Spring naar inhoud


- - - - -

Leven met een ziekte of handicap.


  • Log in om te reageren
78 reacties op dit onderwerp
marleen57
marleen57
  • 3.331 berichten
    • Locatie: genk belgie
  • 2 katten
OFFLINE

#61 Geplaatst 13 september 2010 - 14:43

hallo ik ben chronisch ziek ,heb heel zware buikoperatie's achter de rug en vorig jaar hebben ze mijn blaas moeten wegnemen omdat ik reuma had in de blaas en leef nu met een urinestoma wat psychisch heel zwaar is ook heb ik 2 hoorapparaten omdat ik een erfelijke ooraandoening heb ,maar heb mijn 2 lieverds van ragdolls nu en ga er mee wandelen ,ik woon in het hartje van genk ,en moet je zien hoe snel de mensen beginnen te communiceren met je ,ik heb zwarte jaren achter de rug en veel vrienden verloren grtjse :d

Guest_ZIPPO EN LOTTE_*
Guest_ZIPPO EN LOTTE_*
OFFLINE

#62 Geplaatst 13 september 2010 - 15:14

marleen57 zei:

hallo ik ben chronisch ziek ,heb heel zware buikoperatie's achter de rug en vorig jaar hebben ze mijn blaas moeten wegnemen omdat ik reuma had in de blaas en leef nu met een urinestoma wat psychisch heel zwaar is ook heb ik 2 hoorapparaten omdat ik een erfelijke ooraandoening heb ,maar heb mijn 2 lieverds van ragdolls nu en ga er mee wandelen ,ik woon in het hartje van genk ,en moet je zien hoe snel de mensen beginnen te communiceren met je ,ik heb zwarte jaren achter de rug en veel vrienden verloren grtjse :d

ik heb ook een chronische ziekte waar reuma een grote rol in speelt..
ook heb ik veel vrienden verloren..maar als ze je daarvoor laten vallen
dan zijn dat nooit echte vrienden geweest..bdw ik ben 24 en ga niet meer gaan werken hopelijk voorlopig..

liefs

Ester
Ester
  • 5.914 berichten
    • Locatie: Leeuwarden
  • 3 katten
OFFLINE

#63 Geplaatst 13 september 2010 - 16:04

Wat een verhalen allemaal, knap hoe mensen daarmee omgaan.

Ik heb zelf een erfelijke ziekte, en één van de verschijnselen die bij die aandoening hoort is chronische vermoeidheid. Ik weet nog maar pas dat ik het heb. Ik ben wel blij dat ik die vermoeidheid kan plaatsen maar ik vind het heel moeilijk om er mee om te gaan. Sommige dingen, die voor "gezonde mensen" vanzelfsprekend zijn kan ik niet omdat ik er geen puf voor heb. Aan de buitenkant zie je daar niets van en dat zorgt soms voor (veel) onbegrip bij sommige mensen.
Ik heb o.a ook een verhoogd risico op kanker en ook een verhoogd risico op (eenzijdig) blindheid. Doordat het onzeker is hoe de aandoening zich ontwikkeld heb ik me nog meer voorgenomen om van alle (kleine) dingen te genieten in het leven.

"Wie nog nooit van mening is veranderd, heeft zelden iets geleerd".
Geplaatste afbeelding

Kathleen
Kathleen
  • 7.941 berichten
    • Locatie: Deurne
  • 2 katten
OFFLINE

#64 Geplaatst 13 september 2010 - 19:55

ééntje om even bij stil te staan. Vooral voor diegene die "ons" niet altijd begrijpen ;) :oops:

Bijgevoegde thumbnails

  • warning.JPG

Geplaatste afbeelding
Wanneer je verdrietig bent, kijk dan in je hart en je zal zien dat je weent om wat je vreugde schonk

KingFredII
KingFredII
  • 8.989 berichten
    • Locatie: vlakbij waar Brabant, O-Vlaanderen en Antwerpen elkaar raken
  • 2 katten
OFFLINE

#65 Geplaatst 13 september 2010 - 20:31

Kathleen, wat je daar hebt geplaatst, is zoooooooo waar!!!

