Spring naar inhoud


- - - - -

Latte...mijn vriendje, wat is het thuis saai zonder jou


  • Log in om te reageren
31 reacties op dit onderwerp
Jientje
Jientje
  • 1.003 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#31 Geplaatst 30 mei 2018 - 12:10

Waw, wat een mooie woorden hier.
Daarom is het forum zo een leuke plaats.

Als je tegen mensen zegt dat je treurt om je kat, 4 maanden na dat hij overleden is, dan verklaren ze je allemaal zo gek.

Maar ik heb nog nooit zo afgezien van een verlies als dat van Latte.

En inderdaad, met het mooie weer, lagen ze altijd samen in de ren. En als ik in de tuin zat, hoorde ik hem en zag ik hem.

Mokka is een super lieve kat, misschien wel zachter en geduldiger dan Latte. Maar Latte was de alpha kat. De dominante kat die gewoon deed wat hij wou maar zo lief was. En zo aanwezig. Waar je na een halve dag thuis te zijn, opeens kan denken, ik heb mokka nog niet gezien, was dat met latte nooit het geval. Hij was ook hyperintelligent en kon altijd ontsnappen.

Ik weet niet of mokka hem mist. Hij is heeeeel rustig maar waar hij vroeger veel blaasontstekingen had, blijft hij er sinds latte zijn dood van gespaard. Kan ook toeval zijn...
Ze lagen soms wel samen maar ze vochten ook dus ik kan het niet inschatten...

Voor mij voelt het onrechtvaardig als hij zo alleen is hele dagen maar misschien ervaart hij het wel helemaal niet zo...heel moeilijk.


Wat mis ik mijn ventje toch...

Ik wou dat ik een signaal kreeg van hem dat alles in orde is waar hij nu ook is maar voorlopig niks...

My therapist thinks I'm crazy, but Latte en Mokka say I'm ok. :) Geplaatste afbeelding

juleken
juleken
  • 7.976 berichten
    • Locatie: Oost-Vlaanderen
OFFLINE

#32 Geplaatst 01 juni 2018 - 16:10

Na vijf jaar kan ik ook nog in tranen uitbarsten als ik aan onze drie sterretjes denk. Ik mis hen ook nog, maar het is anders dan vroeger. Het is inderdaad heel afhankelijk van persoon tot persoon, een rouwproces. Zie een nieuw katje niet als verraad aan of vervanging van.
Het verzacht de pijn écht, althans voor mij toch. Als het gemis bij mij de kop opsteekt knuffel ik met onze vier poezenmeisjes en dat helpt echt. Gewoon ook weten dat je een dier een warme liefdevolle thuis kan geven doet deugd.

Mensen kunnen zulke domme opmerkingen maken. Toen ik indertijd een week (een week!) na de dood van Juleke tegen een kennis zei, toen die vroeg of er iets scheelde, dat ik verdriet had om ons overleden katje keek die mij verbaasd aan en zei die, alé jong, voor een kat?  :censored:  :gek:

Hier begrijpen we mekaar maar al te goed. Veel sterkte, geef ruimte aan je gevoelens en laat het verdriet toe, dat helpt bij het verwerkingsproces  :hug:  :hug: