Spring naar inhoud


- - - - -

Even mijn hart luchten :)


  • Log in om te reageren
64 reacties op dit onderwerp
lathyrus
lathyrus
    • Locatie: oost-vlaanderen
  • 1 katten
OFFLINE

#61 Geplaatst 26 december 2012 - 11:40

Het is maar een vraag hé omdat ik natuurlijk niet weet wat precies hetgeen is dat het onmogelijk maakt om jullie wens te laten uitkomen maar stel nu dat het zou zijn (je hoeft me dat zeker niet te zeggen of uit te leggen, ik zit niet te vissen hoor) omdat het kan dat je kindje je aandoening/ziekte zou overerven, is dan bv eiceldonatie geen optie?
Dat iemand anders een eitje doneert aan jullie en dat bevrucht wordt met je vriend zijn sperma en dat jij dan het kindje draagt?
Ik kan me voorstellen dat een zwangerschap op zich al heel moeilijk zou kunnen zijn voor jou maar is dat onmogelijk/gevaarlijk voor je? Nogmaals, ik zit niet te vissen en je moet zeker niet antwoorden als ik een vraag stel
Draagmoeder zoeken zal waarschijnlijk ook geen optie zijn aangezien dat helemaal niet goed geregeld is allemaal, kijk maar naar de miserie met baby D waarbij de baby uiteindelijk verkocht is aan Nederlanders terwijl de biologische vader zijn kind nooit heeft te zien gekregen en al jaren probeert om zijn kind bij hem te krijgen maar hij constant met zijn hoofd tegen de muur botst.
Maar als jij een zwangerschap zonder gevaar voor jou of de baby zou kunnen doorstaan dan is zo een eiceldonatie misschien een oplossing?
Ik heb al regelmatig op andere fora oproepen zien staan van koppels die zoeken naar een eiceldonor...

En is adoptie misschien niet mogelijk? (retorische vraag, alweer , je hoeft niet te antwoorden, ik gooi maar een balletje op)
Ik weet niet of je mag/kan adopteren als één van beide wensouders ziek is
Of misschien is pleegouder worden een optie? Als jullie dat zouden zien zitten en dat te organiseren valt...
Ik hoop toch dat als je kinderwens niet kan vervult worden op de gewone manier dat je dan toch een andere manier vindt waarop je je verlangen naar een kind toch kan invullen, ook al is die manier dan niet de reguliere manier of op een manier die niemand verwacht.

Ik vind het echt heel heel erg voor je, dat je het zo graag wil en dat je hoogstwaarschijnlijk ook nog een heel goeie mama zou zijn (ik krijg toch de indruk dat jij een hele verstandige en hele lieve zorgzame jongedame bent) maar dat het dan niet kan/mag.
Een mens vraagt zich soms toch af waarom het leven voor sommige mensen altijd zo moeilijk gemaakt wordt
Er zijn genoeg ouders die eerlijk gezegd hun kinderen gewoon niet verdienen.
Het is niet fair dat iemand die zijn kind doodgraag zou zien en er heel goed zou voor zorgen dan die kans niet krijgt.
Geplaatste afbeelding

Louis&Ella
Louis&Ella
  • 473 berichten
    • Locatie: Hasselt
  • 2 katten
OFFLINE

#62 Geplaatst 26 december 2012 - 14:04

 lathyrus, op 26 december 2012 - 11:40, zei:


Het is maar een vraag hé omdat ik natuurlijk niet weet wat precies hetgeen is dat het onmogelijk maakt om jullie wens te laten uitkomen maar stel nu dat het zou zijn (je hoeft me dat zeker niet te zeggen of uit te leggen, ik zit niet te vissen hoor) omdat het kan dat je kindje je aandoening/ziekte zou overerven, is dan bv eiceldonatie geen optie?
Dat iemand anders een eitje doneert aan jullie en dat bevrucht wordt met je vriend zijn sperma en dat jij dan het kindje draagt?
Ik kan me voorstellen dat een zwangerschap op zich al heel moeilijk zou kunnen zijn voor jou maar is dat onmogelijk/gevaarlijk voor je? Nogmaals, ik zit niet te vissen en je moet zeker niet antwoorden als ik een vraag stel
Draagmoeder zoeken zal waarschijnlijk ook geen optie zijn aangezien dat helemaal niet goed geregeld is allemaal, kijk maar naar de miserie met baby D waarbij de baby uiteindelijk verkocht is aan Nederlanders terwijl de biologische vader zijn kind nooit heeft te zien gekregen en al jaren probeert om zijn kind bij hem te krijgen maar hij constant met zijn hoofd tegen de muur botst.
Maar als jij een zwangerschap zonder gevaar voor jou of de baby zou kunnen doorstaan dan is zo een eiceldonatie misschien een oplossing?
Ik heb al regelmatig op andere fora oproepen zien staan van koppels die zoeken naar een eiceldonor...

