Spring naar inhoud


- - - - -

jullie mening, heb niet veel ervaring met poezen


  • Log in om te reageren
9 reacties op dit onderwerp
Guest_beelaert_*
Guest_beelaert_*
OFFLINE

#1 Geplaatst 08 februari 2013 - 20:19

Hallo allemaal,

Even ons probleem schetsen:

Midden oktober kwamen er op 1 week tijd 3 poezen (niet samen) in onze tuin om aandacht en eten vragen. Wij hadden zelf geen poezen (en waren eigenlijk ook niet van plan een poes in huis te nemen) De eerste poes werd opgevangen door een opvangdienst die we via de stad Geraardsbergen konden contacteren. Dit was een hele tamme poes, en ze zouden wel snel een plaatsje voor haar vinden indien de eigenaar niet gevonden werd. Het 2 de poesje was een dutske die helemaal onder vlooien en teken zat, maar wel een chip had. De eigenaar moest dat poesje (een perzische met stamboom blijkbaar) niet meer hebben, maar de dierenarts heeft dit beestje een warm nestje kunnen bezorgen bij familie. En toen kwam tijger (zo noemen we hem). Een dag na de 2 de poes zat hij in onze tuin. zag er nog redelijk uit, ook al had hij 5 teken. Maar had verschrikkelijke honger. We waren niet van plan hem te houden eerst, maar gaven hem wat eten, verwijderde de teken,... Ik ging ook met hem naar de dierenarts. Het bleek een gecastreerde kater te zijn.  Hij had geen chip, maar wel vlooien, dus liet ik hem een spuitje geven. Tijger bleef on onze tuin, en vond zijn huisje blijkbaar niet meer. Ik hing papieren in het warenhuis, zette hem op verschillende sites voor vermiste poezen. 1 reactie kreeg ik, maar die mevrouw was op zoek naar een katin (ik gaf haar de gegevens van de opvang door, want misschien was de 1 ste poes van haar).

Eind november was tijger nog bij ons, dus liet ik de vaccinaties in orde brengen. Hij kreeg een paspoort. In december merkte ik ook dat meneer een lintworm had, en ook hiervoor gingen we naar de dierenarts (als je een dier hebt, moet je ervoor zorgen). Na zijn vaccinaties deed ik hem een bandje met kokertje met ons adres aan. Tijdens de koude periode mocht Tijger steeds langer binnen (soms de hele dag, want hij wou toch niet naar buiten) Hij gebruikt zijn kattenbak!

Nu vorige week wou hij plots niet meer binnen slapen, en stond aan onze deur te krabben (wat hij nog nooit gedaan had). Toen we gingen slapen was hij nergens te besteuren. Die nacht was er enorm slecht weer. De volgende ochtend riep ik op Tijger, en hij kwam aangelopen (meneer speelt blijkbaar graag in het industrieterrein voor de deur) Hij was helemaal nat, er zat wat bloed aan zijn oor, en zijn vacht zat vol klitten met precies cement of zo iets in. Ik heb hem binnen genomen en afgedroogd, maar moest gaan werken. Ik belde mijn echtgenoot die s' middags speciaal naar huis gekomen is om te kijken of alles goed met hem was, ik hzd hrm binnen gelaten, want hij was te nat om zo buiten te lopen. 's avonds merkte ik dat zijn kokertje en bandje uit was. Dit was maandag. Op woensdag kocht ik hem een nieuw bandje en een nieuw kokertje. Donderdag (gisteren dus) had hij zijn nieuwe bandje alweer niet meer aan (het eerste bandje droeg hij 2 maand). Ik merkte wel dat hij zijn oogje steeds dicht deed, dus terug naar de dierenarts. Hij had blijkbaar een beetje koorts (39,3, weet eigenlijk de normale terperatuur niet), en inderdaad een oogontsteking. Hij kreeg een spuitje en we moeten 3 keer per dag zalf in zijn oogje doen. Indien hij minder zou beginnen eten moesten we terug voor antibioticakuur. Hij mocht wel buiten. Meneer was 's avonds alweer niet meer te houden, en heeft alweer de nacht buiten geslapen. Deze ochtend was hij daar en konden we zalf in zijn oogje doen. Maar deze middag was hij nergens te bespeuren en konden we het niet doen, en ook deze avond is hij nog niet thuis gekomen. Normaal komt hij als hij de auto hoort, of als we roepen, ofzit hij al te wachten. (En tijdens het schijven dat dit bericht is hij daar,.... OEF)

