Spring naar inhoud


- - - - -

ik zou 't niet kúnnen...


  • Log in om te reageren
31 reacties op dit onderwerp
Marjananas
Marjananas
  • 2.897 berichten
    • Locatie: Kapellen
  • 4 katten
OFFLINE

#1 Geplaatst 09 december 2009 - 23:24

Ik ben vandaag met de katten naar de dierenarts geweest.  Lieske heeft nog een vaccinatie gehad en Bas is terug vlooivrij... :thumb:
Ze zijn tiptop in orde, altijd content van dat te horen.
De dierenarts en ik hadden 't voor de eerste keer over Tuur.  Toen we over hem bezig waren rolden de tranen alweer over mijn wangen waarop ik mij verontschuldigde.  Ze zei dat ze 't absoluut niet erg vond, dat ze 't begreep maar dat ze ook altijd blij was te zien dat mensen hun diertje graag zien.  Sommige mensen komen blijkbaar (hou u vast!) met hun diertje als 't oud of ziek is om te laten inslapen en vertrekken onmiddellijk na 't te hebben afgezet bij haar. :trance: Als ze dan verschrikt vraagt of de eigenaar er niet even wil bijblijven, tenminste tot het slaapt, antwoorden ze daar botweg nee op.    Uit desinteresse he, niet uit verdriet of onmacht...  :catscratchhead :misselijk:
WAAROM HEB JE DAN ÜBERHAUPT EEN KAT ????
Daar word ik nu boos van se !
De DA zei dat ze dan zo 'n medelijden heeft met 't beestje.  Een heel leven loyaal geweest en onvoorwaardelijke liefde gegeven en er gewoon niet willen bij zijn op de laatste momenten van hun leventje...  Zo verwoordde de DA 't zelf. :(

brithany
brithany
  • 7.775 berichten
    • Locatie: Rotterdam
  • 7 katten
OFFLINE

#2 Geplaatst 09 december 2009 - 23:31

Jee zeg ,het is toch niet te geloven zeg,ik snap dat echt niet dus hoor..
Geplaatste afbeelding

Guest_Fairy_*
Guest_Fairy_*
OFFLINE

#3 Geplaatst 09 december 2009 - 23:31

Ik heb dat zelf één keer gedaan, buiten gegaan, ik kon gewoon niet nog eens een dier zien vertrekken. Daarna heb ik me zo ellendig gevoeld dat ik het dus nooit meer zou doen. Ik heb daarna al mijn dieren vastgehouden tot ze al minuten overleden waren.
Ik had vroeger nooit gedacht dat ik ooit bij een stervende mens zou durven blijven. Wél, ik ben de enige die bij m'n moeder was, m'n broer was er niet, mijn zuster durfde niet (en ik ben de benjamin)
Als je dat hebt meegemaakt is het vrij logisch om ook bij je dieren te blijven.

Als wij allemaal niet zo begaan waren met onze dieren, zaten we hier niet. Mensen die niet zo'n band hebben met hun huisdier (ze bestaan wel degelijk), zitten niet op fora

Mijn beste vriendin heeft een poes, een herplaatser, van iemand die naar een rusthuis ging. Haar man wou graag een kat, zijzelf heeft er weinig mee, denk niet dat ze het lang erg gaat vinden als die poes komt te overlijden.

Bewerkt door Fairy, 09 december 2009 - 23:38.


Guest_beetle_*
Guest_beetle_*
OFFLINE

#4 Geplaatst 09 december 2009 - 23:35

Triestig he! Ik zou het ook niet kunnen!
Wij hebben Beetle moeten laten inslapen toen hij hier ocharme anderhalve week was.  Ik heb mijn 6-jarige dochter toen meegenomen naar de dierenarts en ze was er bij toen hij stierf.  Het was haar poes ... allez, ja, haar ... de verantwoordelijkheid blijft bij ons natuurlijk! En de verzorging ook.  Maar zij zaagt al meer dan een jaar voor een poes en na veel nadenken, uitkijken, lezen, ... hebben we haar dan een poes 'cadeau' gedaan voor haar verjaardag.  (Ik wil hier nu echt geen reacties uitlokken want de poes ... poezen ondertussen zijn ook door ons gewild!!!!)
We hebben haar verteld wat Beetletje had en waarom hij niet kon genezen ... Ze hield hem vast terwijl hij sliep en voor hij het definitieve spuitje kreeg, zei ze spontaan nog tegen hem; 'Beetle, je moet niet bang zijn, ze! Je gaat onze schildpadjes zien en Zohra en Eros (onze dobermannen) en Bruno (onze cavia).' En dan is ze beginnen wenen ... En ik ook!  Ik krijg zelfs nu de tranen in mijn ogen als ik het typ en terugdenk hoe flink ze dat daar gedaan heeft!
Hoe pijn het ook doet, ik zou mijn beestjes ook niet zomaar kunnen afzetten bij de DA!

