Spring naar inhoud


- - - - -

Doodsbange kat bij dierenarts krijgen?


  • Log in om te reageren
31 reacties op dit onderwerp
Maline
Maline
  • 405 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#16 Geplaatst 10 oktober 2012 - 20:57

We zijn 1 keer met haar bij de dierenarts geraakt.
Dat is bij ons een gevecht geweest tot en met om haar in dat reismandje te krijgen.
Maar bij de dierenartse was ze ineens doodbraaf (wel wat angstig, maar ze kwam zonder problemen uit de mand, werd zonder veel problemen onderzocht, ...).
Het is ook toen dat DA heeft vastgesteld dat haar tanden moeten verzorgd en getrokken worden. En dat is dus onder narcose met een vaste afspraak 's ochtends om 9 uur en haar daar achterlaten tot 's avonds.

Nadien - toen we haar thuis terug uit haar mandje haalden - hebben we haar wel een week nauwelijks gezien (enkel binnenkomen om te komen eten, enkel binnenkomen als wij niet thuis waren, ...).

Nu gaat het ietsje beter. Ze begint al terug te "flemen" en kopjes te geven.
We willen eerst terug werken aan dat vertrouwen en ook binnenkort proberen te werken aan haar kunnen oppakken (voorlopig maakt ze zich uit de voeten en zet ze het dan op een lopen).
En daarna proberen we het dus nog es opnieuw op een dag dat vriend verlof heeft (ik heb geen auto en kan haar dus niet brengen of halenen vriend vertrekt meestal 's ochtends om half 7 naar zijn werk of werkt sommige weken tot 10 uur 's avonds). Het voordeel nu was dat vriend een week congé had.

B&B
B&B
  • 1.146 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#17 Geplaatst 11 oktober 2012 - 12:14

Maline zei:

Maar bij de dierenartse was ze ineens doodbraaf (wel wat angstig, maar ze kwam zonder problemen uit de mand, werd zonder veel problemen onderzocht, ...).

Hihi, net de kat van mijn ouders. Die is ook altijd heel mak als ze eenmaal bij de dierenarts is. :lachen: (Nou ja, ze heeft wel een keer uitgehaald naar de DA, maar dat was de schuld van de assistente die haar niet goed vast had. :oops: )

Niet om je te ontmoedigen, maar ik zou wel alvast enigzins wennen aan het idee dat het misschien nooit zover zal komen dat je haar mag oppakken. Sommige katten zijn daar nou eenmaal niet van gediend. (Ik weet niet hoe lang ze al rondzwerft... :catscratchhead )

De kat van mijn ouders was ook een zwerfkatje; hebben we wel al vanaf dat ze kitten was. In het begin konden mijn zus en ik haar nog wel oppakken, maar dat is na verloop van tijd steeds minder geworden. Mijn ouders hebben het nooit gedaan en nu (nadat mijn zus en ik al een tijdje uit huis zijn) hoef je het dus ook echt niet meer zomaar te proberen.
En zelf mijn twee makke lammetjes hier, die hun hele leventjes van alle gemakken voorzien zijn, houden er niet van om opgepakt te worden. Gelukkig kan ik ze nog wel makkelijk pakken, maar na gemiddeld 3 seconden beginnen ze meestal te wurmen en te miepen dat ze weg willen. Maar ja, ik blijf ze maar stug oppakken (ongeveer 1 keer per dag eventjes), omdat ik het ook belangrijk vind dat ik mijn katten kan blijven oppakken.

Ik wens jullie in ieder geval veel succes met de volgende "veldslag". Ik zou ook even de dierenarts bellen om het probleem uit te leggen. Ik kan me voorstellen dat het voor hen ook vervelend is als de operatie elke keer niet doorgaat, maar als je de situatie uitlegt kunnen ze het vast begrijpen. En wie weet hebben ze wel een goede tip voor je?


kattenfluisteraar
kattenfluisteraar
  • 433 berichten
    • Locatie: Waregem
  • 31 katten
OFFLINE

