Spring naar inhoud


- - - - -

Latte...mijn vriendje, wat is het thuis saai zonder jou


  • Log in om te reageren
31 reacties op dit onderwerp
Jientje
Jientje
  • 1.003 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#1 Geplaatst 21 februari 2018 - 11:58

Dag allen,

Ik ben de laatste jaren veel minder actief op het forum moet ik eerlijk bekennen maar omwille ven persoonlijke redenen had ik veel minder tijd en is het wat vervaagd.
Ik kan dit echter niet alleen.
In oktober heb ik het hele verhaal hier nog gepost van latte met hele hoge nierwaardes die niet wilden zakken( 1300) bij mijn dierenarts aan het infuus. Uiteindelijk hadden ze hem daar opgegeven omwille van zeer afwijkend beeld nieren op echo en creat en ureum dat niet zakten. Naar gent gebracht omdat ik niet geloofde dat het cronisch was gezien de acute opkomst. In gent hebben ze de e.coli bacterie in de urinekweek gevonden en na 2 weken AB, medicatie en een lange weg van eten, niet eten, plassen, niet plassen,…was hij echt terug de oude en mocht hij naar huis. Ben iedere dag op en af gent gereden maar het was het waard!  Iedere maand controle en de laatste controle zat zijn creat zelfs terug op 155 wat echt beter dan verwacht was.

4 weken geleden zondag merkte ik op dat hij terug vreemd deed dus niet getwijfeld, auto in en nr de dierenarts waar creat terug 444 bleek te zijn. We waren er gelukkig snel bij en alles zou wel goed komen.
De ab sloeg echter niet aan en creat steeg iedere dag met 100 dus opnieuw naar gent. Ab sloeg nog niet aan, bijkomende ab want uit kweek was (helaas en heel raar) niks gekomen, …na 4 dagen lichte daling van 200 en na 5 dagen nog meer daling van 400 maar nog steeds negatieve kweek dus we wisten eigenlijk niet wat het was. Dag 6 waardes terug gestegen naar 1100, dag 7 was hij er opeens slecht aan toe en heb ik hem meegenomen naar huis om zijn laatste uren thuis door te brengen bij zijn broertje en ons. Dit is een heel beknopt verhaal want er zijn heeeeel veel onderzoeken geweest en we hebben echt alles alles alles gedaan.

We hebben hem toen we thuis waren, na 2 u laten inslapen omdat hij op was.

Ik heb nu een heeeeeel lang verhaal heel kort gemaakt. In de 3 maanden ertussen (oktober tot nu) is hij super goed geweest. Niks aan te merken.

Lang verhaal kort, hij is 3 weken geleden ingeslapen en het verdriet ebt niet weg. Er zijn momenten dat het beter gaat maar ik kan het niet. Ik mis hem zo enorm. Overdag, op het werk, thuis, ’ s nachts…het is niet eerlijk. Hij was nog maar 6.
Ik kan er niet mee om en mensen verwachten niet dat je zo lang treurt over een kat maar hij was mijn vriendje en zijn broertje is nu heel alleen thuis. Hij was echter de alpha kat en heel aanwezig.
Heb een grote canvas laten maken maar niks kan op tegen zijn aanwezigheid en ik weet dat iedereen hier zijn katjes graag ziet en vroeg me gewoon af, hoe jullie dit verwerken want mij lukt het niet.
Het gaat van verdriet, naar schuldgevoel, naar woede, naar verdriet…

Ik wil hem gewoon weer bij mij…
Gelukkig heb ik hem iedere dag in die 3 maanden gezegd hoe blij ik was dat hij nog bij me was en dat ik van hem hield…☹

My therapist thinks I'm crazy, but Latte en Mokka say I'm ok. :) Geplaatste afbeelding

Nivo
Nivo
    • Locatie: w-vl
  • 2 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 21 februari 2018 - 12:29

Heel veel sterkte :hug:

De tijd heelt, heb zelf 2 jaar nodig voor het een beetje slijt.
Vergeten zal je ze nooit maar ze krijgen uiteindelijk een plaatsje waar ze veilig opgeborgen zijn in je hart

sorry laatste keer

Jientje
Jientje
  • 1.003 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#3 Geplaatst 21 februari 2018 - 12:31

Dank je wel.
Ik hoop het. Het is zo hard dat de meeste mensen zeggen: ' het is maar een kat' en dat zou het dan allemaal minder erg moeten maken...

