Spring naar inhoud


- - - - -

Hoe het overlijden van mijn mama verwerken ... ?

overlijden moeder mama rouw

  • Log in om te reageren
45 reacties op dit onderwerp
Pegske
Pegske
  • 581 berichten
    • Locatie: 1800 Vilvoorde
  • 2 katten
OFFLINE

#1 Geplaatst 24 januari 2013 - 16:22

Hallo iedereen,

In augustus is mijn mama totaal onverwacht overleden. De dokter denkt dat het "plotse dood" was. Ze was amper 64 jaar.
Onnodig te zeggen dat heel de familie in shock was, en niet het minst mijn dochtertje van 6 die als het ware groot werd gebracht door haar oma. (wij werken overdag ; zij werd dan omringd door oma's lieve zorgen)

We zijn ondertussen januari, en ik wou dat ik kon zeggen dat het beter gaat, maar dat is dus niet het geval.
Mijn papa is gelukkig nog onder ons, maar wat voel ik me alleen !
Ik heb een gezin, ben getrouwd, heb een dochtertje ... Maar toch mis ik mijn mama zo erg.
Soms gewoon om een praatje te slaan, om bepaalde dingen te relativeren (ik ben nogal nerveus en angstig van nature. Enkel zij kon me tot rede brengen). Hoe graag ik mijn man en papa ook zie, zij slagen er niet in om deze zaken op te vangen.

Ik doe alles tegen mijn zin, dag in dag uit.

Naar het schijnt duurt een rouwproces ongeveer 2 jaar, maar ik zie het echt niet zitten om zo rond te blijven lopen, op zombie-stand. Naar mijn dochtertje toe probeer ik "normaal" te doen, maar binnenin kwijn ik weg.
En ik zie geen oplossing.

Hebben jullie ervaring hiermee en eventueel tips om mijn leven terug enigszins leuk te maken ... ?

Alvast heel erg bedankt.

Eibhlin
Eibhlin
  • 14.219 berichten
    • Locatie: Merelbeke
  • 3 katten
ONLINE

#2 Geplaatst 24 januari 2013 - 16:29

Het enige dat ik weet is praten, gewoon je hart luchten als je er nood aan voelt. Ik ben vorig jaar mn ex vriend verloren aan een zelfdoding en het knaagt ook nog steeds. Misschien niet volledig te vergelijken met je moeder verliezen dan wel. Misschien ook praten met andere mensen die iets soortgelijk mee maakten vb hier op het forum is er nog iemand mocht je dat topic beetje gevolgd hebben?
Geplaatste afbeelding

Pegske
Pegske
  • 581 berichten
    • Locatie: 1800 Vilvoorde
  • 2 katten
OFFLINE

#3 Geplaatst 24 januari 2013 - 16:35

Goh, met mijn vader wil ik er niet over praten, die heeft zelf al genoeg verdriet. En ja, ik kan mijn hart luchten bij vrienden, maar wat haalt dat uiteindelijk uit ... ? Ik weet het, denk niet dat iemand me een pasklare oplossing kan geven, maar het moest me even van het hart.
Ik had zelfs al gedacht om een afspraak te nemen bij iemand die kontakt kan leggen met overledenen, maar ja, is dat waar of kwakzalverij ?
Wat ook erg aan me knaagt is dat ik niet weet waar ze nu is. Ik was vroeger gelovig maar door deze gebeurtenis heeft dat een flinke deuk gekregen.
Mijn mama was iemand die zichzelf altijd kompleet wegcijferde om anderen te kunnen helpen. Hoe is haar dood dan te verantwoorden, denk ik dan ...
Dus blijft die vraag, is haar ziel nog aanwezig, is ze gelukkig, of is het gewoon over en out.

Randa
Randa
  • 6.203 berichten
    • Locatie: Dendermonde
  • 7 katten
OFFLINE

#4 Geplaatst 24 januari 2013 - 16:36

ik ben in oktober 2011 mijn papa verloren, ik was een echt papa's kindje.  Met alles ging ik naar papa. had ik iets voor dan ging ik bij papa te rade. Hoe verwerk je zoiets.  Dat doe je niet maar je leert het aanvaarden er is geen andere oplossing.  Na de dood van mijn papa heb ik wel een hechte band gekregen met mijn mama, maar het gemis blijft.  Waar ik mij vooral aan optrek zijn de heel mooie herinneringen die wij hebben aan hem.  Ook blijven wij jaarlijks op zijn verjaardag het verjaardagsfeestje voor papa geven.  Zijn jongste kleindochter (11 jaar) die heeft beslist na zijn dood dat er niemand op zijn stoel mag gaan zitten en het rare is dat zelfs de 2 katten van mama dat respecteren.  Zij zitten nooit op zijn stoel.

