Spring naar inhoud


- - - - -

Nieuw hier


  • Dit onderwerp is gesloten Dit onderwerp is gesloten
7 reacties op dit onderwerp
Rita2016
Rita2016
  • 18 berichten
OFFLINE

#1 Geplaatst 23 oktober 2016 - 13:18

Hallo iedereen, ik heb mezelf hier aangemeld omdat ik in een situatie zit waarin ik niet goed meer weet wat ik moet doen.
Op 3 maart van dit jaar werd bij mijn kater Zazu van bijna 13 jaar, buikvlieskanker vastgesteld, was al uitgezaaid. Ik ben dit te weten gekomen na een onderzoek van zijn buik door de dierenarts, ik had hem daarheen gebracht omdat hij op een kleine week tijd, een enorm gezwollen buik had (ze hebben er toen 3 liter water en vocht uitgehaald). Na de operatie, toen ik hem mocht gaan halen had ik de keuze : ofwel hem laten inslapen, omdat het een kwestie van een paar weken zou zijn, eer die gezwollen buik er terug zou zijn, ofwel hem palliatief thuis behandelen en ik heb voor het 2de gekozen. Ik moest zeker zien dat hij niet meer uit onze tuin ging, want een kat, die zich ziek voelt, zondert zich vaak af om te sterven en dan zou ik hem niet meer terugvinden.
Maar hij had niet echt behoefte om buiten te gaan, hij at terug goed en was in mijn ogen terug normaal. Ik had wel in de tuin de nodige aanpassingen gedaan zodat hij niet meer buiten onze tuin kon gaan.
Ik moest hem elke dag 2 X 2 mg Moderin geven (cortisone), dat zou volgens de dierenarts de kanker een  beetje tegenhouden en hem een goed gevoel geven. En alles leek goed te gaan, ik moest ook elke dag zijn buik meten met een lintmeter, zodat ik het kon opvolgen. En tot begin, half mei was alles eigenlijk goed, en toen zag ik het, dag na dag, dat zijn buik terug dikker werd, hij verloor weer alle levenslust, deed geen kaka of pipi meer op de kattenbak en wou bijna niets meer eten of drinken. Vanaf toen heb ik hem bijna zo goed als geen minuut meer alleen gelaten : ik ben zoveel mogelijk in halve dagen gaan werken, en ofwel mijn zoon ofwel mijn vader op hem laten passen, en ik ging nog amper weg, alleen voor de noodzakelijke dingen zoals boodschappen doen maar voor de rest zat ik constant bij hem, hij heeft de laatste dagen constant op een tafel met daarop dikke dekens, voor de venster van de veranda gelegen en naar buiten gekeken, en ik zat naast hem aan mijn bureau. Hij sliep bijna constant maar ik zag hem zienderogen vermageren. Ten einde raad, heb ik de dierenarts gebeld, de morgen van 24 mei, omdat ik echt zag dat hij pijn had, hij moest kaka doen, maar zijn buik was zo dik, dat hij alles gewoon overgaf, het was een dikke, vieze, stinkende massa, heel droog, en hij jankte van de pijn tijdens het overgeven. Toen hebben ze hem terug in slaap gedaan, ik ben blijven wachten, na een uurtje zijn ze mij komen zeggen (terwijl hij nog onder narcose was), dat zijn buik terug vol bloed en vocht zat en daar zijn darmen helemaal op elkaar gedrukt waren, zodat hij nog onmogelijk langs daar, kaka kon doen. Ik mocht hem terug mee naar huis nemen, maar : terwijl zijn buik dan weer open was, hadden ze gezien dat de uitzaaiingen heel erg toegenomen waren, zijn hele buik zat vol kanker. Ik kon hem nog eens palliatief thuis behandelen maar nu zou het zeker geen kleine 3 maanden meer duren, het was volgens hun een kwestie van een paar weken eer de buik weer zo zou zwellen en hij weer pijn zou krijgen. Toen ben ik even in mijn auto gaan zitten, heb nagedacht en veel gehuild natuurlijk, maar : ik ben terug naar binnen gegaan, en heb hem het " laatste spuitje" laten zetten, toen hij nog sliep van de narcose, ik had hem in mijn armen toen hij stopte met ademen, een van de ergste momenten in mijn leven, maar ik wist dat ik hem redde van een pijnlijke dood, ik had hem heel graag terug mee naar huis genomen, ook al moest ik er 24u op 24u bij blijven, maar ik wist dat ik zijn lijdensweg enkel verlengde, genezen kon hij niet meer en het laatste dat ik wou, was dat hij pijn had. Ik heb hem mee naar huis mogen nemen dan, heb hem nog even op "zijn" tafeltje gelegd en samen met mijn vriend een graf gegraven, maar pas na enkele uren kon ik hem echt erin leggen, ik had al die uren naast hem gezeten, hij lag daar, al helemaal stijf en koud, ik kon geen afscheid nemen. Hij was een stuk van mijn leven geweest, maar ik moest.
Ik heb hem in zijn dik dekentje gelegd met zijn lievelingsspeelgoedje tussen zijn voorste pootjes, en hem zo in zijn grafje gelegd.
En toen, 's avonds, toen ik alles aan het opkuisen was binnen, heb ik alles wat ik van hem had, aan mijn vriend gegeven en gezegd : doe het weg, kan me niet schelen waarheen, maar ik wil alles van hem hier buiten hebben, zodat ik er zo weinig mogelijk aan herinnerd wordt. Ik heb tot 's nachts gekuist, alles met javel gekuist, omdat hij op een paar plekken overgegeven had die laatste dagen, of een beetje pipi gedan had, en ben toen al huilend in slaap gevallen maar ik wist dat ik voor hem de juiste keuze gemaakt had. Ik had gezworen van nooit nog een huisdier te nemen, dit was al mijn 2de kat, die ik moest afgeven, en ik had ook al, toen ik nog een puber was, bij mijn ouders, onze hond, een boxer, gehad die aan darmkanker overleden was (mijn ouders hadden hem ook laten inslapen). En stilletjes aan, begon het beter met mij te gaan, ik kon terug normaal gaan werken, ik pikte langzaam  maar zeker de draad weer op van mijn sociale leven en heb eigenlijk al bij al een redelijk ontspannen zomer gehad, maar er ging geen dag voorbij of ik ging naar zijn grafje, nu nog bijna elke dag.