En is adoptie misschien niet mogelijk? (retorische vraag, alweer , je hoeft niet te antwoorden, ik gooi maar een balletje op)
Ik weet niet of je mag/kan adopteren als één van beide wensouders ziek is
Of misschien is pleegouder worden een optie? Als jullie dat zouden zien zitten en dat te organiseren valt...
Ik hoop toch dat als je kinderwens niet kan vervult worden op de gewone manier dat je dan toch een andere manier vindt waarop je je verlangen naar een kind toch kan invullen, ook al is die manier dan niet de reguliere manier of op een manier die niemand verwacht.

Ik vind het echt heel heel erg voor je, dat je het zo graag wil en dat je hoogstwaarschijnlijk ook nog een heel goeie mama zou zijn (ik krijg toch de indruk dat jij een hele verstandige en hele lieve zorgzame jongedame bent) maar dat het dan niet kan/mag.
Een mens vraagt zich soms toch af waarom het leven voor sommige mensen altijd zo moeilijk gemaakt wordt
Er zijn genoeg ouders die eerlijk gezegd hun kinderen gewoon niet verdienen.
Het is niet fair dat iemand die zijn kind doodgraag zou zien en er heel goed zou voor zorgen dan die kans niet krijgt.

Ik weet dat je niet vist hoor, maar ik heb er geen problemen mee dit te vertellen :). Ik heb een genetische ziekte genaamd Ehlers-Danlos Syndroom, of EDS. er zit een fout in mijn bindweefsel, in mijn collageen. Dit zorgt voor chronische pijnen en vermoeidheid, en luxaties. De symptomen kan je vergelijken met een mix van CVS, fybromyalgie, Marfan en in de ergere gevallen komt er nog een waslijst bij. Er komen bij sommige ook hart en vaatziekten bij. Collageen zit in ongeveer 70% van je lichaam, buiten dat het de gewrichten samenhoudt, zit het ook in je organen, ogen,... Dus veel problemen...

Er is 50% kans dat mijn kind dit overkrijgt, en dan nóg eens 50% kans dat deze het erger krijgt dan ik het heb. En ik persoonlijk zou niet kunnen leen met het idee dat mijn kind helse pijnen moet doorstaan voor de rest van zijn/haar leven, alleen omdat ik perse kinderen wil. ( geen uitval naar mensen die deze keuze wel maken of gemaakt hebben, dit is mijn persoonlijke mening )
Ook staat vast dat, wanneer ik een kind baar, de pijn zal verergeren, en dat ik hoogstwaarschijnlijk in een rolstoel zal belanden voor de rest van mijn leven. Daar zou ik nog mee kunnen leven, maar de pijn van mijn kind niet. En zoals je zelf zegt, een draagmoeder vertrouw ik niet echt.

Adoptie is zo goed als onmogelijk, aangezien een van de wensouders chronisch ziek is.
Pleegouder zie ik nog wel zitten, maar na al die verhalen van vrienden van mijn ouders, die pleegouders zijn, denk ik niet dat ik de pijn aankan als je dat kind moet afgeven, door welke reden dan ook.

Wat ook een van de 'grote' redenen is, is dat ik achteruit ga door mijn ziekte. Ik zal niet mee kunnen spelen, of voetballen. Op sommige dagen zal ik mijn kind niet eens kunnen oppakken. Dan zou er altijd iemand bij me moeten zijn, want wat als er iets gebeurd met die baby, en mijn schouder ligt uit de kom ? Ik denk dat ik te bang zou zijn alleen te zijn met hem/haar. En zou zo'n kind zich niet schamen voor zijn moeder in een rolstoel ? Ik weet het niet. Maar ik zou wel met de angst leven.

Dankjewel Lathyrus, het ontroert me dat je dat zegt. Ik zou ook willen geloven een goede moeder te zijn. Zeker ben ik dat mijn vriend een super papa zou zijn. We zien beiden graag kinderen, en hij kan zo goed met kinderen om.
Ik denk dat dat me nog het hardste kwetst. Dat ik niet alleen mijn droom in duigen zie vallen, maar dat ik ook zijn droom afpak.