Nu maak ik me wel zorgen eigenlijk. Waarom komt / kwam hij niet? En waarom is zijn bandje steeds uit? Kan het dat hij al zo lang bij ons is, en dat hij toch een ander huisje heeft, waarom werd er dan niet naar hem gezocht? We zijn echt van hem beginnen houden. Het is geen knuffelkat die je op je schoot kan houden, maar hij komtsteeds tussen onze benen gelopen)
Ik dacht eraan hem een chip te geven, vinden jullie dat dit kan?
Indien hij toch een ander baasje heeft, waarom maken ze zich dan niet kenbaar? Als zij het zijn die zijn bandje uitdeden, hebben ze onze gegevens. Of zou het toeval zijn dat zijn bandje uit is?

Ingrid

Bijgevoegde thumbnails

  • DSCN1968.JPG
  • DSCN1966.JPG


CVR
CVR
  • 572 berichten
  • 4 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 08 februari 2013 - 20:50

Mooie tijger :thumb:
Als een poes niet gelukkig is thuis denk ik dat ze een ander huisje zoekt,blijkbaar zullen de vorige baasjes hem toch niet zo missen vermits hij al 5 teken op hem had,als je elke dag je kat knuffelt voel je deze toch direct zitten zeker?
Ik hoop dat tijger voor jullie kiest want wat jullie al gedaan hebben voor tijger kan ik alleen maar bewonderen :loveshower:

catherine
catherine
  • 40.162 berichten
OFFLINE

#3 Geplaatst 08 februari 2013 - 21:27

Die halsbandjes kunnen ze soms zelf uitdoen. ER zit zo'n veiligheidselastiekje aan en als hij lang genoeg trekt kan hij dit uitdoen.
Het is beter je kat te laten chippen.
Als je niet graag hebt dat hij buiten gaat hou hem dan binnen, al jankt hij om buiten te gaan je laat het niet toe.
Mss kan je je tuin katveilig maken zoals wij met schrikdraad hebben gedaan.
Het kan natuurlijk ook zijn dat hij al een thuis heeft en dat die mensen het uitdoen, maar dan zou het maar netjes van ze zijn om effe te bellen en je te verwittigen.

Als hij thuis komt hou hem binnen zodat je zijn oogje deftig kan verzorgen,


Serenity
Serenity
  • 4.269 berichten
    • Locatie: Bekkevoort
  • 7 katten
OFFLINE

#4 Geplaatst 08 februari 2013 - 22:07

En laat hem gerust chippen. Als hij een baasje had hadden ze je echt al wel gecontacteerd. Hij is geen bandje gewend en zal het er buiten gewoon afdoen omdat het hem stoort(mogelijk dat belletje enz). Een grote kans is dat hij niesziekte heeft(van buitenkatten) en dat het oogje hiermee samenhangt. Enkel zalf is dan niet voldoende maar ook AB heeft hij nodig (bv synulox of ronaxan). Ik zou hem binnen houden tot hij beter is !
Geplaatste afbeelding

lathyrus
lathyrus
    • Locatie: oost-vlaanderen
  • 1 katten
OFFLINE

#5 Geplaatst 08 februari 2013 - 22:48

Het is best mogelijk dat tijger oorspronkelijk van iemand anders was (zie verhaal hieronder)
Maar mij lijkt het toch ook zo te zijn dat ze dan precies niet veel zorg voor Tijger dragen, 5 teken vind ik toch ook wat veel van het goede, als je dat niet opmerkt dat je beestje er zoveel heeft dan kom je toch niet veel aan je beestje aan.
En als hij daar goed zou verzorgd worden dan zou hij toch niet in jullie tuin gebleven zijn, dan zou hij toch gewoon naar huis gegaan zijn.
Bovendien heb je zelf moeite gedaan om een eventueel ander baasje op te sporen door die papieren in t warenhuis te hangen en hem te posten op sites voor vermiste dieren.
Als je een dier hebt en dat blijft langere tijd weg en je ziet je dier graag dan ga je toch op zoek naar dat dier.
Als Tijger andere baasjes heeft zijn ze blijkbaar toch niet op zoek naar hem...
Dat vind ik al veelzeggend genoeg.
Als ik jullie was liet ik hem gewoon chippen.
Jullie dragen zorg voor hem en jullie zien hem graag.
En hij heeft jullie uitgekozen om bij te blijven, hij komt toch steeds terug nietwaar.
Dat zou hij niet doen als hij niet bij jullie zou willen zijn.
Als hij toch andere baasjes zou hebben dan hadden die maar beter zorg moeten dragen voor hem.
Ik zou hem wel een tijd binnen houden tot hij helemaal genezen is.
Als je graag wil dat hij toch nog buiten kan kan je overwegen om een ren te zetten of om je tuin gedeeltelijk of helemaal af te maken met schrikdraad zoals catherine ook al zegt, dan kan hij buiten maar is hij toch veilig.
Onze poezels gaan ook alleen maar buiten in de kattenren en zijn daar ook gelukkig mee
En op die manier zijn ze tenminste ook veilig

