Spring naar inhoud


- - - - -

Omgaan met de dood van mijn poes valt erg zwaar

sterven verwerken

  • Log in om te reageren
27 reacties op dit onderwerp
Whitecat19
Whitecat19
  • 10 berichten
OFFLINE

#1 Geplaatst 01 januari 2019 - 16:53

Hallo iedereen,

Ik ben nieuw op dit forum en wou graag mijn verhaal over mijn net overleden poes kwijt want het valt me allemaal erg zwaar.
Zeker omdat deze poes voor mij als een zus was daar ik enig kind ben en de poes 6 jaar jonger was dan mezelf (ik ben er 25), we hadden een sterke band, dat voelde ik gewoon.

Mijn poes (19 jaar) was al een tijdje ziek (ongeveer 2 weken). We hadden al 2 keer de dierenarts laten komen om haar een spuitje te geven om de eetlust op te wekken omdat ze niet veel zin meer had om te eten. Op sommige dagen leek ze te verbeteren, op sommige andere dagen ging het dan weer slechter. Ze dronk nog steeds veel elke dag, en ging iedere dag op wandel in de tuin dus ik zag bij haar wel nog enige levenlust, dus ik wou het nog niet direct opgeven. Ze knorde ook steeds toen ik haar aaide... De reden waarom ik haar niet heb laten onderzoeken is omwille van haar leeftijd, ik wou ik haar dat ook niet meer aandoen (ze was misschien dan omgekomen van de stress, dit was een erg moeilijk beestje om te onderzoeken). Ik wou het ook niet riskeren om haar te verliezen tijdens een of andere verdoving. Ik wou haar in haar vertrouwde omgeving laten.

Op een paar dagen is ze erg achteruitgegaan. Zondag begon ze op een vreemde manier te ademen en ze niesde ook, dus we dachten dat ze mss een verkoudheid had opgelopen door buiten te lopen iedere morgen...In de periode die ze ziek is geweest hebben we haar eten toegediend met een spuitje zodat ze toch wat voeding binnen had...Het was ook zo'n katje met veel temperament, liet zich niet vaak doen, alleen tot op het laatste, toen ik maandag, gisteren dus nog eens langsging bij mijn poes (ze woonde bij mijn ouders, ik woon al een jaartje alleen en ging regelmatig op bezoek soms enkel om haar te zien). Ik zag dat ze leed... Ze 'hijgde", kon niet goed meer ademen, ik voelde direct een pijnscheut in mijn hart,De dierenarts gebeld.. En binnen een uurtje was ze ingeslapen. Het was de eerste keer dat ik dit meemaakte, ik wou er absoluut bijblijven om ze lieve woordjes toe te spreken, ze te aaien en gerust te stellen...Ze lag in haar mandje op mijn schoot toen ze insliep... Ik had zoveel hartzeer om ze af te geven, maar het leek voor mij het beste voor mijn poes. Ze was duidelijk aan het afzien gisteren dus ik kon gewoon niet verder dan die beslissing te nemen. Het was voor mij een erg triestige oudejaarsavond en nu ben ik er nog steeds niet goed van. Mijn lieve poes die ik al 19 jaren kende, werd plots van mij ontnomen.... Ik heb de voorbije dagen zoveel geweend (ook toen ze nog leefde en ziek was) ik wou haar gewoonweg niet afgeven! maar toen ik zag dat het niet meer ging heb ik het dan toch moeten beslissen. Dit was geen leven meer voor haar.

Nu heb ik overal schuldgevoelens over.. Over het feit dat ik ze niet wat meer ben gaan bezoeken toen ze haar nog goed voelde (ik ging meestal 2 of 3 keer per week langs bij mijn ouders, dus ik zag haar altijd dan), Over het feit dat ik misschien veel eerder die beslissing had moeten nemen, zodat ze gisteren niet had hoeven af te zien, enz. ... Ik ben een enorme twijfelaar en had ergens nog steeds hoop dat ze kon beteren (want ze was al een paar keer ziek geweest en is er dan weer doorgekomen). Het valt me gewoon zo zwaar dat ze plots weg is en ik haar nooit meer zal kunnen aaien of zien. Ik wist dat ze op een dag wel een keer moest sterven, zeker omdat ze al een oud beestje was (19 jaar is redelijk oud voor een katje denk ik) maar eens die dag is aangekomen is het toch nog steeds erg bikkelhard. Ik heb moeite om ermee om te gaan momenteel. Mijn ouders helpen me niet echt bij het verwerken van dit verdriet, zij hadden niet zo'n sterke band.