#18 Geplaatst 07 januari 2013 - 18:53

Ik heb hier ook zo'n probleempje rondlopen, mijn katertje Noach van zeven maanden. Al twee maanden proberen we hem te pakken te krijgen om met hem naar de dierenarts te gaan om te castreren, maar tot nog toe is dat nog steeds niet gelukt. Hij heeft de dierenarts nochtans al gezien toen hij kitten was voor zijn spuitjes te krijgen en dat was toen geen probleem. Het vervelende is dat hij onthouden heeft dat mijn man hem toen naar de dierenarts heeft gedaan, want ik kan hem gewoon pakken, knuffelen, zoveel als ik wil. Maar van zodra ik met hem in de buurt van mijn man of van zijn transportkooitje komt, is de liefde ook gedaan en begint hij mij te bijten en te krabben zoveel als hij kan, hij is er dus doodsbenauwd van. Als hij ontwormd moet worden of een pipetje tegen de vlooien moet krijgen, moet ik het ook altijd alleen doen, want van zodra hij mijn man ziet, wordt hij zot. Spijtig genoeg kan ik je niet helpen dus, maar weet dat je niet alleen bent..... :paw

prittje
prittje
  • 4.655 berichten
    • Locatie: Deurne (Antwerpen)
  • 1 katten
OFFLINE

#19 Geplaatst 07 januari 2013 - 19:14

in het asiel zitten soms ook katjes die niet in hun reismand willen
meestal zet ik dan de reismand met opening naar boven, neem de kat bij zijn/haar pootjes zodat ze al niet kan krabben en probeer ze zo in de reismand te zetten
het enige probleem dat je dan nog kan hebben is dat ze gaan bijten :onzeker: :)

:hart:Het geluk ligt in een klein mandje :hart:
Geplaatste afbeelding

Malou
Malou
  • 1.047 berichten
    • Locatie: Gent
  • 4 katten
OFFLINE

#20 Geplaatst 07 januari 2013 - 21:26

Ik laat het reismandje gewoon beneden staan en ze slapen er om beurten in. Het ruikt dus altijd een beetje naar thuis als ze naar de DA moeten. Asterix wil er nadien meestal wel een paar weken niet aankomen... maar het lukt wel om hem erin te krijgen als hij naar de DA moet. Daar klik ik de kap ervan om hem te pakken, dat lukt dus ook nog redelijk, en na het onderzoek kruipt hij er zelf zo rap of kijken terug in.

Bewerkt door Malou, 07 januari 2013 - 21:26.


Dansprinsesje
Dansprinsesje
  • 798 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#21 Geplaatst 07 januari 2013 - 22:07

Bij Eristo gooi ik zijn favo speeltje erin of een snoepje en telkens trapt hij erin.
Geplaatste afbeelding  Eristo en Fenix :catwalk2

Guest_wendy71_*
Guest_wendy71_*
OFFLINE

#22 Geplaatst 08 januari 2013 - 20:29

Toen onze "spooky" binnen moest voor sterilisatie, had ik de DA al gewaarschuwd dat het een zwerfpoes was.....ik hoor het hem nog altijd zeggen: "ja, ja, mevrouw, dat hebben we hier al veel gehad, geen zorgen maken". Haar afzetten in de reismand was geen probleem, maar toen ik 's avonds erom mocht komen, kwam het hele verhaal eruit....onze Spooky was zo angstig geweest, had de onderzoekskamer compleet overhoop gehaald, ze was ontsnapt van tussen zijn handen, sprong op een open kast, medicijnflesjes-doosjes zijn daar massaal op de grond beland en na een "wilde achtervolging in een kamer van een paar vierkante meters" heeft hij ze een spuitje kunnen geven toen ze onder de kast wegkroop.....
En ik......ik dacht: " je verdiende loon, mijnheer de DA, ik had je nog zo gewaarschuwd...." [-(  en met veel trots nam ik mijn assertief poesje mee..... :x

Guest_wendy71_*
Guest_wendy71_*
OFFLINE

#23 Geplaatst 08 januari 2013 - 20:37

Oja, vergat ik nog te melden....
De DA raadde mij wel aan om haar bij een volgend bezoek een pilletje te geven die haar wat suf maakt....
En mijn eigen tip is: binnenlokken, in mijn kleine keuken vastzetten, de kat opnemen en met zijn poep(zoals al reeds vermeld hierboven) eerst in de reismand..werkt hier prima..... :dance:

Calendula
Calendula
  • 31 berichten
OFFLINE

#24 Geplaatst 08 januari 2013 - 21:41

ik ben al 2x met ons half-wild katje naar de dierenarts gemoeten. Gelukkig is het een slaapkopje en ik ken haar slaaptijden. Ik heb haar 2x kunnen oppakken terwijl ze sliep en dan razendsnel in de transportmand gedaan. Voor ze goed en wel beseft wat er gebeurde, was de mand al dicht, pfew!

succes!