Ik wil dit hier zo eindigen omdat het anders te lang wordt, maar ik ga hieronder in 1 van de passende groepen, het vervolg schrijven, wat ik nu aan de hand heb met een andere kat.

Sorry voor mijn lang verhaald, beste vrienden, maar : zoiets vertel je niet in 2, 3 zinnen.

BlackScorpion
BlackScorpion
  • 9.010 berichten
    • Locatie: Wilrijk, Antwerpen
  • 1 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 23 oktober 2016 - 14:30

Welkom en veel sterkte nog. Een dier afgeven is altijd pijnlijk, toch als je een dierenvriend bent. Je hebt alles gedaan dat mogelijk was. En hoe erg het ook is, hij heeft het goed nu. Zo te lezen was er enkel de keuze tussen inslapen of nog enkele dagen in pijn leven om uiteindelijk toch, in pijn, te sterven. Je hebt het juiste gedaan.

Makkelijk gezegd, ik weet het...
Geplaatste afbeelding

DORIS
DORIS
  • 7.687 berichten
    • Locatie: Bierbeek
  • 4 katten
OFFLINE

#3 Geplaatst 23 oktober 2016 - 14:41

Welkom op de kattensite.Een vriendje afgeven is altijd heel erg.Je hebt hem echt geholpen met hem te laten gaan.Gelukkig blijven de mooie herinneringen.
  • Adopteer een kat! Je hebt een baasje nodig

Rita2016
Rita2016
  • 18 berichten
OFFLINE

#4 Geplaatst 24 oktober 2016 - 10:47

Ja, iedereen zegt mij dat ik het juiste gedaan heb, en toch : blijf ik het er moeilijk mee hebben, het is precies alsof ik nu denk van : ik ga nooit nog zo een aanhankelijke kat vinden als mijne Zazu, hij was altijd bij mij als ik thuis was, overal volgde hij mij, hield er zo van om kort bij mij te zijn, de kat die ik nu heb,
is helemaal niet zo. Maar, ik heb er medelijden mee, daarom ook dat ik ze in huis genomen heb, ik weet alleen nog niet of ik ze ga houden of niet (ik heb dat in
een ander topic hier op dit forum geschreven, over de kattin die ik nu heb met haar gebroken pootje).

Bedankt voor de reacties, heel lief !

DORIS
DORIS
  • 7.687 berichten
    • Locatie: Bierbeek
  • 4 katten
OFFLINE

#5 Geplaatst 24 oktober 2016 - 15:12

Elk katje is verschillend.
  • Adopteer een kat! Je hebt een baasje nodig

Nashota
Nashota
  • 17.932 berichten
    • Locatie: Wildervank
  • 4 katten
OFFLINE

#6 Geplaatst 24 oktober 2016 - 18:03

:hoi: Welkom op het forum :)

Hoe moeilijk het ook was, je hebt het juiste voor Zazu gedaan, het enige wat je kon doen was hem een waardig afscheid geven, houden van betekent ook loslaten.

Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Groetjes. Ina :hoi:

Cisca
Cisca
  • 13.508 berichten
    • Locatie: Mol
OFFLINE

#7 Geplaatst 24 oktober 2016 - 19:24

:hi: op het :kattensite:

Heel veel sterkte je deed wat nodig was, houden van is ook kunnen los laten hoe moeilijk soms ook


ROSETTA
ROSETTA
  • 1.185 berichten
    • Locatie: genk
  • 4 katten
ONLINE

#8 Geplaatst 24 oktober 2016 - 20:04

Welkom  en sterkte !
Ik heb nu ook al voor de 2 x een poes moeten laten inslapen en ik weet dat er geen andere keus was en toch wringt dit
Omdat je deze beslissing moet nemen.
Het doet zo een pijn omdat je weet ik ga ze zo erg missen maar uiteindelijk moet je ze loslaten omdat je  ze niet onnodig wil laten lijden
Ik troost me door te zeggen je hebt er alles voor gedaan en houden van is inderdaad ook loslaten .

Geplaatste afbeelding