Kan iemand mij misschien helpen hoe ik hiermee om kan gaan of hoe jullie dit hebben doorgemaakt? Het kan mij misschien helpen bij het verwerkingsproces. Ze betekende erg veel voor mij. Ik ga morgen naar de winkel achter een mooie witte steen en zal haar naampje erin graveren, die kan ik dan zetten op haar graf..

Bewerkt door Whitecat19, 01 januari 2019 - 16:56.


Jefke_Lientje
Jefke_Lientje
  • 1.092 berichten
    • Locatie: Ardooie
  • 17 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 01 januari 2019 - 19:44

Ik snap perfect hoe je je voelt...
Ik heb veel ervaring met afscheid nemen maar 2 jaar geleden op 17 januari is mijn Flora overleden...
Flora was 12 jaar bij mij van toen ik amper 9 jaar was... Ik kon mij geen leven zonder haar voorstellen. Bij haar hebben we wel nog bloedonderzoek enzo laten doen maar tegen dat ik de resultaten wist, had ik toch al de beslissing genomen dat ik ze moest laten gaan... Afzien was geen optie...
Ze werd verdoofd voor ze haar laatste spuitje ging krijgen maar is in die verdoving zelf al overleden... Toen wist ik ook dat het zeker de juiste beslissing geweest was...

M'n wereld stond ook stil. Ze was toen ook al de 3e "eigen kat" op 3 weken tijd ... Dat viel nog eens extra zwaar...
Flora werd gecremeerd en haar as staat in de kast bij de "andere".


Hoe verwerken is voor iedereen anders.... Ik hield mij vooral bezig met mijn andere dieren en luchtte mijn hart bij vooral bij m'n andere katten. En die leken gelijk te begrijpen dat ik mij niet goed voelde... Ik heb foto's van haar bij mij op mijn kamer en staan ook apart in een mapje in m'n gsm. Nu nog heb ik soms echt nog periodes dat ik down ben, ookal is het 2 jaar geleden... Flora had (en heeft) een extra speciaal plekje in mijn hart...