"Het zit in je hoofd" of "stel je niet aan" heb ik o zo vaak gehoord als ik zei dat ik niet in een rokerige omgeving kan zitten omdat ik dan gewoon geen lucht meer krijg (mijn keel slaat dicht). Maar het bewijs dat het toch echt waar is, werd eigenlijk al geleverd toen ik een kleuter was: bij mijn amandeloperatie probeerden ze me in slaap te krijgen met chloroform. Toen de zuster het bakje voor mijn mond en neus hield, kreeg ik geen lucht meer en draaide mijn hoofd weg. Maar dat mens ging genadeloos met iedere beweging mee. Gevolg: na verloop van tijd was ik inderdaad "weg", maar niet onder narcose, maar bewusteloos door ademnood. Het gevolg daarvan was, dat ik wakker werd tijdens de operatie, dat ik toen dus een hevige pijn voelde, en bewoog... terwijl de dokter juist met een vlijmscherp mes in mijn mond zat. Ik heb dus nog steeds een gat in mijn verhemelte.

Ik heb toen dan ook helemaal opnieuw moeten leren praten met een totaal andere techniek.
En toen ik jaren later Engels leerde, vertelde de lerares hoe je de Engelse klanken moet produceren. Daar had ik niets aan; ik heb het zelf uitgedokterd (en met succes).

___________________________________________________________


En nu een heel ander verhaal:
Met handicaps heb ik al héél vroeg leren omgaan. Bij mij op de kleuterschool zat een jongen die niet kon lopen. Maar iedereen deed daar "gewoon" tegen.
En bij mij in de buurt was een winkelier die een houten poot had.
Zo heb ik dus al heel jong geleerd dat mensen met een handicap niet anders zijn dan anderen.

_____________________________________________________________


En dan nu nog iets anders:
Hier volgt het verhaal over een belevenis in een doodgewone chatbox, dus geen datingsite: klik hier.
Miauw!

Lees mijn schrijfsels of beluister mijn muziek:
klik op mijn naam in de linkermarge en dan op "bezoek KingFredII's webpagina"

Tinne
Tinne
  • 9.443 berichten
    • Locatie: Boom
  • 2 katten
OFFLINE

#66 Geplaatst 13 september 2010 - 20:38

KingFredII zei:

Kathleen, wat je daar hebt geplaatst, is zoooooooo waar!!!

"Het zit in je hoofd" of "stel je niet aan" heb ik o zo vaak gehoord als ik zei dat ik niet in een rokerige omgeving kan zitten omdat ik dan gewoon geen lucht meer krijg (mijn keel slaat dicht). Maar het bewijs dat het toch echt waar is, werd eigenlijk al geleverd toen ik een kleuter was: bij mijn amandeloperatie probeerden ze me in slaap te krijgen met chloroform. Toen de zuster het bakje voor mijn mond en neus hield, kreeg ik geen lucht meer en draaide mijn hoofd weg. Maar dat mens ging genadeloos met iedere beweging mee. Gevolg: na verloop van tijd was ik inderdaad "weg", maar niet onder narcose, maar bewusteloos door ademnood. Het gevolg daarvan was, dat ik wakker werd tijdens de operatie, dat ik toen dus een hevige pijn voelde, en bewoog... terwijl de dokter juist met een vlijmscherp mes in mijn mond zat. Ik heb dus nog steeds een gat in mijn verhemelte.

Ik heb toen dan ook helemaal opnieuw moeten leren praten met een totaal andere techniek.
En toen ik jaren later Engels leerde, vertelde de lerares hoe je de Engelse klanken moet produceren. Daar had ik niets aan; ik heb het zelf uitgedokterd (en met succes).

___________________________________________________________


En nu een heel ander verhaal:
Met handicaps heb ik al héél vroeg leren omgaan. Bij mij op de kleuterschool zat een jongen die niet kon lopen. Maar iedereen deed daar "gewoon" tegen.
En bij mij in de buurt was een winkelier die een houten poot had.
Zo heb ik dus al heel jong geleerd dat mensen met een handicap niet anders zijn dan anderen.

_____________________________________________________________


En dan nu nog iets anders:
Hier volgt het verhaal over een belevenis in een doodgewone chatbox, dus geen datingsite: klik hier.

Mooi verhaal in die chatbox. Wel jammer dat die ring net dezelfde is die ik en mijn ex ook hadden maar ja ik zal zo nog wel dingen tegenkomen later :)
Geplaatste afbeelding
Vandaag is morgen gisteren.

Guest_ZIPPO EN LOTTE_*
Guest_ZIPPO EN LOTTE_*
OFFLINE

#67 Geplaatst 13 september 2010 - 21:05

http://www.kattensit...28-luis-jpg.jpg

bekijk deze eens..

Kathleen
Kathleen
  • 7.941 berichten
    • Locatie: Deurne
  • 2 katten
OFFLINE

#68 Geplaatst 14 september 2010 - 11:20

ZIPPO EN LOTTE zei:

:x awel da's ook een goei.