Wij zijn iets gelijkaardigs als jullie tegengekomen.
Enkele jaren geleden kwam er steeds een kat in een doos oud papier aan onze achterdeur liggen
Wij hadden zelf geen huisdieren en ik wilde er ook geen, zeker geen kat want daar had ik een beetje schrik van.
Maar iedere keer ik buitenkeek, dag of nacht, lag het beestje daar.
Het werd kouder en ik legde een oude jas van mij in de doos papier en hij bleef maar komen.
Dan begon het te vriezen en ook te sneeuwen en ik kon het niet meer aanzien, hij lag er ondertussen toch al heel wat maanden dag en nacht en was zelden weg.
Ik dacht dat z'n baasje misschien een tijd terug overleden was en hij daardoor geen thuis meer had maar ik wist het natuurlijk niet zeker.
Toch gaf ik hem zelf de keuze of hij binnen wou komen of niet, ik liet mijn achterdeur op een kier staan en ging me in de zetel zetten
Hij kwam voorzichtig binnen geslopen, ging onder de kast zitten en zat me te bestuderen en toen ik me even moest verzetten schoot hij als een pijl uit een boog terug naar buiten.
Ik was bang  van hem en hij was bang  van mij.
De dag nadien gaf ik hem terug de gelegenheid om binnen te komen en deze keer bleef hij langer.
Iedere keer hij kwam bleef hij een tijdje langer.
In t begin gaf ik hem ook geen eten, omdat ik toch echt niet zeker was of hij een andere thuis had of niet en ik wou niet iemand anders kat afnemen natuurlijk.
Maar ik kon toch niet echt geloven dat hij andere baasjes had, waarom zou hij dan dag en nacht in onze doos oud papier komen liggen en waarom zou hij er dan zo tuk op zijn om bij ons binnen te komen terwijl hij zelfs geen eten kreeg van ons.
Dus uiteindelijk begon ik hem wel eten te geven.
We gingen er ook mee naar de dierenarts en hij bleek een gecastreerde kater te zijn maar was niet gechipt, poessie die al naar die naam luisterde werd poessieman.
Hij kreeg zijn vaccinaties en hij kreeg ook een kattenluikje in de achterdeur en de deur in de living zodat hij zelf kon komen en gaan zoals hij wou zonder afhankelijk te zijn van ons.
Maar poessieman wou eigenlijk niet echt naar buiten gaan, van de 24 uur die in een dag en nacht zitten was hij 22 uur binnen bij mij, hij liep achter mij aan als een hondje en wou gewoon overal bij mij zijn.
Hij ging in de vooravond een snelle ronde buiten doen maar kwam dan terug afgedraafd, hij sliep bij ons in bed, hij at met ons mee en hij hield mij constant gezelschap
We waren niet langer meer bang van mekaar, hij was stilletjes aan in mijn hart geslopen en ik ook blijkbaar in het zijne.
En hij hield ook van halve trouwboek en halve trouwboek was gewoon dol op hem.