mira
mira
  • 678 berichten
    • Locatie: Vlaams-Brabant
  • 10 katten
OFFLINE

#3 Geplaatst 01 januari 2019 - 19:51

Hallo,
eerst en vooral: veel sterkte met dit verlies, heb hier ook ééntje van 19 jaar rondlopen, is eerder zelden dat ze zo oud worden, ik begrijp hoe je je voelt en dat het allemaal moeilijk is om te verwerken, ik heb zelf op 13 december onverwachts afscheid genomen van één van mijn andere poezen, Lena, die was rond de 13 jaar oud, ik had bij haar ook al van over 2 maanden terug gemerkt dat er iets aan de gang was, ik liet wel nog bloed trekken en aantal andere onderzoeken, maar er kwam zo dadelijk niets naar boven qua diagnose, ze kreeg een klonter bloed naar de achterpoten als gevolg van een hartprobleem en desondanks ik er de afgelopen 2 jaar al 2 ben verloren door hartproblemen, had ik dit niet zien aankomen. Het schuldgevoel waarmee je dan achteraf blijft zitten, overkomt me telkens weer, in jouw geval: je poes was 19 jaar, al een gezegende leeftijd maar op een gegeven moment, duiken er gezondheidsproblemen op waar je toch niets meer kan aan doen, mijn eigen poes van 19 Dolly haar nieren zijn ook aan het achteruit gaan, ze eet op dit moment nog wel maar je ziet dat het einde nabij is, kan nog wel paar maanden duren, maar toch, ik geef haar speciale voeding en wat supplementen, ik liet tevoren haar bloed 2 keer per jaar testen om te kijken hoe het gesteld was met haar nieren en nu dan toch plots zo een achteruitgang dus je hebt het niet altijd in de hand. Ik begrijp maar al te goed dat je je schuldig voelt dat je misschien de laatste weken voor ze echt ziek werd er niet genoeg voor haar geweest bent, ik voel dat ook nog steeds sinds Lena er niet meer is, er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet aan haar heb gedacht en oh wat zou ik haar nog eens willen strelen en zeggen hoeveel ik van haar hield, ze was een stille poes, die meestal ergens verstopt lag te slapen dus ik heb haar ook niet zo veel geknuffeld dan de anderen en voel me daar nu schuldig over hoewel ik de laatste 2 maanden toch veel met haar bezig was omdat ik voelde dat er iets was. Je was bij haar als ze stierf, ik ook bij Lena en dat heeft jouw poes sowieso gevoeld, dat ze niet alleen is moeten gaan, dat je aan haar zijde stond, net als bij jou, was Lena ook aan het hijgen toen ik haar naar de dierenarts bracht, komt meestal door hartproblemen en mijn ervaring is spijtig genoeg, dat je er dan niet veel meer kunt aan veranderen, behalve dan ze de rust te geven na zoveel jaar bij je te zijn geweest en haar uit het lijden te verlossen. Je hebt dus gedaan wat moest en ook al heb je nu nog schuldgevoelens, is heel menselijk, je bent er al die jaren voor haar geweest en das het belangrijkste. Ik hoop dat je troost vindt in de kleine dingen zoals haar grafje verzorgen, moest je er nog over willen praten, je mag ook altijd een privé-bericht sturen...19 jaar samen is erg lang en dat kan je niet zomaar op 1-2-3 vergeten, je hebt al die jaren ontzettend van haar gehouden en das wat telt, jullie zullen altijd verbonden blijven, de liefde voor haar houdt niet op met haar dood, ze leeft verder in je hart, veel sterkte nog, knuffel

Bewerkt door mira, 01 januari 2019 - 19:56.


Elma
Elma
    • Locatie: Hasselt
  • 3 katten
OFFLINE

#4 Geplaatst 01 januari 2019 - 20:51

Hallo Whitcat;
Ik las je verhaal en het is zo herkenbaar en... normaal voor een mens die gezond is van verstand. Een levend wezen moeten afgeven is altijd intriest.
Dat ze 19 jaar is geworden is al een zegen op zich, want de meeste katten halen 15 jaar. Dus die extra jaren nemen ze je niet meer af. Koester die maar, diep in je hart. De foto's die je van haar hebt, kan je hier ook gewoon posten. Dan kunnen we hier allemaal zien wat een mooie kat je gehad hebt. Want mooi was ze zeker, daar ben ik van overtuigd. Dus graag een foto van je lieveling posten in dit topic. :catangel
Ik heb ook al veel katten moeten afgeven. Eigen katten en opvangkittens (ik vang kittens op voor het asiel). En telkens heb ik er hartpijn van. Ook als ik een doodgereden kat vind op de weg, reageer ik altijd door het lijkje naar de dierenarts te brengen om te kijken of die gechipt was, zodat de eigenaar verwittigd kan worden.

Om op je vraag te antwoorden, die je stelde: "Kan iemand mij misschien helpen hoe ik hiermee om kan gaan of hoe jullie dit hebben doorgemaakt? Het kan mij misschien helpen bij het verwerkingsproces. Ze betekende erg veel voor mij. Ik ga morgen naar de winkel achter een mooie witte steen en zal haar naampje erin graveren, die kan ik dan zetten op haar graf.. "
Koester haar heengaan en zorg dat je foto's hebt van haar om regelmatig eens naar haar te kijken en te herinneren hoe ze jouw leven heeft verrijkt.
Kan je niet een nieuw katje adopteren en bij jou in je woning houden? Dat is altijd het beste medicijn om het lijden onder een overleden kat te verzachten. Je hebt dan een nieuw leven waar je voor moet zorgen en dat helpt je over je verdriet heen. Dat was een advies van een DA, die ik ook gevolgd heb en inderdaad, door dat nieuwe beestje, ben je weer bezig en "vergeet" je je oude kameraadje meer. Als je een nieuwe kat neemt, neem dan een asielkatje, die zijn je er eeuwig dankbaar voor en zullen dat ook hun hele leven tonen aan jou. Ik weet niet of je dat katje in je nieuwe woonst kunt houden. Mocht dat niet gaan, kan je misschien voor een ander diertje gaan zorgen.
Dikke knuffel voor je verdriet, we begrijpen je hier allemaal.