Dankjewel voor al de steun hier, het doet me veel :).


Shivan
Shivan
  • 610 berichten
    • Locatie: Wieringerwerf, Nederland
  • 2 katten
OFFLINE

#63 Geplaatst 26 december 2012 - 22:55

Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt, ik geloof dat ik hier al eerder heb geschreven in een soortgelijke situatie te zitten, alleen ben ik niet chronisch ziek, maar is mijn man dat. Dat wat jij schrijft, dat wat jij hebt dat je je kindje dat niet wilt aandoen, dat is zo enorm herkenbaar! Ik vind het knap dat je er ondanks alles toch heel nuchter over blijft denken, en dat je niet alleen maar aan jezelf en je vriend denkt, maar ook het eventuele kindje. En ik lees terug dat het jou niet eens uitmaakt of het nou je eigen kindje of een ge-adopteerd of een pleegkindje is. Heel veel respect voor jou hoor!
Ook wil ik je heel veel moed wensen om hiermee om te gaan, het is niet 'zomaar' even een keuze die je maakt. Nogmaals, petje af!

Geplaatste afbeelding

Nasa
Nasa
  • 5.382 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#64 Geplaatst 27 december 2012 - 16:32

Herkenbaar verhaal, alweer... Ik worstel op dit moment minder hiermee omdat ik ook geen partner heb waarmee ik graag een kindje wil. Maar ook al veel nagedacht over kinderen.

Heb altijd kinderen gewild, al van van jongs af. Ik heb mijn zusje (5 jaar jonger) zo goed als opgevoed. Sindsdien wist ik dat ik gemaakt was om kinderen te krijgen. Al had ik al die verantwoordelijkheid beter niet gehad, toch kreeg en krijg ik een soort van volledig gevoel als ik voor kinderen zorg. Mijn plan was dus dat ik hoe dan ook een kind zou krijgen, dat moest niet eens een biologisch eigen kind zijn en een partner had ik ook niet nodig. Als ik niemand vond dan deed ik het wel alleen.
Mijn mening hierover is veranderd... Het is begonnen met een paper die ik geschreven heb voor school over alleenstaande ouders en het risico op armoede. Die cijfers zijn gewoon echt niet mooi. Doe daarbij mijn chronische ziekten en het feit dat ik sowieso altijd moeilijk zal rondkomen op mijn eentje. Die optelsom maakte al dat ik zeker niet meer op mijn eentje zou proberen om een kind te krijgen. Alleen al om het financieel en praktisch geregeld te krijgen. Ik vind het niet eerlijk om een kindje op de wereld te brengen/onder mijn vleugels te nemen terwijl ik niet genoeg zekerheid heb op financieel vlak. Ik zou er ook nooit voor kunnen kiezen om te stoppen met werken om mijn kind op te voeden. Heb daar zelf slechte ervaringen mee. Ik wil nog een leven buiten een kind, zodat dit kind niet alleen mijn reden van bestaan is. Zo zou ik te veel druk op een kind leggen. Net zoals bij jou Louis en Ella, gelden deze dingen voor mij persoonlijk hé, ieder zijn situatie en mening. Werken én een kind opvoeden lijkt me fysiek veel te zwaar. Met een partner zou het misschien nog lukken. Maar ik vrees dat het zelfs met partner heel veel van me zal vragen... Ben bang niet genoeg te kunnen geven. Ik ben vaak ziek, ik heb vaak pijn, ik kan veel dingen niet. Wil ik het een kind aandoen om op te groeien met een zieke moeder? Da's niet te onderschatten, heb het zelf meegemaakt... En wil ik wel de nodige opofferingen doen? Ben ik wel volledig als ik bijv. niet zou kunnen werken? Als ik daardoor ongelukkig ben zit mijn kind met een ongelukkige moeder.
Daar bovenop heb ik het thuis niet gemakkelijk... Veel meegemaakt met mijn ouders. En ik ben ook bang om mijn kinderen hetzelfde aan te doen en hetzelfde te gaan behandelen. Net zoals Nadine zegt.

Door die combinatie aan problemen/vraagstukken wil ik op dit moment geen kinderen meer. En dat doet ook pijn, want het willen zorgen voor zit in mij. Ik heb een baby neefje die me doet beseffen dat ik iets zou missen zonder kindje. Geen idee hoe ik erover zou gaan denken als ik iemand ontmoet en een relatie aan ga. Maar ben bijna 26... Zelfs mijn biologische klok tikt al een beetje. :oops: Het zou dan meteen zo snel moeten gaan allemaal, terwijl ik voor alles extra tijd nodig heb. Ik studeer nog steeds, heb mijn diploma nog niet. Ik merk nu heel erg de nood om verder te staan dan waar ik nu sta. Ik zie ook in mijn omgeving veel mensen die wel al gesetteld zijn etc.


