Spring naar inhoud


- - - - -

Eiceldonor


  • Log in om te reageren
42 reacties op dit onderwerp
Guest_Ann&Dirk_*
Guest_Ann&Dirk_*
OFFLINE

#1 Geplaatst 29 september 2011 - 12:06

Ik roep al tijden dat het niet eerlijk is dat ik niet net zoals mannen mijn vruchtbare deeltjes kan doneren.

Vandaag las ik de flair,en jawel, dat kan ik toch! Oke, het is niet zo simpel als bij mannen, maar goed.

Wat denken jullie hiervan?

Ik ben natuurlijk nog jong (22) maar heb absoluut geen kinderwens. Er wordt aangeraden te wachten tot je al je eigen kinderen op de wereld hebt gezet, maar die wil ik dus niet.

B&B
B&B
  • 1.146 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 29 september 2011 - 12:19

Lastig onderwerp hoor! Aan de ene kant heb je gelijk en zou dit moeten kunnen. Kennissen van mij waren op zoek naar een eiceldonor. Ik heb er toen een tijdje over nagedacht en besloten dat ik me er toch niet prettig bij zou voelen. Op de een of andere manier is het dan toch een deel jouw kind en dan wil ik 100% zeker weten dat het goed terecht komt. Het lijkt me al met al een heel raar idee.

Ik heb toen wel besloten dat mocht mijn zus met dezelfde problemen kampen, dat ik er dan wel toe bereid zou zijn. Voor mij is dat toch net even wat anders. Maar zij is sinds 3,5 maand de gelukkige mama van een prachtige bloedeigen dochter, dus het is niet nodig geweest. :)

Maar als jij je er wel goed bij voelt moet je het zeker niet laten. Er zijn vast genoeg mensen die je er heel gelukkig mee zal maken.

Guest_Ann&Dirk_*
Guest_Ann&Dirk_*
OFFLINE

#3 Geplaatst 29 september 2011 - 12:22

Over het goed terecht komen maak ik me eigenlijk niet al te veel zorgen, voor mensen zo'n donatie krijgen moeten ze ook al een hele procedure doorlopen. Dus ik denk dat je sowieso wel terecht komt bij mensen die echt het hart op de juiste plaats hebben.

Je moet er ook een tijdje hormonen voor nemen en daarna is er een lichte ingreep om de eitjes eruit te halen. Ik moet dus ook wel eerst even checken of al die hormooniname niet in de weg gaat staan van de werking van mijn antidepressivia. En misschien mag ik het wel niet als ik dat neem? Maar dat zal denk ik wel besproken worden als ik daar op eerste gesprek ga.

Het enige nadeel dat ik nu zie : je bent een tijdje zelf ook een stuk vruchtbaarder. Ik zal met de pil moeten stoppen dus dan moeten we een tijdje aan de condooms, want een kindje is nu niet wat ik hieraan over wil houden :lachen:

Guest_Ann&Dirk_*
Guest_Ann&Dirk_*
OFFLINE

#4 Geplaatst 29 september 2011 - 12:29

Oh zo spannend!
Ik heb een mailtje gestuurd met een paar vragen, en normaal bellen ze me dan voor een eerste contactgesprek!

Als ik effectief in aanmerking kom zou ik er wel graag een onlinedagboek van bijhouden ofzo! Het is redelijk onbekend en misschien komt het dan wat meer in de aandacht!

B&B
B&B
  • 1.146 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#5 Geplaatst 29 september 2011 - 12:39

Ann&Dirk zei:

Over het goed terecht komen maak ik me eigenlijk niet al te veel zorgen, voor mensen zo'n donatie krijgen moeten ze ook al een hele procedure doorlopen. Dus ik denk dat je sowieso wel terecht komt bij mensen die echt het hart op de juiste plaats hebben.

Je moet er ook een tijdje hormonen voor nemen en daarna is er een lichte ingreep om de eitjes eruit te halen. Ik moet dus ook wel eerst even checken of al die hormooniname niet in de weg gaat staan van de werking van mijn antidepressivia. En misschien mag ik het wel niet als ik dat neem? Maar dat zal denk ik wel besproken worden als ik daar op eerste gesprek ga.

Het enige nadeel dat ik nu zie : je bent een tijdje zelf ook een stuk vruchtbaarder. Ik zal met de pil moeten stoppen dus dan moeten we een tijdje aan de condooms, want een kindje is nu niet wat ik hieraan over wil houden :lachen:

Dat is misschien wel zo en er wordt in zo'n situatie vaak lang naar uitgekeken natuurlijk. Maar goed, ik kende dit stelletje dus een beetje en ik voelde me er gewoon niet goed bij. En dat is ook heel belangrijk!