En verder praten met mensen, je familie en soms ook eens goed wenen kan opluchting geven.

Groetjes Randa en de poesjes Nisaba, Chidi, Maicis, Alegria, Janis, Storm, Trouble, Kiri en Dakota
BannerUry's-Legend.jpg

kate2
kate2
  • 12.796 berichten
OFFLINE

#5 Geplaatst 24 januari 2013 - 16:37

Ik wou dat ik iets zou kunnen zeggen dat kan helpen, maar ik weet het ook niet :( Dat van dat relativeren herken ik heel erg, er is ook maar 1 iemand die mij soms terug wat tot rede kan brengen. Volgens mij heeft zo'n soort 'afscheid' (zeker als je niet echt afscheid hebt kunnen nemen) veel tijd nodig en kan je dat niet sneller doen gaan dan het gaat. Maar ik hoop dat je je gauw iets beter voelt en af en toe terug zin in de dingen kan krijgen.

Bewerkt door kate2, 24 januari 2013 - 16:38.


Eibhlin
Eibhlin
  • 14.219 berichten
    • Locatie: Merelbeke
  • 3 katten
ONLINE

#6 Geplaatst 24 januari 2013 - 16:47

Bekijk berichtPegske, op 24 januari 2013 - 16:35, zei:

En ja, ik kan mijn hart luchten bij vrienden, maar wat haalt dat uiteindelijk uit ... ?
Ik vond het toch wel goed het eens te kunnen zeggen, uiten wat je voelt. Daarvoor hoeft dat verder geen nut te hebben vind ik, noch moeten die anderen niet percee een antwoord hebben of geven. Gewoon het vertellen alleen al voelde voor mij als een verlichting.

Wat betreft dat geloof, sja dat is voor iedereen anders en persoonlijk natuurlijk. Ik zelf geloof dat er meer is door zaken die ik vroeger mee maakte. Volgens mij leeft je ziel inderdaad wel voort. Bij iemand gaan die contact kan leggen zou ik dan weer niet doen, zoals je zelf zegt, je weet niet of het kwakzalvers zijn of niet en zo zijn er jammer genoeg veel. Mocht je het willen doen, ga niet bij iemand die er (veel) geld voor vraagt. Diegene die het echt kunnen doen dit om mensen te helpen en vragen niets.
Geplaatste afbeelding

hilleke
hilleke
  • 19.366 berichten
    • Locatie: France
OFFLINE

#7 Geplaatst 24 januari 2013 - 16:48

Misschien is professionele hulp wel aangewezen? Weet niet of je daar open voor staat?

Pegske
Pegske
  • 581 berichten
    • Locatie: 1800 Vilvoorde
  • 2 katten
OFFLINE

#8 Geplaatst 24 januari 2013 - 16:54

Ik ben al bij de huisarts geweest maar die zei dat professionele hulp niets gaat uithalen, dat ik dat proces gewoon moet doorlopen.
Maar het is niet leuk om dag in dag uit depressief op te staan en nergens zin in te hebben. Uiteindelijk doe ik wel alles wat ik moet doen, voor mijn omgeving's bestwil. Maar genieten doe ik niet meer.