Groetjes van Elma
Mijn katjes: Lexy (ros) Sienna (wit -tricolore) Butler (zwart) = K3
en Flippy, de valkparkiet, is de baas. Geplaatste afbeelding

thuismama
thuismama
  • 11 berichten
    • Locatie: Antwerpen
OFFLINE

#5 Geplaatst 01 januari 2019 - 21:09

Mijn deelneming. Een paar geleden hebben we ook onze poes, toen ook 19 jaar, laten inslapen. Geen gemakkelijke beslissing maar als het diertje zo ziek is... En ja, 19 jaar is een hele leeftijd voor een poes. Ik heb twee weken later twee lieve nieuwe poezels gehaald. Dat heeft geholpen. Ze vervangen de oude poes niet, maar ze leiden je wel af, zo twee jonge deugnietten.

HelpLuckyvinden
HelpLuckyvinden
  • 4.572 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#6 Geplaatst 01 januari 2019 - 21:23

Afscheid nemen is altijd pijnlijk, maar het is nog zwaarder als je jouw verdriet met niemand kan delen.
Hier op het forum zal je alvast veel mensen vinden die jouw verdriet herkennen omdat toch bijna iedereen hier al eens afscheid heeft moeten nemen van een huisdier die ze beschouwen als een volwaardig familielid.
Je hebt bijna jouw hele jonge leven gedeeld met jouw poes, dus het kan ook niet anders dan zo aan te voelen.
Het is nooit gemakkelijk om in te schatten wanneer je beter een dier laat gaan i.p.v. te blijven hopen dat het herstelt.
En als ze een zekere leeftijd hebben is het normaal dat je sneller aarzelt of het de stress van een bezoek bij de dierenarts wel waard is, zeker als ze schuw zijn.

Dieren praten niet maar voelen veel aan.
Ze hebben onze taal niet nodig om met ons te communiceren. Jouw poes weet dus zonder twijfel dat ze graag gezien werd. En zonder twijfel ook goed verzorgd werd want 19 jaar is een hele mooie leeftijd.
Dat zijn de 2 mooiste zaken die je iemand kan geven ; liefde en verzorging.

Zelf hebben wij ook al 2 lieverds moeten afgeven en er was nooit een "nieuwkomer" die zijn "voorganger" kon vervangen.
We zijn nooit zelf op zoek gegaan naar een andere kat toen er ééntje stierf, konden dat gewoonweg niet.
Maar, zoals onze vroegere dierenarts zei, "meestal duurt het geen jaar als er ééntje sterft vooraléér er een ander jouw pad kruist".
En na onze Twix kwam een zestal maanden later Miloh in ons leven, na het overlijden van ons Lucky kwam een vijftal maanden later Moon in ons leven.
Ik weet niet zeker of het rouwproces langer zou geduurd hebben als er nadien geen andere kat bij gekomen was. Wel weet ik dat de aandacht die naar een nieuwkomertje gaat even de gedachten afleidt van het verdriet op dat moment.
Misschien dat het kan helpen om iets vroeger, dan bij ons het geval was, een nieuw katje te verwelkomen in jouw leven.
Miloh en Moon waren zwervertjes die weinig overlevingskansen hadden waar we ze vonden. Dus op die manier was het "gemakkelijker" om die knoop door te hakken, om de keuze te maken van een andere kat bij te nemen.

Ik wens je veel sterkte in jouw verwerkingsproces :hug:

Bewerkt door HelpLuckyvinden, 01 januari 2019 - 21:25.