Dochterlief heeft zelfs een begraafplaatsje gemaakt voor Beetle.  Er staat een kruisje en ze heeft hem vanalles meegegeven in zijn doos ... voor later, in den hemel

Bibie
Bibie
  • 5.115 berichten
    • Locatie: Aalst
  • 2 katten
OFFLINE

#5 Geplaatst 10 december 2009 - 02:05

Mijn mama heeft zelf tien jaar geleden onze poezel met longkanker ook zo achtergelaten.. Het was niet uit desinteresse, maar echt omdat ze het niet aankon. Ze heeft er nu zoveel jaar later nog altijd spijt van. Gelukkig heb ik het zelf nog nooit moeten meemaken, maar het moet echt ongelooflijk zwaar zijn.


Geplaatste afbeelding


Lies
Lies
  • 6.855 berichten
OFFLINE

#6 Geplaatst 10 december 2009 - 06:48

Ik zou het daar ook heel moeilijk mee hebben om erbij te blijven. Vandaar dat ik mij al heb voorgenomen dat wanneer het ooit zo ver zou moeten komen, de dierenarts naar thuis mag komen.

Guest_lizke_*
Guest_lizke_*
OFFLINE

#7 Geplaatst 10 december 2009 - 06:52

Lies zei:

Ik zou het daar ook heel moeilijk mee hebben om erbij te blijven. Vandaar dat ik mij al heb voorgenomen dat wanneer het ooit zo ver zou moeten komen, de dierenarts naar thuis mag komen.

Dat had ik ook al voor mezelf uitgemaakt...

Snap niet dat mensen hun beestje daar zo maar kunnen achterlaten! Ocharme, de rakkers... :(

Guest_Amelie_*
Guest_Amelie_*
OFFLINE

#8 Geplaatst 10 december 2009 - 07:12

Ik zou er toch bij willen zijn. Hoe moeilijk het voor mezelf ook zou zijn. dat zou het laatste zijn dat ik kan doen voor voor mijn beestje. maar das iets wat ieder voor zich moet uitmaken.

Guest_Pinkbubblegum_*
Guest_Pinkbubblegum_*
OFFLINE

#9 Geplaatst 10 december 2009 - 07:21

ik zou er ook niet kunnen bijblijven maar ik zou erna wel terugkomen om het diertje te begraven of cremeren...


Karolientje
Karolientje
  • 18.393 berichten
    • Locatie: Dormaal - Zoutleeuw
  • 5 katten
OFFLINE

#10 Geplaatst 10 december 2009 - 07:32

Ik snap wel dat sommige mensen het emotioneel niet aankunnen om erbij te blijven. Het is nu eenmaal niet niks, en niet iedereen is er emotioneel klaar voor om ook effectief bij het dier te blijven als het wordt ingeslapen. In zo'n geval kan ik er wel begrip voor opbrengen dat iemand liever even weggaat tot het achter de rug is. Maar normaal gezien heeft het baasje dan vooraf al wel uitgebreid afscheid genomen van het dier in kwestie.
Zelf zou ik er wel bij willen blijven, ook al is het enorm zwaar...

Je dier daarentegen uit desinteresse zomaar achterlaten, da's natuurlijk iets heel anders. Daar is geen excuus voor.

Geplaatste afbeelding

Marjananas
Marjananas
  • 2.897 berichten
    • Locatie: Kapellen
  • 4 katten
OFFLINE

#11 Geplaatst 10 december 2009 - 09:45

Ik kan begrijpen dat sommige mensen het niet aankunnen van er bij te blijven.  Maar ik veronderstel dat de DA, na al die jaren, duidelijk het onderscheid kan maken tussen mensen die het niet aankunnen en veel verdriet hebben of mensen bij wie de desinteresse er gewoon afstraalt en enkel maar staan te wachten tot ze hun transportbox weer mee krijgen om dan te kunnen vertrekken.
Ik zou het ook niet aankunnen denk ik maar zou er wel echt willen bij zijn, je krijgt maar één enkele kans...  De pijn en alles wat daar bij komt kijken is voor later maar ik zou er bij MOETEN zijn !