Maanden later in de zomer stond ik in mijn tuin te werken en was ik aan t praten tegen poessieman als plots de achterbuurvrouw aan de omheining kwam staan en tegen mij zei dat het haar kat was.
Toen ik haar vroeg waarom het beestje dan nooit bij haar thuis was en hij al die tijd constant in een doos oud papier lag aan mijn achterdeur kreeg ik als antwoord dat ze poessieman indertijd hadden gekregen van iemand maar zelf hadden ze nadien een hond gekocht.
En toen de hond kwam had de kat afgedaan natuurlijk, de hond liet de kat ook niet met rust en de hond werd niet geleerd dat hij de kat met rust moest laten want dat was gewoon spelen volgens de achterbuurvrouw en de kat moest het maar verdragen dat hij besprongen en gebeten werd de hele tijd dus zocht poessieman maar andere oorden op waar hij op zijn gemak kon liggen.
Ze vertelde dat het indertijd al een hele tijd geleden was dat hij nog binnen was geweest bij hen, hij mocht sowieso niet binnen komen als ze gaan werken waren, ze vond het zot om een kattenluik te steken, en s avonds en s nachts mocht hij ook nooit binnen.
Hij mocht alleen maar binnen als ze net thuis waren en dan niet voor een lange tijd want dat werkte op hun zenuwen blijkbaar.
En s avonds vloog hij dan sowieso buiten en moest hij zich maar een plaats gaan zoeken om te kunnen slapen, zomer of winter, dat maakte haar niet uit.
Maar de weinige keren dat hij dan binnenmocht wou hij toch niet meer want het eten dat ze zette werd niet aangeraakt zei ze.
En ze gingen ook niet op zoek naar hem...
Ze was blijkbaar wel beledigd dat het beestje een andere thuis had gezocht en ze was nog kwaad ook dat wij hem binnengenomen hadden.
Ze beschuldigde mij ervan dat ik hem gelokt had met eten.
Ze wou het gewoon niet horen toen ik zei dat hij in t begin helemaal geen eten kreeg van mij, nee, ik had hem weggelokt, ik had haar poes gestolen.
Ik had zoiets van dat ik het enerzijds wel ambetant vond dat ik nu andermans kat had binnengenomen maar anderzijds had ik ook iets van 'draag er beter zorg voor dan, dan gaat hij geen andere thuis gaan zoeken...'
Dus ik liet hem nog steeds binnenkomen nadien.
Ik kon dat echt niet over mijn hart krijgen om hem terug te verbannen naar een doos oud papier aan mijn achterdeur terwijl ik wist dat hij nergens anders terecht kon

Er verliep terug wat tijd en poessieman werd ziek.
Ik had geen ervaring met katten en wist niet goed wat te doen.
Ten einde raad belde ik naar de achterbuurvrouw om te vragen wat ik moest doen, ik legde uit wat er scheelde met poessieman en vroeg of ik de dierenarts moest bellen.
Ik kreeg als antwoord dat het haar kat was en ik moest hem maar over de omheining gaan smijten in hunnen hof, en als ze uit bed kwam binnen een paar uur zou ze wel eens gaan kijken of hij er nog lag.
Ik weigerde om dat te doen, wie smijt nu een ziek dier over een omheining en laat dat beestje  daar dan een paar uur liggen...
Dus uiteindelijk zei ze dat ze onmiddellijk ging opstaan en eiste ze dat ik hem haar kwam overhandigen.
Ik durfde niet goed van nee te zeggen en ging hem dus aan haar geven maar ik vroeg eerst of ze toch wel de dierenarts zou bellen.
Eerst wou ze dat niet doen.
Toen ik zei dat ik dan toch zelf de dierenarts zou bellen zei ze dat ze het wel ging doen en snokte ze hem uit mijn handen
s Avonds kwam een doodzieke poessieman terug bij ons toe, hij was echt wel heel ziek, hij kon met moeite gaan, maar toch was hij tot bij ons gekomen.
Ik belde haar en vroeg haar of hij medicijnen moest nemen en of ik die kon krijgen want hij zat terug bij ons
Ze weigerde om de medicijnen te overhandigen en eiste dat ik hem zou buitensmijten en hem niet meer zou binnenlaten.
Ik weigerde hem buiten te smijten en buiten te sluiten maar liet me overhalen om hem terug af te geven aan haar, ik was vooral bezorgd om t feit dat hij zijn medicatie moest kunnen nemen en ik wist natuurlijk niet wat hij van de dierenarts had gekregen.
Daarom gaf ik hem terug af, zeer tegen mijn zin.
Ik vroeg haar of ze hem nu toch aub zou binnenhouden want t beestje had meer dan 40 graden koorts en hoorde niet buiten te lopen.
Ze zei dat ze dat ging doen.
Korte tijd later stond poessieman al echter terug bij ons binnen.
Hij was letterlijk tot bij ons gekropen.
Ze hadden hem gewoon terug buitengesmeten omdat het avond was.
Hij kon niet staan en kon niet lopen, hij was letterlijk tot bij ons gekropen.