Whitecat19
Whitecat19
  • 10 berichten
OFFLINE

#7 Geplaatst 01 januari 2019 - 23:00

Bekijk berichtJefke_Lientje, op 01 januari 2019 - 19:44, zei:

Ik snap perfect hoe je je voelt...
Ik heb veel ervaring met afscheid nemen maar 2 jaar geleden op 17 januari is mijn Flora overleden...
Flora was 12 jaar bij mij van toen ik amper 9 jaar was... Ik kon mij geen leven zonder haar voorstellen. Bij haar hebben we wel nog bloedonderzoek enzo laten doen maar tegen dat ik de resultaten wist, had ik toch al de beslissing genomen dat ik ze moest laten gaan... Afzien was geen optie...
Ze werd verdoofd voor ze haar laatste spuitje ging krijgen maar is in die verdoving zelf al overleden... Toen wist ik ook dat het zeker de juiste beslissing geweest was...

M'n wereld stond ook stil. Ze was toen ook al de 3e "eigen kat" op 3 weken tijd ... Dat viel nog eens extra zwaar...
Flora werd gecremeerd en haar as staat in de kast bij de "andere".


Hoe verwerken is voor iedereen anders.... Ik hield mij vooral bezig met mijn andere dieren en luchtte mijn hart bij vooral bij m'n andere katten. En die leken gelijk te begrijpen dat ik mij niet goed voelde... Ik heb foto's van haar bij mij op mijn kamer en staan ook apart in een mapje in m'n gsm. Nu nog heb ik soms echt nog periodes dat ik down ben, ookal is het 2 jaar geleden... Flora had (en heeft) een extra speciaal plekje in mijn hart...


Jefke_Lientje Bedankt voor jouw berichtje. Ik ben blij dat jouw andere katjes troost konden bieden tijdens het proces. Katten zijn dan ook zo goed in het herkennen van emoties en spanningen...
Ik heb vandaag alle foto's van haar verzameld in een mapje op mijn computer. Dit zal me hopelijk ook helpen zoals dit ook hielp bij jou... Ik denk dat ik ook lang nodig zal hebben om alles te verwerken.

Het heeft ook echt niet lang geduurd eer mijn poes overleed tijdens de euthanasie. De DA had nog maar de prik gegeven (hij gaf maar 1 enkele prik, geen 2 prikken zoals ik eerst in gedachten had) en ze viel direct neer op de vloer. Heb haar dan snel in haar mandje gelegd, en op mijn schoot gezet voor ze totaal insliep.. Het duurde waarschijnlijk nog geen 5 minuten. Ik was toen aan de ene kant wel opgelucht dat ze van haar lijden verlost was. Ze krijgt, net zoals jouw Flora, een speciaal plekje in mijn hart voor altijd. <3

Whitecat19
Whitecat19
  • 10 berichten
OFFLINE

#8 Geplaatst 01 januari 2019 - 23:31

Bekijk berichtmira, op 01 januari 2019 - 19:51, zei:

Hallo,
eerst en vooral: veel sterkte met dit verlies, heb hier ook ééntje van 19 jaar rondlopen, is eerder zelden dat ze zo oud worden, ik begrijp hoe je je voelt en dat het allemaal moeilijk is om te verwerken, ik heb zelf op 13 december onverwachts afscheid genomen van één van mijn andere poezen, Lena, die was rond de 13 jaar oud, ik had bij haar ook al van over 2 maanden terug gemerkt dat er iets aan de gang was, ik liet wel nog bloed trekken en aantal andere onderzoeken, maar er kwam zo dadelijk niets naar boven qua diagnose, ze kreeg een klonter bloed naar de achterpoten als gevolg van een hartprobleem en desondanks ik er de afgelopen 2 jaar al 2 ben verloren door hartproblemen, had ik dit niet zien aankomen. Het schuldgevoel waarmee je dan achteraf blijft zitten, overkomt me telkens weer, in jouw geval: je poes was 19 jaar, al een gezegende leeftijd maar op een gegeven moment, duiken er gezondheidsproblemen op waar je toch niets meer kan aan doen, mijn eigen poes van 19 Dolly haar nieren zijn ook aan het achteruit gaan, ze eet op dit moment nog wel maar je ziet dat het einde nabij is, kan nog wel paar maanden duren, maar toch, ik geef haar speciale voeding en wat supplementen, ik liet tevoren haar bloed 2 keer per jaar testen om te kijken hoe het gesteld was met haar nieren en nu dan toch plots zo een achteruitgang dus je hebt het niet altijd in de hand. Ik begrijp maar al te goed dat je je schuldig voelt dat je misschien de laatste weken voor ze echt ziek werd er niet genoeg voor haar geweest bent, ik voel dat ook nog steeds sinds Lena er niet meer is, er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet aan haar heb gedacht en oh wat zou ik haar nog eens willen strelen en zeggen hoeveel ik van haar hield, ze was een stille poes, die meestal ergens verstopt lag te slapen dus ik heb haar ook niet zo veel geknuffeld dan de anderen en voel me daar nu schuldig over hoewel ik de laatste 2 maanden toch veel met haar bezig was omdat ik voelde dat er iets was. Je was bij haar als ze stierf, ik ook bij Lena en dat heeft jouw poes sowieso gevoeld, dat ze niet alleen is moeten gaan, dat je aan haar zijde stond, net als bij jou, was Lena ook aan het hijgen toen ik haar naar de dierenarts bracht, komt meestal door hartproblemen en mijn ervaring is spijtig genoeg, dat je er dan niet veel meer kunt aan veranderen, behalve dan ze de rust te geven na zoveel jaar bij je te zijn geweest en haar uit het lijden te verlossen. Je hebt dus gedaan wat moest en ook al heb je nu nog schuldgevoelens, is heel menselijk, je bent er al die jaren voor haar geweest en das het belangrijkste. Ik hoop dat je troost vindt in de kleine dingen zoals haar grafje verzorgen, moest je er nog over willen praten, je mag ook altijd een privé-bericht sturen...19 jaar samen is erg lang en dat kan je niet zomaar op 1-2-3 vergeten, je hebt al die jaren ontzettend van haar gehouden en das wat telt, jullie zullen altijd verbonden blijven, de liefde voor haar houdt niet op met haar dood, ze leeft verder in je hart, veel sterkte nog, knuffel

Lieve Mira,
Bedankt voor jouw reactie. De dierenarts had mij gisteren ook gezegd dat het waarschijnlijk haar hartje was die het aan het begeven was. Voor mij is het gewoon erg moeilijk geweest om te beslissen wanneer het 'tijd' was. Ik zag dat ze haar niet goed voelde, maar lk had sinds gisteren niet het gevoel dat ze erg leed, tot ik haar hoorde 'hijgen', dan wist ik meteen hoe laat het was...Mijn Musty was ook erg schuw... Niemand mocht haar aaien, behalve ik! Als ik op bezoek kwam miawde ze altijd naar mij en liet ze haar doen. Wou mijn moeder of mijn vriend aan haar komen hadden ze direct een beet of een klauw in hun hand! Zo'n poesjes zijn meestal moeilijk om te laten onderzoeken, daarom dat ik haar de stress van onderzoeken wou besparen. Ik hoop dat Dolly nog lang mag genieten van jouw liefde. Nogmaals bedankt voor jouw warme reactie. Het laat me voelen dat ik niet alleen ben met deze gevoelens van schuld en verdriet en dat voelt goed <3 Ik post morgen een fotootje van haar in dit forum.. Ik ga nu wat slapen, ben doodmoe van de afgelopen dagen... Morgen een steen gaan zoeken voor op haar grafje, dit zal me hopelijk ook weer wat opknappen. Veel liefs, WhiteCat19

Bewerkt door Whitecat19, 01 januari 2019 - 23:31.


mira
mira
  • 678 berichten
    • Locatie: Vlaams-Brabant
  • 10 katten
OFFLINE

#9 Geplaatst 01 januari 2019 - 23:57

Graag gedaan WhiteCat, we staan hier altijd klaar om te luisteren en onze gevoelens met mekaar te delen want in je eigen omgeving wordt je vaak niet begrepen of denkt men er anders over.
Neem je rust maar en de tijd om dit te verwerken, we horen je nog wel, tot later, warme knuffel !