Nashota
Nashota
  • 17.996 berichten
    • Locatie: Wildervank
  • 2 katten
OFFLINE

#12 Geplaatst 10 december 2009 - 11:02

Ik zou het niet kunnen, afleveren en weggaan, ik vind het is het laatste wat je nog voor je diertje kunt doen, ook al is het verschrikkelijk moeilijk.
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Groetjes. Ina :hoi:

Guest_crazy_catlady_*
Guest_crazy_catlady_*
OFFLINE

#13 Geplaatst 10 december 2009 - 11:11

Het zou heel moeilijk zijn, maar ik zou er zeker bij willen blijven!
Toen ik 6 was had mama de hond laten inslapen (waar ik nogaltijd helemaal niet akkoord mee ben dat ze dat had laten doen!! :evil: )  's morgens zei ze dat de dierenarts hem kwam ophalen toen ik op school zat en 's avonds was hij weg... Dit was echt verschrikkelijk voor mij! en ik wist dan nog niet dat hij een spuitje ging krijgen, ik dacht dat hij bij de dierenarts ging wonen...
Daar kon ik dan nog mee leven, omdat ik dacht dat de dierenarts meer ruimte had en Tex daar dan vrolijk ging kunnen rondlopen in zijn tuin enzo... Maar de volgende dag kregen we telefoon met de melding dat hij dood was... Ik was er echt kapot van!
Langs de ene kant vond ik het totaal onterecht dat hij werd ingeslapen, en als het dan toch moest had ik liever bij hem geweest om hem te knuffelen zodat hij tenminste vol liefde kon weggaan en niet alleen... :(

Als ze worden ingeslapen wil ik erbij zijn om ze vast te houden en om ze te laten merken dat ik zielsveel van hun hou, dat ze in liefde kunnen heengaan en niet gewoon alleen in een kille kamer...
Maar ik ga stoppen want ik krijg al tranen in men ogen bij de gedachte eraan...

Ik snap wel dat je het niet kan verdragen erbij te zijn, maar als je zoveel jaren liefde van zo'n schatje hebt gekregen vind ik het nogal ondankbaar om hem daar gewoon te dumpen...


Guest_Mélina_*
Guest_Mélina_*
OFFLINE

#14 Geplaatst 10 december 2009 - 11:36

Mijn hondje (bleef bij mijn ouders toen ik verhuisd ben, mocht hem niet meenemen) hebben ze anderhalf maand geleden ook in laten slapen. Hem effectief dood zien liggen en al koud enzo dat kon ik gewoon niet aan. :cry: Ik ben meegeweest naar de DA en ben er blijgebleven toen hij het verdovingsspuitje krijgen, hij wankelde nog heel lang rond want een sterk willetje had hij wel, hij gaf nooit op. Uiteindelijk ging hij door zijn poten maar vlak voordien keek hij nog naar me met zo'n blik: tis niet erg joh, ik heb een fantastisch leven gehad, ben er klaar voor. Toen ze hem dan effectief HET spuitje gaf, ben ik wel vertrokken. Ik had echt het gevoel dat ik hem vermoord heb hoewel het echt het beste was voor het beestje, hij had prostaatkanker, allemaal gezwellen in zijn lichaam, dementie en een liesbreuk. Ik kon er niet bij blijven, doet me nog altijd zo veel pijn :( :cry:

Guest_Saskia_*
Guest_Saskia_*
OFFLINE

#15 Geplaatst 10 december 2009 - 11:39

Zelfs ik had het moeilijk om een babykatje in te laten slapen :cry: dat ik amper een week kende
dus ik snap niet dat sommige mensen zo ongevoelig kunnen blijven door er niet bij te blijven tot ze slapen.

ik begrijp ook wel dat sommige mensen het gewoon niet kunnen aanzien, daar heb ik dan ook alle respect voor.

maar om dan zo respectloos voor hun dier 'nee' te antwoorden zonder enige verdere reden, nee voor zo'n mensen heb ik geen respect