Geplaatste afbeelding
Wanneer je verdrietig bent, kijk dan in je hart en je zal zien dat je weent om wat je vreugde schonk

marleen57
marleen57
  • 3.331 berichten
    • Locatie: genk belgie
  • 2 katten
OFFLINE

#69 Geplaatst 17 september 2010 - 00:30

esther ,ik heb ook chronische vermoeidheid of cvs ,je kan er niet veel tegen beginnen ,ik probeer er zoveel mogelijk tegen te vechten en mijn conditie te verbeteren maar  blijft in die vicieuze cirkel zitten ,liefs

haemoglobine
haemoglobine
  • 9.437 berichten
    • Locatie: Kortrijk
  • 3 katten
OFFLINE

#70 Geplaatst 17 september 2010 - 10:51

Kathleen zei:

Pff, om het met de woorden van mijn huisarts te zeggen: "je zou er depressief van worden"
Van het onbegrip, de onmacht, het gevoel nutteloos te zijn, vrienden die wegvallen omdat je geen 500 m meer mee kan wandelen, sociale contacten die wegvallen,..
En als je toch eens "over je grens gaat" en je een leuke tijd hebt en niemand iets aan je merkt dan mag je het nadien dubbel en dik bekopen.
Gelukkis bestaat er tegenwoordig zoiets als internet :oops:

Dat herken ik zo erg!

Eergisteren ben ik dus ook eens over mijn grens geweest...
Heb er nog steeds pijn en last van...
Een lange autorit en 't is welletjes...

Zelfs een pleziertje als eens op je gemak op restaurant gaan eten, wat we voor de verjaardagen in de familie doen mag je al met 3 dagen helse pijn bekopen...

Inderdaad, gelukkig van internet én de draagbare computers, dan kun je daarmee in bed kruipen :oops:

Geplaatste afbeelding
Knuffels van Ann, Roswell, Sati en Echo


Kathleen
Kathleen
  • 7.941 berichten
    • Locatie: Deurne
  • 2 katten
OFFLINE

#71 Geplaatst 17 september 2010 - 14:16

haemoglobine zei:

Dat herken ik zo erg!

Inderdaad, gelukkig van internet én de draagbare computers, dan kun je daarmee in bed kruipen :oops:
En dan kunnen ze je daar weer van zeggen dat je niets anders doet dan op intenet te zitten :r :r

Geplaatste afbeelding
Wanneer je verdrietig bent, kijk dan in je hart en je zal zien dat je weent om wat je vreugde schonk

haemoglobine
haemoglobine
  • 9.437 berichten
    • Locatie: Kortrijk
  • 3 katten
OFFLINE

#72 Geplaatst 17 september 2010 - 19:29

Kathleen zei:

En dan kunnen ze je daar weer van zeggen dat je niets anders doet dan op intenet te zitten :r :r

Ja, dat ook al, maar ze kunnen zeggen wat ze willen, ik trek er me niets meer van aan!
Diegene die er geen ervaring mee heeft kan onmogelijk weten hoe het is!
Wij weten haast niet meer hoe het is een "normaal" leven te lijden zonder pijn en al die beperkingen...

Dat is toch wel ons verdiende plezierke, als we verplicht moeten rusten kunnen we er evengoed plezier aan beleven ;)

Bewerkt door haemoglobine, 17 september 2010 - 19:32.

Geplaatste afbeelding
Knuffels van Ann, Roswell, Sati en Echo


Guest_ZIPPO EN LOTTE_*
Guest_ZIPPO EN LOTTE_*
OFFLINE

#73 Geplaatst 17 september 2010 - 19:47

haemoglobine zei:

Ja, dat ook al, maar ze kunnen zeggen wat ze willen, ik trek er me niets meer van aan!
Diegene die er geen ervaring mee heeft kan onmogelijk weten hoe het is!
Wij weten haast niet meer hoe het is een "normaal" leven te lijden zonder pijn en al die beperkingen...

Dat is toch wel ons verdiende plezierke, als we verplicht moeten rusten kunnen we er evengoed plezier aan beleven ;)

GROOT GELIJK!!!

dolfjeweerwolfje
dolfjeweerwolfje
  • 13.875 berichten
    • Locatie: Kempen
  • 4 katten
OFFLINE

#74 Geplaatst 17 september 2010 - 19:52

haemoglobine zei:

Dat herken ik zo erg!