Whitecat19
Whitecat19
  • 10 berichten
OFFLINE

#10 Geplaatst 02 januari 2019 - 19:05

Bekijk berichtHelpLuckyvinden, op 01 januari 2019 - 21:23, zei:

Afscheid nemen is altijd pijnlijk, maar het is nog zwaarder als je jouw verdriet met niemand kan delen.
Hier op het forum zal je alvast veel mensen vinden die jouw verdriet herkennen omdat toch bijna iedereen hier al eens afscheid heeft moeten nemen van een huisdier die ze beschouwen als een volwaardig familielid.
Je hebt bijna jouw hele jonge leven gedeeld met jouw poes, dus het kan ook niet anders dan zo aan te voelen.
Het is nooit gemakkelijk om in te schatten wanneer je beter een dier laat gaan i.p.v. te blijven hopen dat het herstelt.
En als ze een zekere leeftijd hebben is het normaal dat je sneller aarzelt of het de stress van een bezoek bij de dierenarts wel waard is, zeker als ze schuw zijn.

Dieren praten niet maar voelen veel aan.
Ze hebben onze taal niet nodig om met ons te communiceren. Jouw poes weet dus zonder twijfel dat ze graag gezien werd. En zonder twijfel ook goed verzorgd werd want 19 jaar is een hele mooie leeftijd.
Dat zijn de 2 mooiste zaken die je iemand kan geven ; liefde en verzorging.

Zelf hebben wij ook al 2 lieverds moeten afgeven en er was nooit een "nieuwkomer" die zijn "voorganger" kon vervangen.
We zijn nooit zelf op zoek gegaan naar een andere kat toen er ééntje stierf, konden dat gewoonweg niet.
Maar, zoals onze vroegere dierenarts zei, "meestal duurt het geen jaar als er ééntje sterft vooraléér er een ander jouw pad kruist".
En na onze Twix kwam een zestal maanden later Miloh in ons leven, na het overlijden van ons Lucky kwam een vijftal maanden later Moon in ons leven.
Ik weet niet zeker of het rouwproces langer zou geduurd hebben als er nadien geen andere kat bij gekomen was. Wel weet ik dat de aandacht die naar een nieuwkomertje gaat even de gedachten afleidt van het verdriet op dat moment.
Misschien dat het kan helpen om iets vroeger, dan bij ons het geval was, een nieuw katje te verwelkomen in jouw leven.
Miloh en Moon waren zwervertjes die weinig overlevingskansen hadden waar we ze vonden. Dus op die manier was het "gemakkelijker" om die knoop door te hakken, om de keuze te maken van een andere kat bij te nemen.

Ik wens je veel sterkte in jouw verwerkingsproces :hug:

Bedankt <3. Het is inderdaad echt niet makkelijk om ermee om te gaan, zeker als het je eerste poes is. Een nieuw katje is voor mij helaas geen optie...Mijn vriend wil geen diertje in ons nieuwe huis, en mijn ouders willen ook geen dier meer in hun huis :(

Whitecat19
Whitecat19
  • 10 berichten
OFFLINE

#11 Geplaatst 02 januari 2019 - 19:17

Bekijk berichtElma, op 01 januari 2019 - 20:51, zei:

Hallo Whitcat;
Ik las je verhaal en het is zo herkenbaar en... normaal voor een mens die gezond is van verstand. Een levend wezen moeten afgeven is altijd intriest.
Dat ze 19 jaar is geworden is al een zegen op zich, want de meeste katten halen 15 jaar. Dus die extra jaren nemen ze je niet meer af. Koester die maar, diep in je hart. De foto's die je van haar hebt, kan je hier ook gewoon posten. Dan kunnen we hier allemaal zien wat een mooie kat je gehad hebt. Want mooi was ze zeker, daar ben ik van overtuigd. Dus graag een foto van je lieveling posten in dit topic. :catangel
Ik heb ook al veel katten moeten afgeven. Eigen katten en opvangkittens (ik vang kittens op voor het asiel). En telkens heb ik er hartpijn van. Ook als ik een doodgereden kat vind op de weg, reageer ik altijd door het lijkje naar de dierenarts te brengen om te kijken of die gechipt was, zodat de eigenaar verwittigd kan worden.