@ Eibhlin, ik zou heel graag iemand vinden die "echt" is, maar ja, hoe vind je die ?
@ Randa, ik kan ook niet in de zetel gaan zitten op mama haar plaats, raar he ! Ook veel sterkte voor jou

Mauro
Mauro
  • 7.714 berichten
    • Locatie: Oost-Vlaanderen
  • 2 katten
OFFLINE

#9 Geplaatst 24 januari 2013 - 17:00

Ik kan je jammer genoeg ook geen "echte raad" geven... :(

Zowel mijn ouders als mijn schoonouders leven nog...de enige persoon waar ik enorm heb van afgezien is mijn Nonkel...was 42 jaar en verongelukt...daar heb ik jaren over gedaan om dit te verwerken en een plaatsje te geven :(

Ik mag me nu echt niet voorstellen dat ik mijn mama zou verliezen...ze wordt dit jaar 60 en is ook een beetje mijn beste vriendin... :)

Ik hoop dat je ergens een manier kan vinden om terug wat positiever door het leven te gaan en de kracht kan vinden om het grote verlies een plaatsje te geven en te verwerken... :hug: :hug:
Geplaatste afbeelding

CVR
CVR
  • 572 berichten
  • 4 katten
OFFLINE

#10 Geplaatst 24 januari 2013 - 17:15

Bekijk berichtPegske, op 24 januari 2013 - 16:22, zei:

Hallo iedereen,

In augustus is mijn mama totaal onverwacht overleden. De dokter denkt dat het "plotse dood" was. Ze was amper 64 jaar.
Onnodig te zeggen dat heel de familie in shock was, en niet het minst mijn dochtertje van 6 die als het ware groot werd gebracht door haar oma. (wij werken overdag ; zij werd dan omringd door oma's lieve zorgen)

We zijn ondertussen januari, en ik wou dat ik kon zeggen dat het beter gaat, maar dat is dus niet het geval.
Mijn papa is gelukkig nog onder ons, maar wat voel ik me alleen !
Ik heb een gezin, ben getrouwd, heb een dochtertje ... Maar toch mis ik mijn mama zo erg.
Soms gewoon om een praatje te slaan, om bepaalde dingen te relativeren (ik ben nogal nerveus en angstig van nature. Enkel zij kon me tot rede brengen). Hoe graag ik mijn man en papa ook zie, zij slagen er niet in om deze zaken op te vangen.

Ik doe alles tegen mijn zin, dag in dag uit.

Naar het schijnt duurt een rouwproces ongeveer 2 jaar, maar ik zie het echt niet zitten om zo rond te blijven lopen, op zombie-stand. Naar mijn dochtertje toe probeer ik "normaal" te doen, maar binnenin kwijn ik weg.
En ik zie geen oplossing.

Hebben jullie ervaring hiermee en eventueel tips om mijn leven terug enigszins leuk te maken ... ?

Alvast heel erg bedankt.
hallo lieve Pegske,
Ik ken uw verdriet ik ben wel niet mijn mama kwijt wel mijn dochtertje :( En ik had ook het gevoel dat ik er alleen voor stond,ik kon er met niemand over spreken.
Ik ben op den duur naar een psychiater geweest,maar ik voelde mij slechter en slechter :( Tot ik bachbloesems begingen nemen ben ,het gaat niet vlug maar stilaan werd ik beter en beter .Vergeten zal je nooit maar het word draaglijker,ik heb nog mijn momenten als ik aan haar denk dat ik mijn tranen niet meester ben.Dus mijn ervaring was dat die bachbloesems iets deden waar je rustiger en terug een beetje van het leven kan genieten van je man en kind en papa.
Ik ben toen bij een vrouw in  geweest  ik heb haar telf nr als je wil stuur ik het nr prive door.Zo lieve Pegske je kan het altijd proberen he baat het niet schaad het niet.

heel veel liefs en sterkte Christine

Eibhlin
Eibhlin
  • 14.219 berichten
    • Locatie: Merelbeke
  • 3 katten
ONLINE

#11 Geplaatst 24 januari 2013 - 17:34

Bekijk berichtPegske, op 24 januari 2013 - 16:54, zei:

@ Eibhlin, ik zou heel graag iemand vinden die "echt" is, maar ja, hoe vind je die ?
Ik denk via via misschien. Vaak kennen die mensen die vb van die spirituele winkeltjes open houden wel iemand. Zelf durf ik dat niet echt aan omdat ik altijd schrik heb toch ergens iets verkeerd te interpreteren of door te geven.

