Spring naar inhoud


- - - - -

Blaasstenen


  • Log in om te reageren
1 reactie op dit onderwerp
azrael
azrael
  • 440 berichten
    • Locatie: Vlaams-Brabant
  • 1 katten
OFFLINE

#1 Geplaatst 21 juni 2020 - 18:51

Hallo,

wij komen hier evens ons licht opsteken, want wij weten even niet goed wat te doen. Onze Bisky is een Brits korthaar van 9 jaar. Dat ze geen ouderdomsrecords zou breken was snel duidelijk aangezien ze het zwakste poesje van het nest was en ze ziek (Trichomonas foetus) uit het nestje is gekomen. Maar eens ze hiervan was genezen, heeft ze daar eigenlijk geen last meer van gehad.

3 jaar geleden merkten we dat ze aanzienlijk meer dronk en ze was ook wat vermagerd. De da stelde vast dat ze (kleine) blaasstenen en wat nierschade had. Helaas blaasstenen die niet meer op te lossen zijn. We probeerden aangepaste voeding om verergering te voorkomen. Helaas is dat nooit gelukt. Bisky is erg kieskeurig en wat we ook probeerden, ze weigerde de andere voeding te eten. Mengen met snoepjes, of mengen met haar normale voeding, resulteerde enkel maar in het feit dat ze deze ook niet meer wilde eten. Omdat ze hierdoor teveel vermagerde, zat er niets anders op dan gewoon de voeding te geven die ze altijd al gekregen heeft. Ze kwam weer op gewicht en lijkt eigenlijk nergens last van te hebben.

Nu 3 jaar later heeft de da bij de jaarlijkse controle hartruis opgemerkt. Een echo bevestigde dat de hartwand op een bepaalde locatie lichtjes verdikt is en een bloedanalyse wees uit dat ze lichtjes bloedarmoede heeft. Dit is vermoedelijk ten gevolge van haar nierproblemen.
De da wilde hierna nog een echo doen van de nieren en een staal nemen van de urine uit de blaas om te checken hoe het staat met de nieren en de blaasstenen. Dat pakte echter verkeerd uit, want onze Bisky heeft de da lichtjes aangevallen, waardoor dit onderzoek enkele weken uitgesteld werd zodat het volgende keer onder verdoving kan gebeuren. Ondertussen kregen we pilletjes mee voor de bloeddruk.

Hiermee steekt het oud zeer opnieuw op: onze Bisky weigert iets te eten wat niet tot haar normale voeding behoort. Het pilletje verstoppen tussen snoepjes of het mengen met natvoer levert niets op. Zelfs als we het in tonijn mengen, laat ze het hele schoteltje gewoon staan. Er zit dus niets anders op dan ze Manu Militari het pilletje te doen opeten. Na 3 dagen is ze ondertussen al zo wantrouwig als wat van zodra we nog maar de kast open doen. Binnen de kortste keren zal ze verschrikt wegduiken van zodra ze ons nog maar ziet en de pilletjes gedwongen voederen zal elke dag weer een strijd zijn...  Dus dat is het dilemma waar nu voor staan:

Alle mogelijke onderzoeken doen met alle stress vandien voor onze kat en vanaf nu elke dag de strijd aangaan met een verwilderde kat om toch maar een pilletje naar binnen te krijgen zodat ze zo lang mogelijk leeft, of zolang ze geen zichtbare last heeft, haar gewoon van haar oudere dag laten genieten samen met ons, ook al zal ze dan misschien iets minder lang leven?

Weet er iemand wat de consequenties zijn van het niet behandelen hiervan? Voor ons is het moeilijk in te schatten.

Machteld.
Machteld.
    • Locatie: Moskva
  • 2 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 21 juni 2020 - 21:03

Het is altijd moeilijk om daarover raad te geven als buitenstaander. Jij kent je kat het best, en helaas kan alleen jij (of je gezin) beslissen wat het beste voor haar is. Als het pillen geven een kwelling blijft, zou ik zelf eerder de behandeling zo laten en op pijnstilling concentreren. Maar da's makkelijk te zeggen als het niet over je eigen dier gaat.

Blaasstenen kunnen enorm pijnlijk zijn, dus misschien gedraagt Bisky zich daardoor anders. Soms lijken katten na een tijdje te beseffen dat medicatie hen helpt en laten ze het beter toe. Mijn kat bijvoorbeeld bleef uiteindelijk zitten voor oogdruppels terwijl we haar eerst met twee moesten vasthouden. Voor pillen is ze helaas nog altijd een hellefeeks.

Ondanks dat stress blaasproblemen kan verergeren, zou ik dat ene onderzoek wel laten doen. Net omdat ze misschien pijn heeft.

Es wütet, kratzt und beißt und kreischt, und wühlt sich durch mein weiches Fleisch

Das Vieh, es lässt mir keine Ruh, ich lock es an und greife zu.

Nein, tu mir nichts! Kann nichts dafür, ich bin doch nur ein wildes Tier.

- Die kleine Ballade vom schwarzen Schmetterling, ASP