Als jij het zou doen, kom je dan in contact met de toekomstige ouders?

Ik vind 22 trouwens wel heel jong om definitief te besluiten dat je geen kinderen wilt. Ik ben zelf 27 en ben vaak genoeg van gedachten veranderd. Ik zou toch nog wat jaartjes wachten, ook dan kan je nog heel veel mensen gelukkig maken.

Guest_Ann&Dirk_*
Guest_Ann&Dirk_*
OFFLINE

#6 Geplaatst 29 september 2011 - 12:58

B&B zei:

Dat is misschien wel zo en er wordt in zo'n situatie vaak lang naar uitgekeken natuurlijk. Maar goed, ik kende dit stelletje dus een beetje en ik voelde me er gewoon niet goed bij. En dat is ook heel belangrijk!

Als jij het zou doen, kom je dan in contact met de toekomstige ouders?

Ik vind 22 trouwens wel heel jong om definitief te besluiten dat je geen kinderen wilt. Ik ben zelf 27 en ben vaak genoeg van gedachten veranderd. Ik zou toch nog wat jaartjes wachten, ook dan kan je nog heel veel mensen gelukkig maken.

Het lijkt mij ook wel raar als je het kind daarna zou kennen! Ik lees wel dat er dan wisseldonatie wordt aangeraden,dus dat jouw eitje naar een onbekend koppel gaat en andersom.

Je komt niet in contact met de ouders! Alles gaat via het centrum voor reproductieve geneeskunde. Je krijgt wel een terugbetaling maar die gaat ook via het centrum. (terugbetaling voor behandelingen enzo).

Ik moet zeggen, ik krijg die reactie vaker, maar ik heb echt nooit gedacht 'hmm dan als ik kinderen heb'. Al sinds een jaar of 10 weet ik voor mezelf echt zeker dat ik geen kinderen wil. De redenen die daaraan vasthangen zijn ook niet emotioneel maar rationeel, en daarom zie ik die niet zomaar verdwijnen. Ik heb al behoorlijk ruzie moeten maken met mijn moedergevoelens, want tja, je lichaam heeft natuurlijk niets te maken met die rationaliteit en mijn baarmoeder lijkt heel dit jaar al niets liever te willen dan een kindje.

En er is natuurlijk maar een kans dat je er onvruchtbaar van wordt, maar die kans heb je wel bij heel veel waar we soms niet eens bij nadenken denk ik (roken etc).

Nahs
Nahs
  • 2.719 berichten
    • Locatie: arnhem NL
  • 8 katten
OFFLINE

#7 Geplaatst 29 september 2011 - 13:10

Ann&Dirk zei:

Over het goed terecht komen maak ik me eigenlijk niet al te veel zorgen, voor mensen zo'n donatie krijgen moeten ze ook al een hele procedure doorlopen. Dus ik denk dat je sowieso wel terecht komt bij mensen die echt het hart op de juiste plaats hebben.

Je moet er ook een tijdje hormonen voor nemen en daarna is er een lichte ingreep om de eitjes eruit te halen. Ik moet dus ook wel eerst even checken of al die hormooniname niet in de weg gaat staan van de werking van mijn antidepressivia. En misschien mag ik het wel niet als ik dat neem? Maar dat zal denk ik wel besproken worden als ik daar op eerste gesprek ga.

Het enige nadeel dat ik nu zie : je bent een tijdje zelf ook een stuk vruchtbaarder. Ik zal met de pil moeten stoppen dus dan moeten we een tijdje aan de condooms, want een kindje is nu niet wat ik hieraan over wil houden :lachen:



Ik als IVF klantje wil je ten eerste prijzen voor je good will.
Super je kan veel mensen blij maken.


MAAAR:
de punctie kan echt een HEL zijn, zeer pijnlijk, de hormooonstimulatie kan overstimulatie geven, waar je hondsberoerd van kan worden, en de hormonen doen je lijf ook geen goed.

Dus het lijkt rozengeur en manenschijn maar het is LOEI zwaar.

Bedenkt dit in een vrouw die toch al gestressed is en zo hoopt op een geslaagd iets en je snapt een fractie van alles.


Ik vrees dat het mogelijk op antidepressiva kan stuklopen.

MarieDufoor
MarieDufoor
  • 6.027 berichten
    • Locatie: Harelbeke
  • 1 katten
OFFLINE

#8 Geplaatst 29 september 2011 - 13:10

ohjee, ik vind dat echt een heeeeeeel erg vreemd idee...
dat er ergens een kind van mij ronloopt zonder dat ik het ken of het zijn echte moeder kent.
Ik zou het niet kunnen (nuja ik zou ook niet in aanmerking komen, maar toch...)