Ik hoop voor je dat je een manier vind om het te plaatsen. In elk geval is het jammer genoeg zo dat tijd de wonden heelt en dat daar niet echt een tijd op de plakken valt.
Geplaatste afbeelding

jubikelcats
jubikelcats
  • 6.071 berichten
    • Locatie: Stadskanaal
  • 17 katten
OFFLINE

#12 Geplaatst 24 januari 2013 - 18:07

Ik ben in 4 jaar tijd mijn beide ouders verloren. Beide waren 76 jaar oud. 5 mnd is niks dat meen ik serieus. Je kan alles willen alleen het moet wel kunnen. Mijn moeder is juni 2011 overleden en ik heb het nog niet verwerkt. Zeker nu hermetisch mijzelf ook niet zo lekker gaat wil je met je moeder kunnen praten. Alleen dat gaat niet. Als je met je moeder op goede voet staat dan is dat gemis zelfs nog groter dan het verlies van je vader. Je bent geen kind meer, ditmoet je verwerkien. En dat is vreselijk moeilijk. Nooit meer kunnen vragen mam hoe moet dat of iets anders.

Wij moesten dan ook ons ouderlijk huis leeghalen. 1 van mijn zussen zei toen ook. We staan weer in een leeg huis, alleen nu om het te verlaten

Geplaatste afbeeldingJubikel Cats Perzen en Exotics
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken, raak je mijn hart nog duidelijker aan. Krachtig zijn in je kwetsbaarheid en kwetsbaar zijn in je kracht!

******Joke
******Joke
  • Geband lid
  • 72 berichten
OFFLINE

#13 Geplaatst 24 januari 2013 - 19:26

Ik heb in het kader van mijn beroep een cursus in de Fasen van het Verwerkingsproces gevolgd.
Zoals ik het hier nu zie ben jij duidelijk midden in dat proces.. Het eigenlijke proces duurt zo'n 1 à 2 jaar maar het kan ook meerdere jaren duren.
Alles hangt af van de omstandigheden,  van ons persoonlijke verhaal, van ons vermogen om te reageren...

Ik kan wel zeggen dat jouw huisarts het fout had.. Proffesionele hulp kan altijd baad hebben.
Je moet er natuurlijk ook voor 100% achter staan.
Het hangt natuurlijk wel van jezelf af hoelang die proffesionele hulp nodig is..


Zena2007
Zena2007
  • 245 berichten
    • Locatie: Tongeren
OFFLINE

#14 Geplaatst 24 januari 2013 - 19:52

Ik herken je verdriet jammer genoeg ook.  In mei is het al 15 jaar geleden dat mijn mama overleden is.  Ik was 17, zei 41.  Ook heel onverwachts en geen afscheid kunnen nemen.  's Avonds zaten we nog samen te lachen en 's morgens was ze er niet meer.... Ze was niet alleen mijn mama maar ook mijn beste vriendin.  Na 15 jaar heb ik het gevoel dat ik het nog steeds niet helemaal verwerkt hebt en vraag mij af of dit wel ooit zal lukken.   Het verdriet blijft en zeker op speciale dagen, haar verjaardag, mijn verjaardag, Kerstmis, haar overlijdensdag.  Ook zou ik haar nog zoveel willen zeggen en vragen...
In mijn geval helpt praten wel, het lucht op of eens goed huilen.  Ook een bezoekje aan haar graf brengt voor mij rust of ik zonder mij af gewoon even alleen zijn.  Professionele hulp heb ik niet gezocht al heb ik er wel vaak aan gedacht.
Ik wil je veel sterkte wensen en hoop dat je dit grote verlies een plaatsje kan geven.... :hug: :hug:


miranda
miranda
  • 7.820 berichten
    • Locatie: Heusden(Gent)
  • 2 katten
OFFLINE

#15 Geplaatst 24 januari 2013 - 20:14

Bekijk berichtPegske, op 24 januari 2013 - 16:54, zei:

Ik ben al bij de huisarts geweest maar die zei dat professionele hulp niets gaat uithalen, dat ik dat proces gewoon moet doorlopen.
Maar het is niet leuk om dag in dag uit depressief op te staan en nergens zin in te hebben. U
iteindelijk doe ik wel alles wat ik moet doen, voor mijn omgeving's bestwil. Maar genieten doe ik niet meer.


ik denk eerder van wel... zonder hulp ga je dieper in die depressie wegzakken... en praten helpt.. ik zou in jouw geval als je het echt zo moeilijk hebt even een afspraak maken met een psycholoog die mensen zijn ervoor opgeleid.lukt het niet dan verlies je toch niks??