Dus toen hebben halve trouwboek en ik beslist dat het genoeg was geweest.
Zij droegen geen zorg voor het beestje, wij zagen hem graag en wilden wel zorg voor hem dragen, vanaf nu was t onze taak om voor hem te zorgen en wij gingen hem niet meer afgeven aan die twee koeters.
We belden zelf de dierenarts en legden hem de situatie uit, ik vroeg of het kwaad kon dat ik niet wist wat hij al had gekregen van medicatie en de dierenarts zei van nee, dat hij gewoon nieuwe kon voorschrijven en ik die dan kon geven.
De dierenarts zei dat een kat zelf z'n thuis kiest , als hij het niet goed heeft ergens dan gaat hij gewoon op zoek naar een thuis die beter is, en t was toch wel duidelijk zei hij dat poessieman voor ons gekozen had.
De anderen droegen toch geen zorg voor hem zei hij (wie smijt nu een doodziek dier buiten iedere keer?) en wij wilden dat wel doen dus hadden we groot gelijk dat we hem niet meer gingen afgeven en dat we zelf voor hem gingen zorgen.
En vanaf toen hebben we hem nooit meer afgegeven.
En zelf is hij ook nooit meer naar hen terug geweest.
Zij vroegen ook niet achter hem, het interesseerde hen gewoon niet hoe het met hem ging, ze wisten dat hij doodziek was geweest maar t kon hen gewoon niet bommen of hij nu beter was of niet.
Als je je beestje graag ziet dan gedraag je je toch niet op zo een manier?

Jammer genoeg hebben we poessieman niet lang bij ons gehad, een tijd  nadien werd hij plots terug heel ziek en bleken zijn nieren het compleet begeven te hebben.
Er kon niks meer aan gedaan worden en we hebben de heel moeilijke keuze moeten maken om hem zachtjes te laten gaan.
Allebei onze harten braken maar we hadden eigenlijk gewoon geen keuze, hij was aan t afzien en hij leed en voor hem was het het beste dat hij kon inslapen.
De achterburen hebben nooit naar hem gevraagd.
Ook niet toen ze hem niet meer in onze tuin zagen rondlopen
Ze hebben nooit een woord over hem gezegd, hebben nooit enige interesse in hem geuit.
Ze gingen ons wel overal slecht gaan maken in de buurt en overal gaan vertellen dat wij hun kat hadden weggelokt en afgepakt
Dat ze zelf geen enkele interesse hadden in het beestje, dat ze hem beschouwden als een last en liever zijn hielen dan zijn tenen zagen, dat ze helemaal geen zorg voor hem droegen (en ze hem doodziek buitensmeten als ze hem dan wel in handen hadden) en dat het beestje uit arren moede zelf maar een andere thuis had gezocht dat vertelden ze er natuurlijk niet bij.
Ik kan er echt met mijn hoofd niet bij dat als je je beestje graag ziet en je weet dat hij binnen zit bij andere mensen dat je er dan nooit achter vraagt
Of als je nog niet weet dat hij bij andere mensen zit maar je ziet hem nooit meer en hij komt niet meer naar huis dat je dan niet in t buurtwinkeltje een poster gaat hangen met de vraag of iemand hem gezien heeft en dat je dan in de buurt niet gaat rondvragen of ze je kat niet hebben gezien...
Wij zouden zot worden als er een dier van ons zou verdwijnen en wij zouden hemel en aarde verzetten om hem of haar terug te vinden.
Maar niet alle mensen zijn zo.
Geplaatste afbeelding

Steffie_G
Steffie_G
  • 15.829 berichten
    • Locatie: Antwerpen
  • 2 katten
OFFLINE

#6 Geplaatst 17 februari 2013 - 12:59

Wij hebben ook ongeveer zoiets voorgehad.
Nuja mijn ouders dan, toen ik er nog woonde.
We hadden zelf een kat, maar de kat van de overburen zat de hele tijd bij ons.
Dat waren echt knak dezelfde mensen als dat jij beschrijft Nadine!
We hebben dan aan de buren gevraagd of we de kat (Molly) mochten 'adopteren'.
Geen probleem voor hun, hadden zij er geen last meer van.
Gelijk dus naar de DA en bleek dat het beestje tjok vol met kanker zat.
Had een kankergezwel in de maag dat al doorgegroeid was tot over haar hele darmen, tot net onder haar keel.
We hebben de buren ingelicht en gezegd dat we haar gingen laten inslapen.
Anders zou ze nog een week of 2 geleefd hebben en in pure pijn gestorven zijn.

Ik was zoooo kwaad op onze overburen.
Maar ik was ook heel erg blij dat Molly in haar laatste maanden toch liefde gekend heeft, ook al kwam ze niet overeen met onze kat.
Ondertussen is dat daar blijkbaar een heuse broedplaats geworden voor katten.
Ze zitten nu met 4 katten die nooit binnen mogen, want blijkbaar weten ze zelfs niet wat je een kat te eten geeft.
De katjes zullen dus wel elders eten krijgen.