My therapist thinks I'm crazy, but Latte en Mokka say I'm ok. :) Geplaatste afbeelding

Inavanthielen
Inavanthielen
    • Locatie: Bocholt (Belgie)
  • 2 katten
OFFLINE

#4 Geplaatst 21 februari 2018 - 13:28

Heel veel sterkte...mijn senior is in Mei gestorven, en ik mis haar iedere dag opnieuw...Het wordt minder, dat wel, maar vergeten....Nooit! :hug:
Geplaatste afbeelding   ANGELS DON'T ALWAYS HAVE WINGS, SOMETIMES THEY HAVE WHISKERS Geplaatste afbeelding    
                                  LOVE STARTS WITH A WET NOSE, AND ENDS WITH A TAIL

wea
wea
  • 6.104 berichten
    • Locatie: Klein Brabant
  • 5 katten
OFFLINE

#5 Geplaatst 21 februari 2018 - 13:41

Heel veel sterkte :hug: :hug: :hug:
There is no point in arguing with cats as they always get what they want...

Syntara
Syntara
  • 2 katten
ONLINE

#6 Geplaatst 21 februari 2018 - 13:41

Heel veel sterkte! :hug: :hug:

Ik begrijp het volledig. Ik zou ook niet weten wat ik zonder mijn katjes zou doen.

Uit het verhaal kan ik afleiden hoeveel je voor hem gedaan hebt en dat je echt al het mogelijke geprobeerd hebt. Heel oneerlijk dat hij ondanks de goede zorgen toch veel te jong overleden is.

#7 Geplaatst 21 februari 2018 - 14:12

Veel sterkte... :hug:
Those who don't believe in magic, will never find it

George&Charly
George&Charly
  • 2.388 berichten
OFFLINE

#8 Geplaatst 21 februari 2018 - 16:16

:hug:  :hug:  :hug:

Jeannine
Jeannine
  • 1.705 berichten
OFFLINE

#9 Geplaatst 21 februari 2018 - 17:28

Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

tash
tash
    • Locatie: wilsele (leuven)
  • 7 katten
OFFLINE

#10 Geplaatst 21 februari 2018 - 18:27

iedereen die het hart op de juiste plaats heeft en die een dier ziet als een metgezel herkent jouw verdriet.  Enkel gaan we er allen anders mee om.  Geef jezelf de tijd om te rouwen, dit is zo enorm belangrijk om jezelf ook effectief die tijd te gunnen.  Laat je niet leiden door maatschappelijke normen meid maar neem je eigen tijd, op verdriet staat geen klok waar je rekening mee moet houden.  Weet je, in juni 3 jaar geleden is één van mijn katten ingeslapen, ook al zie ik ze allemaal doodgraag, hij is enorm in mijn vel gekropen en pas nu, na 3 jaar, kan ik zeggen : het verdriet krijgt langzaam een plekje.  Dus ik herken je gevoel, de woede, de twijfel, het schuldgevoel, de leegte en het gemis.  En wat sommige mensen zeggen : ja velen zijn hard en kennen het verdriet niet rond een huisdier, maar dat zegt meer over hen dan over jou.  Laat die mensen voor wat ze zijn, je komt met hen geen stap vooruit en gaat hun visie niet veranderen.  Ooit komt het moment dat de pijn minder wordt meid, maar daar is het nu nog veel te vroeg voor, je kan je gevoelens niet laten vooruit lopen........In ieder geval : een hele dikke knuffel.....
Mahalo vzw - Thuiszorg voor overleden huisdieren & herdenkingsjuweeltjes: http://mahalo.simplesite.com

Nashota
Nashota
  • 17.977 berichten
    • Locatie: Wildervank
  • 3 katten
OFFLINE

#11 Geplaatst 21 februari 2018 - 18:46

Heel veel sterkte met het verlies van Latte :hug:
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Groetjes. Ina :hoi:

HelpLuckyvinden
HelpLuckyvinden
  • 4.436 berichten
  • 3 katten
ONLINE

#12 Geplaatst 21 februari 2018 - 19:00

Een schuldgevoel mag je zeker niet hebben, je hebt alles gedaan om Latte te helpen.
Ik heb zelf lang (soms nog na 4 jaar) met een schuldgevoel rond gelopen omdat we ons Lucky verloren hebben ten gevolge van intoxicatie. Het was op aanraden van de dierenarts dat wij haar te kort na mekaar 2 verschillende antivlomiddelen hebben toegediend. Ik vroeg het wel 3x of dat geen kwaad kon voordien. Natuurlijk is het vooral de schuld van de dierenarts die ons overtuigde dat het geen kwaad kon, maar het toedienen deden we zelf.