Om op je vraag te antwoorden, die je stelde: "Kan iemand mij misschien helpen hoe ik hiermee om kan gaan of hoe jullie dit hebben doorgemaakt? Het kan mij misschien helpen bij het verwerkingsproces. Ze betekende erg veel voor mij. Ik ga morgen naar de winkel achter een mooie witte steen en zal haar naampje erin graveren, die kan ik dan zetten op haar graf.. "
Koester haar heengaan en zorg dat je foto's hebt van haar om regelmatig eens naar haar te kijken en te herinneren hoe ze jouw leven heeft verrijkt.
Kan je niet een nieuw katje adopteren en bij jou in je woning houden? Dat is altijd het beste medicijn om het lijden onder een overleden kat te verzachten. Je hebt dan een nieuw leven waar je voor moet zorgen en dat helpt je over je verdriet heen. Dat was een advies van een DA, die ik ook gevolgd heb en inderdaad, door dat nieuwe beestje, ben je weer bezig en "vergeet" je je oude kameraadje meer. Als je een nieuwe kat neemt, neem dan een asielkatje, die zijn je er eeuwig dankbaar voor en zullen dat ook hun hele leven tonen aan jou. Ik weet niet of je dat katje in je nieuwe woonst kunt houden. Mocht dat niet gaan, kan je misschien voor een ander diertje gaan zorgen.
Dikke knuffel voor je verdriet, we begrijpen je hier allemaal.


Lieve Elma, Bedankt voor jouw reactie :hug: . Een nieuw katje zou me misschien wel kunnen helpen bij het verwerken van Musty maar momenteel zit dit er niet in denk ik. Mijn vriend heeft al aangegeven dat hij geen huisdieren wil in ons huis, ook mijn ouders hebben mij duidelijk gemaakt dat ze geen dier meer in huis nemen. Misschien kan ik mijn vriend wel overtuigen om het toch te overwegen. Het is zo zalig om een beestje in huis te hebben, die geven zoveel liefde terug... Ik zet direct een fotootje online van mijn poes. Ik ben blij dat ik me hier, op dit forum, kan uiten over mijn verdriet. Het is nu de 2de dag sinds mijn poes werd ingeslapen en ik mis haar en haar temperamentvolle karakter verschrikkelijk.

Whitecat19
Whitecat19
  • 10 berichten
OFFLINE

#12 Geplaatst 02 januari 2019 - 19:31

Geplaatste afbeelding
Dit is een foto van mijn Mustypoes  :hart:

Whitecat19
Whitecat19
  • 10 berichten
OFFLINE

#13 Geplaatst 02 januari 2019 - 19:39

Geplaatste afbeelding
Vandaag dit gedenkbeeldje gaan halen voor op haar graf. Heb haar naampje erin gegraveerd. Vond deze bezigheid wel een troostende werking hebben.

HelpLuckyvinden
HelpLuckyvinden
  • 4.572 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#14 Geplaatst 02 januari 2019 - 19:40

Bekijk berichtWhitecat19, op 02 januari 2019 - 19:31, zei:

Geplaatste afbeelding
Dit is een foto van mijn Mustypoes  :hart:
Woaw, wat een heel mooie poes :love4:
Heb nooit een witte kat gehad maar vind die echt wel prachtig.

HelpLuckyvinden
HelpLuckyvinden
  • 4.572 berichten
  • 3 katten
OFFLINE

#15 Geplaatst 02 januari 2019 - 19:46

Bekijk berichtWhitecat19, op 02 januari 2019 - 19:39, zei:

Geplaatste afbeelding
Vandaag dit gedenkbeeldje gaan halen voor op haar graf. Heb haar naampje erin gegraveerd. Vond deze bezigheid wel een troostende werking hebben.
Ook heel mooi en fijn dat je haar naam er in graveerde.
Ik had ooit voor een vriendin die gestorven was een beeldje gemaakt met klei en daar ook wat in gegraveerd om op haar graf te plaatsen.
Dit hielp me zeker in mijn verwerkingsproces.
Moet er wel aan toevoegen dat ik er lang aan bezig geweest ben met het boetseren, bakken, behandelen, e.d. : dus tegen dat ik het er kon plaatsen waren er wel al maanden verstreken. Toch veranderde er iets nadien in het verwerkingsproces.
Iets maken/doen met je verdriet helpt vaak denk ik, al is het maar een beetje ; wat het is, is het.