op zo een manier behandelen
Ik heb haar al meer dan tien jaar niet meer gezien en ik ben niet van plan om haar ooit nog te zien.
Mijn psycholoog zei me dat je beter af bent van sommige mensen en zij in die categorie viel en ik kan niet anders dan hem gelijk geven want ze verandert gewoon nooit, hetgeen ze bij mij en mijn zus heeft gedaan heeft ze ook proberen doen bij haar kleinkinderen (mijn zuster haar kinderen)
Ze verandert gewoon nooit en als je haar toelaat tot je leven dan probeert ze je gewoon helemaal kapot te maken en te kraken.
Zij is nu eenmaal iemand die anderen moet kunnen pijn doen en die anderen moet kunnen doen slecht voelen.
Alleen op die manier kan zij zich iets beter voelen.
Ik heb haar vergeven voor mijn eigen gemoedsrust.
Maar vergeven wil niet zeggen dat je goedkeurt wat iemand heeft gedaan en wil niet zeggen dat je die persoon ook nog moet toelaten in je leven...

Spanishke
Spanishke
  • 9.598 berichten
    • Locatie: Aalst
  • 2 katten
OFFLINE

#39 Geplaatst 24 februari 2011 - 23:14


Amai vreselijke dingen om te lezen, onbegrijpelijk om je in te leven in de situatie die jij hebt moeten doorstaan. Denk het ook dat ze trauma's moet opgelopen hebben vroeger en het daardoor probeerde "uit te werken" op anderen, maar dat is niet de manier. Heeft ze dan nooit zelf hulp gezocht?

Wat betreft mijn moeder... Tja ik vind het ook echt respectloos en het ontmoedigd mij ook zeker dat ze telkens zo'n dingen zegt tegen mij, maar ik denk dat het is omdat ze niet beter weet. Denk niet dat ze de situatie kan inschatten en empathie voor anderen tonen... Hmm nee eerder het omgekeerde, maar ik heb altijd gedacht dat ze zo deed tegen mij om het mezelf te doen inzien en dan pas kon ik er ook iets aan doen en kon ik er sterker van worden. Het is niet dat ze niet inzit met mij, ze vindt het ook verkeerd dat ik medicatie neem en thuis zit enz, maar volgens haar is dat niet de manier om het op te lossen. Ze vergelijkt het met vroeger, een keertje dat ze een zenuwinzinking had gekregen van teveel stress. Toen heeft een arts op de spoedafdeling haar ook gezegd dat als ze zo voort deed, ze binnen het jaar onder de grond lag. Ze kreeg ook AD voorgeschreven, ze heeft er eentje van genomen en heeft een hele dag geslapen. Nadien heeft ze de knop omgedraaid en heeft ze die medicatie gewoon nooit meer genomen en bij zichzelf gezegd dat het maar moest gedaan zijn en dat ze zich er maar moest overzetten.

Vroeger vond ik ook van mezelf dat ik sterker was. Ik heb jaren afgezien van een mislukte liefdesrelatie, zat dicht tegen anorexia omdat ik niet meer wou eten, was zeker depressief, maar heb nooit AD genomen en/of ben nooit naar een psycholoog of psychiater geweest. Nooit heb ik begeleiding gezocht toen. Kwam gewoon thuis van school van een hele dag een masker op te hebben om me nadien op mijn bed neer te storten en te wenen voor een hele tijd, meer kon ik niet meer toen. Heb toen ook even gedacht om psychologische begeleiding te zoeken, maar dat idee heb ik laten varen en toen ben ik gewoon dingen beginnen doen die ik anders niet deed waar ik mijn zinnen kon mee verzetten. Lopen was bv toen een ideale manier voor mij toen en beetje bij beetje ging het beter en sloot ik me minder af van de buitenwereld. Wel daar ben ik veel sterker uitgekomen. Ik had gedacht en gehoopt dat dat nu ook zo ging zijn, maar heb dat ook bijna een jaar geprobeerd en begon gewoon slechter en slechter te worden, tja dan moet je iets ondernemen op een bepaald moment.

Bewerkt door Spanishke, 24 februari 2011 - 23:17.

Geplaatste afbeelding
:hart: Not a single catlover's heart can resist a simple "meow" :hart:

lathyrus
lathyrus
    • Locatie: oost-vlaanderen
  • 3 katten
OFFLINE

#40 Geplaatst 25 februari 2011 - 00:02

spanishke nee, zij heeft geen hulp gezocht, in haar ogen had zij geen hulp nodig want er scheelde niks aan haar.
Volgens haar lagen de problemen bij alle anderen, aan iedereen scheelde er wel wat, behalve aan haar;
Zij was de perfecte echtgenote, de perfecte dochter, de perfecte moeder, de perfecte buur, zij was volgens haar perfect in alles.
En de reden dat haar leven niet liep zoals ze dat wou dat lag aan anderen, dat lag aan haar moeder, aan haar zuster, aan haar man en natuurlijk aan mij en mijn zuster.
We kregen dagelijks te horen dat wij haar leven hadden verpest en het nog aan t verpesten waren, dat als wij er niet zouden geweest zijn dan had ze een heel ander leven gehad maar nu moest ze zorgen voor ons, wij waren blokken aan haar been, terwijl wij niet hadden gevraagd om er te zijn maar ze zelf besloten had om ons te krijgen.
Zij nam bepaalde beslissingen in haar leven en als ze daar dan niet gelukkig mee was dan was t altijd andermans fout maar nooit de hare, zij was het grote slachtoffer...
Zolang mijn vader leefde was het erg maar werkte ze zich ook een deel uit op hem (t geen ze bij ons deed daar stond hij bij en hij keek er naar maar hij greep nooit in want als ze zich uitwerkte op ons dan liet ze hem tenminste met rust), toen hij overleed toen ik 12 was toen kwam alles op onze nek terecht en werd het pas een echte hel.
We hebben twee keer hulp gezocht, 1 keer bij ons oma, die geprobeerd heeft om met mijn moeder te praten en die toen in t ziekenhuis is beland.
We kregen te horen van mijn moeder dat als we ons dat ooit nog riskeerden dat oma dan niet meer in t ziekenhuis ging liggen maar ze dan dood ging zijn en het dan onze fout was en natuurlijk praat je er dan zelf nooit meer over tegen je oma en oma zei ook nooit meer iets tegen ons en liet onze moeder gewoon terug begaan.
En ik heb 1 keer op school hulp gezocht bij een leerkracht, heb het verteld hoe het er aan toeging bij ons thuis en dat ik niet meer kon en ik kreeg te horen dat het wel aan mezelf zou liggen dat mijn moeder zo deed, dat ik het wel mezelf zou gezocht hebben, en dan werd er ook niks meer over gezegd.
Iedereen wist het (dat heb ik vorig jaar nog te horen gekregen van een ex klasgenoot van mij dat iedereen heel goed wist dat er iets serieus mis was bij ons thuis, dat was echt wel een klap in mijn gezicht) maar niemand wou er iets aan doen, niemand wou helpen.
En als kind sta je machteloos...
Toen ik zelf bij de psycholoog ging was ik zo gebrainwashed  dat ik werkelijk dacht dat ik zot was, dat er mentaal iets aan mij scheelde, omdat ik er aan kapot ging aan dat hele gedoe, ik vond het abnormaal dat ik daar zo van afzag.
Het was voor mij een hele verrassing toen ik te horen kreeg van de psycholoog dat ik eigenlijk heel normaal was en hij heel verbaasd was dat ik uit die toestanden nog zo normaal was gekomen, dat de meesten er gewoon zelf aan onderdoorgaan en mentaal gewoon helemaal in de knoop geraken.
Ik ben er wel fysiek aan onderdoorgegaan.
Door al die jaren van constante stress, iedere dag opnieuw je nooit eens een seconde veilig kunnen voelen, iedere dag opnieuw moeten afwachten wat ze nu weer ging doen, dat zwaard van damocles dat constant boven je hoofd hangt, altijd bang moeten zijn, die stress heeft mijn lichaam serieus aangetast volgens mij.
Ik heb eens gelezen dat als je lichaam heel veel stress te verwerken krijgt op constante basis dat je afweersysteem dan compleet ontregeld geraakt en daardoor bepaalde virussen toch in je lichaam geraken en kunnen uitbreken.
En ik heb een werkongeval gehad, een fysiek trauma en dan is het beest binnengeslopen en ben ik beginnen aftakelen fysiek en ik steek dat op 28 jaar ononderbroken dagelijkse stress dat het beest is binnengeraakt en is uitgebroken...
Maar hé, onkruid vergaat niet, ik ben fysiek dan wel niet veel soeps meer maar mentaal gaan ze me alvast niet kraken.

Ik vind het heel jammer voor je dat je mama niet inziet dat jij niet haar bent.
Ik vind het heel jammer voor je dat ze zulke dingen tegen je zegt.
Maar t is wel heel heel goed dat jij inziet dat nu op dit moment het jou geen steek vooruithelpt om te proberen voortdoen zoals je vroeger deed, t is heel goed dat je inziet dat er nu iets anders nodig is om je te helpen.
Ik blijf erbij, dat is sterk zijn.
Inzien dat je hulp nodig hebt en die hulp ook daadwerkelijk zoeken en aanvaarden.
Het is geen schande dat je hulp nodig hebt.
Heel veel sterkte toegewenst!

Nele
Nele
  • 4.789 berichten
    • Locatie: Dudzele
  • 8 katten
OFFLINE

#41 Geplaatst 25 februari 2011 - 13:52

pff, net gebeld voor afspraak met dokter lambrecht, ten vroegste 17 oktober... heb wel de situatie uitgelegd, en ze zal me op wachtlijst zetten, maar die is ook redelijk lang zegt ze...

iemand nog andere goeie specialisten????? die iets sneller tijd zouden hebben...
Geplaatste afbeelding

nancytje
nancytje
  • 875 berichten
    • Locatie: zulte
  • 2 katten
OFFLINE

#42 Geplaatst 25 februari 2011 - 18:01

dokter lecot wim is ook een goede , die heb ik namelijk .
zit in az groeninge in kortrijk en in ieper.
maar die geeft wel altijd een zeer drukke agenda .
verder dokter bourgois ( hoewel hij graag medicijnen voorschrijft ) verder zou dokter meersman of zo ook een goede volgens horen zegen .
die zitten allemaal in az groeninge