Eergisteren ben ik dus ook eens over mijn grens geweest...
Heb er nog steeds pijn en last van...
Een lange autorit en 't is welletjes...

Zelfs een pleziertje als eens op je gemak op restaurant gaan eten, wat we voor de verjaardagen in de familie doen mag je al met 3 dagen helse pijn bekopen...

Inderdaad, gelukkig van internet én de draagbare computers, dan kun je daarmee in bed kruipen :oops:

Ik kan vanuit verschillende standpunten meepraten. Zelf ben ik opgegroeid in een gezin waarvan zowel moeder als mijn zusters een beperking hebben. Ik ben een brus dus ook om het zo te zeggen.
Ook vaak vergeten mensen dat het ook voor een brus enorm zwaar kan zijn. Nu ben ik 28 en is het nog zwaar. Ik moet alles regelen en doen, zusters die zich in (zeer) zware problemen helpen en ik moet het maar oplossen,... Hierdoor ben ik zeer zelfstandig opgegroeid en ben toch wel blij voor wat ik hierdoor heb meegekregen.
Ik werk nu in het bijzonder onderwijs. Dagelijks werk ik met kinderen (tss 12-24) met een beperking en/of handicap. Zowel cognitief als lichamelijk. Ik doe dit met hart en ziel en door mijn ervaringen als brus (en als dochter van) kan ik lln. vaak beter helpen omdat ik ze echt begrijp.
Zelf ben ik gelukkig kerngezond geboren, maar heb 2 x grote pech gehad in mijn leven. Om het kort te houden...
Ik heb op één arm vieze littekens door een armverlening op mijn 12de. Hier heb ik me superlang om geschaamd. Vaak kreeg ik ook te horen: 'Eih, wa's dat op uw arm!'. Mja...
Ook kan ik mijn arm hierdoor bv. niet meer strekken naar boven, is hij heel snel moe, .... wat bv. wel lastig is in bepaalde situaties. Zo is het zeer vermoeiend om een ticketje in zo'n automaat te steken bij het buiten rijden van een parking. Gelukkig is het niet mijn voorkeursarm.
Ook heb ik 4 jaar geleden een zwaar rugongeval gehad. 5 wervels staan vast.
Ik heb mijn leven hieraan aangepast en ben dankbaar voor mijn job. (Ik zou bv. geen 8 uur kunnen rechtstaan).
Maar omdat ik hierover niet klaag en zaag, alles zelf probeer te doen,... denken mensen vaak niet dat er iets is waardoor ik ook wel reacties krijg van.... dat doe je wel en dat dan weer niet!
Zo zal ik in school mijn zware spullen zelf dragen en thuis durf ik al vaker mijn vriend inschakelen. In een kwade bui heeft hij dit wel eens op mijn brood gegeven dat ik profiteerde.
Terwijl er veel mensen met mijn 'aandoening' (of hoe moet ik dit zeggen) niet meer werken of parttime.

Zelf heb ik geen problemen dus met mensen met een handicap. Vaak reageren mensen fout omdat ze geen houding weten te geven...

Guest_peterwalker_*
Guest_peterwalker_*
OFFLINE

#75 Geplaatst 17 september 2010 - 20:24

Vorige maand heb ik een onderzoek ondergaan in verband met m'n hart en erfelijke ziektes. Daardat m'n vader met reuma zit en het erfelijk was (HLA B27 of Bechterew). Woensdag kwam de uitslag binnen en  ik heb het ook. Als ik zie wat m'n vader mee gemaakt heeft en hoe hij er nu bij zit. Ziet het het er niet goed uit. Alleen ben ik nu ouder dan dat m'n vader was. Hij was maar 30 toen ze het vast stelden. Dank zij de medicijnen blijft hij nog overeind. Maar soms is het niet te doen van de pijn.
Zelf durf ik het niet te zeggen tegen de mensen omdat ik weet hoe de meesten hier er tegen aan kijken. meer ze zien het soms aan m'n houding dat er iets mis is. Ik zeg altijd dat het te maken heeft met m'n werk. Zoals ik nu aan het terras moet werken of in de tuin moet ik regelmatig rust nemen of soms eens gaan liggen.
Maar ik ben blij dat ik nog kan werken, want de meesten met deze aandoening zitten nu al thuis helemaal ingepakt in een korset. Maar blijkbaar heb ik de zelfde wilskracht van m'n vader en bijt ik door en probeer zolang mogelijk door te gaan. Maar soms neem ik te veel hooi op m'n vork en moet de gevolgen dragen.
respect voor de mensen die ondanks alles doorzetten.