Spring naar inhoud


- - - - -

zesde zintuig bij kat?


  • Log in om te reageren
5 reacties op dit onderwerp
Dasje
Dasje
  • 150 berichten
    • Locatie: West Vlaanderen
OFFLINE

#1 Geplaatst 26 oktober 2015 - 14:51

Hebben jullie of heeft u wel es ervaring met dat 'zesde zintuig' van je poes?
Telepathie met je makkertje of vriendinnetje?

Voor Haike in mijn leven was heb ik daar nooit bij stilgestaan.
Altijd, bij het beginnend buiten laten van mijn poezen heb ik het liefst dat ze
binnen zijn als ik niet thuis ben.
Zo vlak voor je dan moet vertrekken heb je die angst : zal hij/zij er al zijn...

Haike kwam 'toevallig' nét op tijd binnen...altijd.
Toen begon het mij op te vallen : elke keer ik aan hem dacht stond hij in een mum van tijd aan de deur.

Als ik een nieuw bewonertje heb is dat ook altijd opnieuw herbeginnen.
En Haike staat trouw aan mijn zijde.
Als ik er eentje even niet meer zie kan ik er - zonder woorden - Haike op afsturen.
Hij komt terug mét het wegblijvertje...heel raar.

Ephiny
Ephiny
  • 3.874 berichten
  • 4 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 26 oktober 2015 - 17:53

Niet echt eigenlijk. Het enige dat geregeld voorkomt, is dat ze buiten zijn, ik me begin af te vragen waar precies, en of ze ok zijn, en dan staan ze hier ineens wel vaak.
Maar ben Marlee al geregeld moeten gaan halen ook (gelukkig weet ik waar hij zit) als ik naar t werk moest vertrekken. De laatste tijd blijft hij meer in de buurt, wel zo handig :).

Annabelle blijft sowieso nog in de buurt, Voodoo komt niet veel buiten, en om Luna hoef ik me op dat vlak geen zorgen te maken, ze redt zich wel.

Voodoo heeft zich ontzettend goed afgestemd op mijn lichaamstaal, dat wel. Maar dat is niet echt een zesde zintuig :).

Iig fijn voor jou, heel handig ook als Haike de rest kan thuisbrengen!
Those who don't believe in magic, will never find it

indian
indian
  • 52 berichten
OFFLINE

#3 Geplaatst 27 oktober 2015 - 11:02

Dat is " de kracht van de geest ":het is er maar ik denk niet dat het wetenschappelijk te verklaren valt.Ik heb dat ook altijd zeer sterk gehad met mijn honden (toen ik nog bij mijn ouders woonde)en ook nu nog .Zo is Billy recht op mijn borst gesprongen,iets wat hij nog nooit had gedaan en wat hij sindsdien ook nooit meer heeft gedaan.Door die sprong en de daaraan verbonden zwelling,heb ik de knobbel in mijn borst ontdekt:het bleek kanker te zijn.De chirurg zei me dat Billy mijn leven had gered,want anders was het té laat ontdekt.In de zware revalidatie die volgde,kwam er een katje in mijn tuin zitten.Dit terwijl ik altijd al had gezegd dat ik geen poes moest hebben.Maar het was juist of zij voelde aan dat ik haar nodig had,dat ik iemand nodig had om weer voor te zorgen,iemand die wachtte op mij,iemand die me terug rust gaf en me deed inzien dat ik ondanks de blijvende schade door operaties en behandelingen nodig was.Als ik naar buiten ging(op straat) zag ik plotseling overal een kat opduiken.Op een bepaald moment nam ik de beslissing om voor het katje te gaan zorgen,ze schonk me 4 fantastische kittens.Die katjes zijn mijn redding geweest,en in zekere zin ik ook die van hen.Het was of wij hadden mekaar nodig,vonden mekaar en gingen samen verder(ze wonen nog steeds alle 5 bij mij).Sindsdien zie ik op straat soms nog wel eens hier of daar een kat,maar zeer veel minder dan in deze periode.
Wat jij ervaart,Dasje,dat is die speciale band,die je kan hebben met een dier.Je voelt,weet gewoon wat de ander denkt,wilt,ervaart.Verbondenheid van geest.Dat is een prachtig gevoel voor beide,en is ook heel uniek.Niet te verklaren,maar houd het vast met je beide handen want het is zo speciaal voor jullie allebei

Dasje
Dasje
  • 150 berichten
    • Locatie: West Vlaanderen
OFFLINE

#4 Geplaatst 27 oktober 2015 - 13:59

Ik krijg kippenvel bij jouw verhaal Indian...
Tja ik noem het zesde zintuig, maar het is eerder een algemene spiritualiteit tussen mens en dier.
Ze zijn er gewoon als je ze nodig hebt.
Ik herken me zo goed in wat je schrijft. Ook in het 'reddende'...Hun stille 'gewoon aanwezig zijn' kan zo helend werken.
Bedankt om dat met me te delen Indian!  :b

Nasa
Nasa
  • 5.382 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#5 Geplaatst 28 oktober 2015 - 18:28

Ik ken mijn katten ook door en door. Nu met mijn nieuwkomer Finne is die band nog niet zo sterk en dat vind ik nu nog lastig. Maar ik weet wat ze voelen, zie alles aan hen, zij kennen mij ook. We voelen elkaar aan.
Zeker met Sam* had ik dat. Sam en ik kenden elkaar voor 200%. Elke blik, elk geluidje, lichaamstaal, activiteit... de manieren waarop hij dingen vroeg, hoe hij aanvoelde, zijn emoties. En omgekeerd wist hij ook hoe ik mij voelde en reageerde daar elke keer zo lief op. Hij was mijn grote troost, steun. Hij was er gewoon. Ik wist zelfs op voorhand eigenlijk dat hij zijn operatie niet zou overleven, maar je probeert dat te negeren hé. Was toch geen andere optie. Maar ik mis hem des te meer door die band. Ik heb voor hem gezorgd, heel veel. Maar hij ook voor mij. We hadden elkaar gevonden.


Dasje
Dasje
  • 150 berichten
    • Locatie: West Vlaanderen
OFFLINE

#6 Geplaatst 29 oktober 2015 - 10:06

Ook héél herkenbaar jouw verhaal Nasa!
Sam wist het...en hij vertelde het jou. En dat niet willen geloven is jouw hart dat niet mee wilde.
Hier ook die ervaring...achteraf is het verdriet nog schrijnender.
Als dat zou kunnen zou je élke minuut willen terugdraaien om hem te zeggen hoe lief hij je wel was...
En weer komen de tranen hier...want ik weet écht zo goed wat je bedoeld...