(haha, terwijl ik dit schrijf, kijkt ze zo eens naar mij, precies of ze wil zeggen "dat lukt je geen 3de keer" :lachen:

Nasa
Nasa
  • 5.382 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#25 Geplaatst 09 januari 2013 - 12:25

En opletten dat ze niet uitbreekt onderweg, zoals onze Snoet gedaan heeft in de zomer :o Heb maar net kunnen zorgen dat ze niet is weggelopen op de parking van de DA. Was haar bijna kwijt.

Snoet is een ex-zwerver. Oppakken gaat ook niet. Allez, het gaat wel, maar met veel geblaas en gegrom, ze is zo bang dat ze daarna zich wil verdedigen en wel eens op mijn voeten en benen heeft aangevallen als ik haar had neergezet. Heeft een jaar geduurd voor ze ons buiten vertrouwde (aaien enzo). Dan nog een jaar voor ze binnen durfde. Naar de DA is altijd spannend, want ze is nogal claustrofobisch. Blazen, grommen, proberen aan te vallen... Maar alleen omdat ze zo bang is en dit haar laatste oplossing is, want je ziet dat ze in gewetensnood is en niet echt wil aanvallen op ons. Is haar laatste optie om zich te verdedigen. Die ene keer in de zomer hebben we een half uur gejaagd, zij verstopte zich en liep rond in de living, wij met 2 erachter. En zij dan mijn moeder aangevallen. Ik was echt bang van haar toen. Het in de mand zetten is toen eerst mislukt, daarna ging het zeker niet meer. Uiteindelijk zat ze erin, maar tijdens de autorit heeft ze zo gejankt en proberen uit te breken, ze lag te hijgen tegen dat we bij de DA waren. En toen op de parking kwam haar kopje plots uit het deurtje steken :trance:  Gelukkig snel kunnen dicht doen. Bij de DA een heel gevecht me onderzoek en bloed nemen. Vaccinatie vergeten, die heeft DA dan nog gegeven terwijl ze in de mand zat, heel snel. Op de terugweg is ze van haar stokje gegaan :o  Een nachtmerrie was dat DA bezoek. Het was ook warm weer en dat heeft haar extra doen panikeren... Want ondertussen zijn we nog 2x bij de DA geweest en heeft ze zich heel goed gedragen. T.o.v. die keer dan. Als het haar dag niet is, is het moeilijker. Normaal moet ze maar 1x per jaar, maar ze sukkelt nu met een virale infectie op haar oog en neusje. De zalf geven voor haar oog is ook een probleem... ze vertrouwt mijn ouders al niet meer (ik ben niet thuis). Het oppakken en de zalf toedienen met 2 lukt al niet meer... Moet 2x per dag, maar we zijn al blij als het 1x lukt... Heb het in het weekend snel gedaan als ze lag te rusten.

Nu klinkt het alsof Snoet een monstertje is, maar het is eigenlijk zo'n lieverd en mijn kleine wondertje! Tot haar 4-5 jaar niet met mensen geleefd, afgezien, nooit een huis van dichtbij gezien. En nu woont dat lief ding gewoon in mijn huis, slaapt bij mij in bed en spint en knuffelt erop los :love4:


Nasa
Nasa
  • 5.382 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#26 Geplaatst 09 januari 2013 - 12:32

Oh ja, wij hadden haar vertrouwen al redelijk goed toen we voor het eerst met haar naar de DA gingen. Daarvoor is ze met een vangkooi gevangen voor sterilisatie, toen ze nog "wilder" was. Maar het was nodig want nog kleintjes kon ze niet aan. Die sterilisatie heeft haar geen goed gedaan, ze moest plots als zwerfkat in een klein hokje, opgepakt worden door mensen, in een auto enz. Ze is 3-4 dagen weg geweest voor ze haar kwamen terugzetten. Ze heeft niet willen eten, drinken, plassen,... Operatie was best zwaar ook, ze was er niet goed aan toe toen ze terug kwam. Maar ze kwam toen al in de zetel van de veranda slapen, en ze liet zich door mij een beetje instoppen, water geven,... Gelukkig hadden wij haar niet gevangen, want dan had ze ons nooit meer vertrouwd.