Louis&Ella
Louis&Ella
  • 473 berichten
    • Locatie: Hasselt
  • 2 katten
OFFLINE

#65 Geplaatst 27 december 2012 - 20:29

 Nasa, op 27 december 2012 - 16:32, zei:


Herkenbaar verhaal, alweer... Ik worstel op dit moment minder hiermee omdat ik ook geen partner heb waarmee ik graag een kindje wil. Maar ook al veel nagedacht over kinderen.

Heb altijd kinderen gewild, al van van jongs af. Ik heb mijn zusje (5 jaar jonger) zo goed als opgevoed. Sindsdien wist ik dat ik gemaakt was om kinderen te krijgen. Al had ik al die verantwoordelijkheid beter niet gehad, toch kreeg en krijg ik een soort van volledig gevoel als ik voor kinderen zorg. Mijn plan was dus dat ik hoe dan ook een kind zou krijgen, dat moest niet eens een biologisch eigen kind zijn en een partner had ik ook niet nodig. Als ik niemand vond dan deed ik het wel alleen.
Mijn mening hierover is veranderd... Het is begonnen met een paper die ik geschreven heb voor school over alleenstaande ouders en het risico op armoede. Die cijfers zijn gewoon echt niet mooi. Doe daarbij mijn chronische ziekten en het feit dat ik sowieso altijd moeilijk zal rondkomen op mijn eentje. Die optelsom maakte al dat ik zeker niet meer op mijn eentje zou proberen om een kind te krijgen. Alleen al om het financieel en praktisch geregeld te krijgen. Ik vind het niet eerlijk om een kindje op de wereld te brengen/onder mijn vleugels te nemen terwijl ik niet genoeg zekerheid heb op financieel vlak. Ik zou er ook nooit voor kunnen kiezen om te stoppen met werken om mijn kind op te voeden. Heb daar zelf slechte ervaringen mee. Ik wil nog een leven buiten een kind, zodat dit kind niet alleen mijn reden van bestaan is. Zo zou ik te veel druk op een kind leggen. Net zoals bij jou Louis en Ella, gelden deze dingen voor mij persoonlijk hé, ieder zijn situatie en mening. Werken én een kind opvoeden lijkt me fysiek veel te zwaar. Met een partner zou het misschien nog lukken. Maar ik vrees dat het zelfs met partner heel veel van me zal vragen... Ben bang niet genoeg te kunnen geven. Ik ben vaak ziek, ik heb vaak pijn, ik kan veel dingen niet. Wil ik het een kind aandoen om op te groeien met een zieke moeder? Da's niet te onderschatten, heb het zelf meegemaakt... En wil ik wel de nodige opofferingen doen? Ben ik wel volledig als ik bijv. niet zou kunnen werken? Als ik daardoor ongelukkig ben zit mijn kind met een ongelukkige moeder.
Daar bovenop heb ik het thuis niet gemakkelijk... Veel meegemaakt met mijn ouders. En ik ben ook bang om mijn kinderen hetzelfde aan te doen en hetzelfde te gaan behandelen. Net zoals Nadine zegt.

Door die combinatie aan problemen/vraagstukken wil ik op dit moment geen kinderen meer. En dat doet ook pijn, want het willen zorgen voor zit in mij. Ik heb een baby neefje die me doet beseffen dat ik iets zou missen zonder kindje. Geen idee hoe ik erover zou gaan denken als ik iemand ontmoet en een relatie aan ga. Maar ben bijna 26... Zelfs mijn biologische klok tikt al een beetje. :oops: Het zou dan meteen zo snel moeten gaan allemaal, terwijl ik voor alles extra tijd nodig heb. Ik studeer nog steeds, heb mijn diploma nog niet. Ik merk nu heel erg de nood om verder te staan dan waar ik nu sta. Ik zie ook in mijn omgeving veel mensen die wel al gesetteld zijn etc.

Inderdaad, das allemaal niet simpel, zeker niet voor alleenstaande moeders. Ik heb het geluk een geweldige vriend te hebben,  en ik vermoed dat ik daarmee mijn portie geluk al verspeeld heb. Ik zal het moeten accepteren.

Ik hoop dat je krijgt wat je verlangd, en veel succes met je studies !!