Nuja iedereen is daar anders in hé, je moet doen waar jij je goed bij voelt.
Ik vind 22 ook veel te jong om al te beslissen over kinderen of niet.
Zou toch maar nog enkele jaartjes afwachten hoor!

Bewerkt door MarieDufoor, 29 september 2011 - 13:12.

Geplaatste afbeelding

Guest_Ann&Dirk_*
Guest_Ann&Dirk_*
OFFLINE

#9 Geplaatst 29 september 2011 - 13:12

Nahs zei:



Ik als IVF klantje wil je ten eerste prijzen voor je good will.
Super je kan veel mensen blij maken.


MAAAR:
de punctie kan echt een HEL zijn, zeer pijnlijk, de hormooonstimulatie kan overstimulatie geven, waar je hondsberoerd van kan worden, en de hormonen doen je lijf ook geen goed.

Dus het lijkt rozengeur en manenschijn maar het is LOEI zwaar.

Bedenkt dit in een vrouw die toch al gestressed is en zo hoopt op een geslaagd iets en je snapt een fractie van alles.


Ik vrees dat het mogelijk op antidepressiva kan stuklopen.

Ja ik ben wat ervaringen aan het lezen en ik lees ook dat het allemaal zeker geen lachertje is. Ik heb ook één maand volledig vrij van school dit academiejaar, misschien kan het een beetje daarin gepland worden omdat ik dan thuis kan blijven als ik me niet goed voel enzo? Dat ga ik in ieder geval aanbrengen.

Ik heb in de mail al aangegeven welke medicatie ik neem, als dat inderdaad een struikelblok is danmoeten ze ook geen energie gaan steken in iets dat mis kan gaan!

En ik kan me heel goed voorstellen dat die klachten + alle stress van 'zou het lukken' echt zwaar moeten zijn. Zeker als je dan echt door zoveel gaat en het niks oplevert. Ik duim voor je :hug:

Nakthis
Nakthis
  • 1.321 berichten
    • Locatie: Hoboken
  • 2 katten
OFFLINE

#10 Geplaatst 29 september 2011 - 13:18

Ik vind het een prachtig initiatief. :) Ik zou het ook doen, maar ik wil toch eerst zelf kindjes.

Wat dat betreft, tot een jaar geleden dacht ik ook: meh, ik wil geen kinderen. Aboluut niet! Tot nu, hehe. Ik denk dat de nichtjes er ook wel veel mee te maken hebben gehad. Maar goed!

Het zal misschien zwaar zijn, misschien valt het mee. Er zijn ook genoeg spermadonoren, dus...Ik vind het een goede stap!

Gwynyth
Gwynyth
  • 2.543 berichten
    • Locatie: Mechelen
  • 2 katten
OFFLINE

#11 Geplaatst 29 september 2011 - 13:20

Ann&Dirk zei:

Over het goed terecht komen maak ik me eigenlijk niet al te veel zorgen, voor mensen zo'n donatie krijgen moeten ze ook al een hele procedure doorlopen. Dus ik denk dat je sowieso wel terecht komt bij mensen die echt het hart op de juiste plaats hebben.

Maar we spreken hier over mensen die bv geboren zijn zonder eistokken, of bij wie de eistokken zijn weggenomen owv kanker of risico tot kanker in de toekomst. Of mensen waarbij de eistokken gewoon geen ei'tjes bevatten.

De enige screening die hieraan voorafgaat, is checken of de persoon zelf in staat is ei'tjes vrij te geven of niet. Indien niet, wordt gekozen voor een donor eicel. Ik hoop het nu niet, maar moesten mijn ei'tjes opgebruikt zijn, zou ik dat bv ook nodig hebben. Maar ze gaan echt niet heel mijn achtergrond uitspitten om te zien of ik wel in staat ben kinderen op te voeden ofzo. ;)

Vergis je niet met adoptie, dat is een héél andere zaak, omdat daar nog heel veel externe factoren een rol bij steken. Daar gaan ze wel degelijk screenen.

Ann&Dirk zei:

Je moet er ook een tijdje hormonen voor nemen en daarna is er een lichte ingreep om de eitjes eruit te halen. Ik moet dus ook wel eerst even checken of al die hormooniname niet in de weg gaat staan van de werking van mijn antidepressivia. En misschien mag ik het wel niet als ik dat neem? Maar dat zal denk ik wel besproken worden als ik daar op eerste gesprek ga.