Ik ben er ook van overtuigd dat als ze haar toen naar een asiel hadden gebracht ofzo, dat ze dan nooit gewend was geraakt aan mensen en binnen zitten. Dan had ze vast niet meer geleefd. Tot vorig jaar ging ze nooit op de kattenbak binnen bijv. Enkel buiten. Ze heeft op haar eigen tempo kunnen wennen en zelf kunnen kiezen om bij ons en in onze tuin en ons huis te leven. Ze leert elke jaar nog wel bij, zoals haar ochtendplasje op de kattenbak sinds deze winter!

Is het echt nodig om naar de DA te gaan? Anders zou ik eerst aan het vertrouwen verder werken.


Maline
Maline
  • 405 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#27 Geplaatst 09 januari 2013 - 21:20

Ondertussen zijn we een paar maand verder.

Latté is een fleemgeval geworden, maar wel op haar condities.
Zij moet komen flemen - en dat doet ze meer dan genoeg als we in de zetel zitten of in bed liggen - anders mogen we haar niet aanraken.
Haar oppakken, da's echt wel mission impossible.

Voorlopig laten we het zo.
Haar tanden zouden moeten aangepakt worden, maar ze heeft er zelf kennelijk niet echt veel last van.

Ze is echt wel een "huiskatje" geworden, maar dan één met randvoorwaarden.
Soms krijgt ze ADHD-neigingen en vliegt het hele huis door ...
En de angst ... die zit er dus nog altijd in bij haar. We moeten onze hand maar zelf op haar willen leggen om haar te strelen, terwijl ze het niet vraagt (of op een plek die haar niet 100 % aanstaat), of madame vlucht gewoon weg ... Om een halve minuut later daar weer te komen bedelen om aandacht ;) ...


We dachten dat Pinchi "moeilijk" was qua reismand ... maar die is toch nog een echt doetje vergeleken bij Latté.


Bijkomend probleem overigens dat we haar niet kunnen vasthouden, is dat we haar geen anti-vlooienmiddel kunnen geven.
Bij de andere twee gebeurt dat maandelijks met een pipet in de nek (bij Patcha vrij makkelijk, bij Pinchi houden we er altijd een boze Pinch en een paar krabben aan over). Maar daarvoor moeten we ze dus wel effe stil kunnen doen zitten, en da's bij haar écht geen doen.

Iemand die daar alternatieven voor heeft, mag 't altijd melden.
In haar eten draaien is ook uitgesloten, want ze eet héél onregelmatig en absoluut niet "op commando".
En bovendien uit hetzelfde kommetje als de twee anderen.

Calendula
Calendula
  • 31 berichten
OFFLINE

#28 Geplaatst 09 januari 2013 - 21:47

he Nasa,
jouw Snoet klinkt net als ons Mientje!! :love3:  Die was ong 1 jaar denk ik toen ze bij ons is komen "aanwaaien". Het heeft ook een jaar geduurd voor ze zich liet aaien, nog een jaar voor ze durfde binnenkomen en dan enkel met de deur open,.... etc.  ze is nu 6 jaar bij ons en pas sinds een jaar geleden durft ze echt bij ons en tegen ons in de zetel zitten! Terwijl ik dit typ, ligt ze met haar voorpootjes op mijn arm te spinnen en naar mij te knijpen met haar oogjes, zoooo lief!!! Op de schoot zitten doet ze (nog) niet.
Wij noemen haar ook ons dapper wondertje omdat ze zoveel heeft bijgeleerd! :love3: zo vaak haar eigen grenzen verlegtn prachtig!!! Ik ben met haar al 2x bij de dierenarts gemoeten: de 1ste keer heeft ze haar een kalmeringsmiddel gegeven, de 2de keer zat Mientje doodstil tegen mij aan van de angst. Wel lief dat ze duidelijk bij mij bescherming zocht.

ooh en nu is het bijna een echte huiskat, is boos als ze buiten moet :d soms mag ze binnen blijven als het erg regent of koud is. we hebben geen kattenbak, maar als ze moet, komt ze mij boven wakker maken en dan laat ik haar buiten . Slimme meid!