Dus Beelaert, ik denk dat je met een gerust hart je kat kan laten chippen bij de DA.
Heel erg mooi van jullie dat jullie deze Tijger een thuisje hebben gegeven.
En moest het bandje door de eigenaars afgedaan worden dan kunnen ze op z'n minst eens contact opnemen met jullie he.
Tijger heeft blijkbaar voor jullie gekozen, dus kies nu ook maar volledig voor hem ;)

Time spent with cats is never wasted


wea
wea
  • 6.113 berichten
    • Locatie: Klein Brabant
  • 5 katten
OFFLINE

#7 Geplaatst 26 februari 2013 - 14:26

Echt tof dat jullie je zo goed over hem ontfermen!
Ik zou hem zeker laten chippen, maar toch nog steeds zoveel mogelijk een bandje aandoen. Gewoon omdat dan duidlijk is dat hij een thuis heeft voor iedereen. Zeker omdat hij zo'n zwerver is, is zo'n bandje in mijn ogen toch belangrijk.

Sommige katten zijn gewoon dol op rondzwerven en kunnen soms kilometers ver van huis gaan. Ik denk dat hij echt blij is dat hij baasjes heeft die hem aanvaarden zoals hij is en hem met de beste zorgen omringen. En ja, als ze dan net achter dat muisje aan zitten, is dat muisje natuurlijk veel interessanter dan een baasje dat staat te roepen.

Je kan wel de motivatie om te kome nals je roept iets verhogen door als hij dan komt, hem te belonen met iets lekkers. Maar zelfs dat zal niet altijd werken. Hij is een kat die geniet van zijn vrijheid en toch goede baasjes heeft. maw: een zeer gelukkige kat.

There is no point in arguing with cats as they always get what they want...

SavannahJungle
SavannahJungle
  • 23 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#8 Geplaatst 27 februari 2013 - 22:39

Eerst mijn complimenten dat u zich zo goed over Tijger heeft ontfermd. Heel tof van u.
Katten hebben geen harde schouders. Daarom kunnen zij heel vaak de vlooienbanden en halsbanden  zelf afdoen.
Maar ook vaak gebeurt het dat de naam kokertje het onderste gedeelte los gaat en zo vermist wordt waar het papiertje in zit met adres gegevens.
Daarom is chippen veel en veel beter en je daarna aanmelden.

Waarom Tijger na poosje bij u in huis geweest  te zijn en nu naar buiten wilde en nog niet terug is gekomen kan puur mee te maken hebben.
Rond deze tijd, februari  zijn er veel poezen krols en zijn mannelijk  instinkt begint te roepen.
De ene  kater of die nu geholpen is of niet, heeft er last van en blijft maar zo paar  dagen / weken weg. De ander heeft er geen last van.
Dit is heel verschillend per kater.
Hele goeie tip is om uw tuin af te schermen als dit mogelijk is.
Met stroomdraad, let er wel op dat een kat niet terug springt van de schrik op de grond maar de kans groot is dat hij erover heen springt van de schrik.

Jilly57
Jilly57
  • 136 berichten
  • 9 katten
OFFLINE

#9 Geplaatst 12 maart 2013 - 18:36

Helemaal eens met de vorige schrijver :)
Geplaatste afbeelding

Vennen
Vennen
  • 2.412 berichten
    • Locatie: O-Vl
  • 8 katten
OFFLINE

#10 Geplaatst 13 maart 2013 - 22:56

Chippen; wie weet gaat hij eens heel ver zwerven en denkt iemand dat hij geen thuis heeft en brengt deze naar een asiel. Als het een goed asiel is, zullen ze controleren op een chip en dan heb je hem terug. Binnen een paar jaar is het toch verplicht voor particulieren, waarom dan wachten. ;)

Leuk dat je zoveel voor hem gedaan hebt. Van de vorige eigenaars hoef je niet meer bang te zijn. Zij hebben twee weken de tijd om hem op te eisen en aangezien ze dit nog niet gedaan hebben en bij gebrek aan verzorging, is de kat volgens de wet van jou (wie de kat eten geeft, is de eigenaar tenzij kan aangetoond worden dmv aankoopbewijs dat dit iemand anders is).

Bewerkt door Vennen, 13 maart 2013 - 22:57.