Het is erg spijtig hoe weinig begrip sommige mensen hebben als men om het verlies van zijn huisdier rouwt.
Gelukkig zijn er ook veel mensen die dat wel begrijpen...
3 weken is nog het begin van jouw rouwperiode, het is niet abnormaal om dan te denken dat je er nooit overhéén geraakt.
Het kan nog een hele tijd duren voordat je jezelf eens betrapt op het feit dat je even niet gedacht hebt aan die lieverd dat je verloren hebt, even niet verdrietig bent. In ieder geval is dat hier bij ons na elk verlies ook zo geweest.
Maar de pijn mindert wel daar moet je op vertrouwen.
Veel sterkte gewenst :hug:

mira
mira
  • 609 berichten
    • Locatie: Vlaams-Brabant
  • 10 katten
OFFLINE

#13 Geplaatst 21 februari 2018 - 19:50

Jientje, allereerst mijn medeleven bij dit grote verlies. 6 jaar is inderdaad veel te jong en dat maakt het allemaal nog moeilijker om te begrijpen en te aanvaarden.
Ieder verwerkt het op zijn manier en bij elk verlies is de verwerkingstermijn weer verschillend. Je kan er niet omheen dat je met de ene poes een sterkere band hebt dan met een andere.
Je verhaal is zo herkenbaar en ik kreeg tranen in mijn ogen bij het lezen want ik denk dat we je hier allemaal perfect begrijpen en we hebben allemaal littekens op onze ziel nav het heengaan van onze diertjes en telkens komt het verdriet weer boven en voel je weer die pijn. Het verdriet slijt maar vergeten kunnen we ze niet en we blijven naar hun verlangen, het gemis blijft, nogmaals heel veel sterkte de komende tijd !

gillian-kat
gillian-kat
  • 2.195 berichten
    • Locatie: rijkevorsel belgië
ONLINE

#14 Geplaatst 21 februari 2018 - 20:37

Heel veel sterkte toegewenst :hug

Niemand kan een tijd zetten op hoe lang iemand mag rouwen en verdriet hebben.  Dat is voor iedereen en in elke situatie anders.

Misschien kan je iets doen in naam van Latte om de schat te blijven herinneren?  Iets doneren bv aan een opvang voor minder fortuinlijke katten?  Een fotoboek maken met leuke tekst anekdotes erin en fotos van de lieverd?

Je hebt de schat in ieder geval alle kansen gegeven en moet je niet schuldig voelen.  Soms betekent "houden van" loslaten.  Je hebt het niet nodeloos zitten rekken en Latte laten afzien.  Daar zal de lieverd je zeker dankbaar voor zijn alsook de prachtige jaren en tijd de jullie samen hebben kunnen hebben.

Dikke knuffel
  Gillian

Elke kat is een wonder op zich ...


Jientje
Jientje
  • 1.003 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#15 Geplaatst 21 februari 2018 - 21:17

Waw, jullie zijn super lief ondanks het feit dat ik hier de laatste jaren zo weinig gekomen ben.
Het doet me goed om jullie reacties te lezen al maakt het me angstig om te lezen dat ik nog zo lang zo droevig ga zijn.
Het is gewoon een constante druk die ik op mijn schouders voel. Als mokka bij me ligt en ik hoor het luikje, ga ik ervan uit dat latte binnenkomt. Als ik tegen mensen praat, heb ik het over ‘ de katten’ , toen we ons huis kochten, kwamen de katjes onmiddellijk en ik heb hier eigenlijk nooit gewoond zonder hun. Ik kan het soms gewoon niet geloven...hij was altijd de eerste die ik zag ‘s morgens.
En ik weet dat we alles gedaan hebben, ik heb het 5 pagina lange verslag van gent voor de 5 de keer gelezen en zijn linkernier was al een schrompelnier, zijn rechternier had een atypische vorm en zijn ureter was daar versmald, zijn hartje was niet goed,... maar toch...hij was prachtig...ze hebben op een moment een nierpunctie en ct scan gedaan en ik blijf denken dat het daardoor nog slechter geworden is. Al beweren de specialisten van niet, ik blijf met die gedachte zitten: als, als, als....
Als het maar allemaal anders gelopen was, was hij nog bij me en kon ik nu zeggen dat hij niet zoveel lawaai mocht maken want hij was zo luid...
Ik wou dat iemand het verdriet kon wegnemen maar helaas....
Het doet al goed om jullie reacties te lezen en te weten dat ik niet alleen ben


Mijn canvas...mijn schattebol...

Bijgevoegde thumbnails

  • B40F5ABB-CB34-4F2D-ACA5-40FFA0877F65.jpeg

My therapist thinks I'm crazy, but Latte en Mokka say I'm ok. :) Geplaatste afbeelding