Nasa
Nasa
  • 5.382 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#29 Geplaatst 10 januari 2013 - 13:41

Bekijk berichtCalendula, op 09 januari 2013 - 21:47, zei:

he Nasa,
jouw Snoet klinkt net als ons Mientje!! :love3:  Die was ong 1 jaar denk ik toen ze bij ons is komen "aanwaaien". Het heeft ook een jaar geduurd voor ze zich liet aaien, nog een jaar voor ze durfde binnenkomen en dan enkel met de deur open,.... etc.  ze is nu 6 jaar bij ons en pas sinds een jaar geleden durft ze echt bij ons en tegen ons in de zetel zitten! Terwijl ik dit typ, ligt ze met haar voorpootjes op mijn arm te spinnen en naar mij te knijpen met haar oogjes, zoooo lief!!! Op de schoot zitten doet ze (nog) niet.
Wij noemen haar ook ons dapper wondertje omdat ze zoveel heeft bijgeleerd! :love3: zo vaak haar eigen grenzen verlegtn prachtig!!! Ik ben met haar al 2x bij de dierenarts gemoeten: de 1ste keer heeft ze haar een kalmeringsmiddel gegeven, de 2de keer zat Mientje doodstil tegen mij aan van de angst. Wel lief dat ze duidelijk bij mij bescherming zocht.

ooh en nu is het bijna een echte huiskat, is boos als ze buiten moet :d soms mag ze binnen blijven als het erg regent of koud is. we hebben geen kattenbak, maar als ze moet, komt ze mij boven wakker maken en dan laat ik haar buiten . Slimme meid!


:love4:
Nog zo'n wondertje!
Ik blijf het ongelooflijk vinden dat een kat die bijna 5 jaar heeft gezwerfd en nooit met mensen gesocialiseerd is (zoals je Mientje), toch kiest om bij de mensen te leven. En dan ook nog zo lief zijn en genieten van onze zorg en gezelschap.
Snoetje is nu in totaal al 7 jaar bij ons, waarvan ze dus 5-6 jaar binnen komt. Ze heeft het ook nooit zo gehad op deuren die gesloten zijn, maar dat lukt steeds beter. Plasje lukt in de kattenbak, grote boodschap niet. Ze heeft haar eigen plekjes binnen, meestal op de bovenverdieping waar ze rustig is (de katers zijn haar te druk). 's Nachts slaapt ze tegen mijn benen en voor het slapengaan komt ze vlak tegen mijn buik aanliggen om even te knuffelen :love4: . In het begin was ze al weg als je er nog maar naar keek en nu zo'n knuffel. Hoe lief was deze poes dan niet geweest als ze al sneller bij ons was geweest? Oppakken en op schoot komen gaat volgens mij nooit gebeuren, al verrast ze me nog vaak met de dingen die ze bijleert. En spinnen dat ze kan :love4:

Ze heeft net zoals Mientje ook troost aan ons bij de DA. En ze geeft ook mooi aan wanneer ze buiten moet en komt dan terug aan het raam staan om binnen te mogen. Ze mag in de dag buiten zoveel ze daarvoor kiest, maar ze wil steeds minder. De leeftijd?


Zo zie je maar wat geduld, liefde en respect kunnen doen als een poes ervoor kiest om in je buurt te willen blijven.

Calendula
Calendula
  • 31 berichten
OFFLINE

#30 Geplaatst 10 januari 2013 - 18:17

ja, je moet het op hun tempo laten gaan en véél geduld hebben en dan lukt het wel. Toen ik haar de eerste keer kon strelen, had ik echt zo'n overwinningsgevoel, heerlijk.
Hier heeft ze één favo-plekje: een hoekje in de zetel met een fleecedekente waar ze heel veel kan :catwalk2 :catwalk2 :catwalk2 Als ik languit in de zetel lig, met dat dekentje over mijn benen, durft ze al eens op mijn benen liggen. Ze is ook super-gehoorzaam, je moet daar nooit boos op zijn. Af en toe loopt ze naar boven (mag niet), maar dan moet je gewoon kort haar naam even zeggen, en ze komt al weer naar beneden.
kijk
, ddit is een sleche foto, genomen met gsm, als ze aan het genieten is

O ja, ze draait zich ook graag op haar rug, in het begin mocht ik niet aan haar buikje komen, nu wel, zo'n zacht buikje, heerlijk. Maar niet te lang, dan durft ze opeens toch nog eens uithalen, maar ze doet mij nooit pijn
Geplaatste afbeelding