Het enige nadeel dat ik nu zie : je bent een tijdje zelf ook een stuk vruchtbaarder. Ik zal met de pil moeten stoppen dus dan moeten we een tijdje aan de condooms, want een kindje is nu niet wat ik hieraan over wil houden :lachen:

Nahs zei:


Ik als IVF klantje wil je ten eerste prijzen voor je good will.
Super je kan veel mensen blij maken.


MAAAR:
de punctie kan echt een HEL zijn, zeer pijnlijk, de hormooonstimulatie kan overstimulatie geven, waar je hondsberoerd van kan worden, en de hormonen doen je lijf ook geen goed.

Dus het lijkt rozengeur en manenschijn maar het is LOEI zwaar.

Bedenkt dit in een vrouw die toch al gestressed is en zo hoopt op een geslaagd iets en je snapt een fractie van alles.


Ik vrees dat het mogelijk op antidepressiva kan stuklopen.

Check :)


Geplaatste afbeelding

Guest_Ann&Dirk_*
Guest_Ann&Dirk_*
OFFLINE

#12 Geplaatst 29 september 2011 - 13:24

MarieDufoor zei:

ohjee, ik vind dat echt een heeeeeeel erg vreemd idee...
dat er ergens een kind van mij ronloopt zonder dat ik het ken of het zijn echte moeder kent.
Ik zou het niet kunnen (nuja ik zou ook niet in aanmerking komen, maar toch...)

Nuja iedereen is daar anders in hé, je moet doen waar jij je goed bij voelt.
Ik vind 22 ook veel te jong om al te beslissen over kinderen of niet.
Zou toch maar nog enkele jaartjes afwachten hoor!

Ik moet zeggen, sinds ik dus mensen ken met een geadopteerd kindje is bij mij wel sterk het idee gegroeid dat je ouders eigenlijk toch de mensen zijn die je vormen en opvoeden. Ik geef wat genetisch materiaal mee aan dat kindje, maar daar stopt het, terwijl die mensen vanaf bevruchting een band vormen met dat kindje en er alles aan geven. Ik denk ook wel dat er iets getekend wordt dat ik het kind nooit ga zoeken, maar dat vind ik logisch. Ik weet niet of ik het ooit zou zien als het op zoek zou willen naar mij. Ik neig nu naar nee, omdat ik denk dat het dat voor de ouders zelf ook wel moeilijk maakt.

PeggyJ
PeggyJ
  • 45.914 berichten
    • Locatie: Kempen
  • 4 katten
OFFLINE

#13 Geplaatst 29 september 2011 - 13:30

Ik heb het ooit ook in overweging genomen, maar als koppel moet je er ook met 2 achter staan vind ik, en mijn man vond dit echt geen leuk idee om te weten dat er ergens een kindje van mijn eicellen zou rond lopen. Ik was toen ook al wel 32 en had dus niet veel bedenktijd meer, want je mag niet ouder zin dan 35 jaar.
Ik vrees ook wel dat je door je anti-depressiva niet in aanmerking gaat komen :oops: , het is niet slecht bedoeld hé, maar ik denk toch dat je als eicel-donor mentaal heel sterk in je schoenen moet staan.

Geplaatste afbeelding
We kunnen het hart van een man beoordelen door te kijken hoe hij met dieren omgaat :cattailwag

Nele
Nele
  • 4.789 berichten
    • Locatie: Dudzele
  • 8 katten
OFFLINE

#14 Geplaatst 29 september 2011 - 14:07

idd, ik denk dat die antidepressiva een struikelblok zal zijn...

ik heb daar ook al over nagedacht (vroeger dan) en ik vond eerlijk gezegd de compensatie niet voldoende voor de zware periode de je moet doorgaan. :oops: :oops:

nu moet ik er niet meer aan denken gezien mijn gezondheid, en die periode van hormonen enzo zou nu toch ook te zwaar zijn voor me...

maar op die manier kan je idd wel een koppel heel gelukkig maken denk ik! en ik zou het dan niet zien als 'mijn' kindje, het is maar een eicel voor mij (wat anders toch maandelijks wordt 'weggegooid')
Geplaatste afbeelding

catherine
catherine
  • 40.162 berichten
OFFLINE

#15 Geplaatst 29 september 2011 - 14:14

Ergens denk ik dat je nog te jong bent om nu al te beslissen ik wil geen kinderen. Nu denk je er zo over maar over 5j denk je er mss heel anders over, je weet nooit hoe het leven gaat. Staat je vriend achter je, of is het eerder een bevlieging. Ik weet dat er mensen hierdoor geholpen zouden zijn maar te weten dat er ergens een kindje van me rondloopt zou me toch heel erg storen. De inpact achteraf is soms groter achteraf, denk vooral goed na, maar ik denk dat je toch eerst gesprekken krijgt met de instanties en de specialisten.