Spring naar inhoud


- - - - -

ik zou 't niet kúnnen...


  • Log in om te reageren
31 reacties op dit onderwerp
Alicia
Alicia
  • 2.222 berichten
  • 2 katten
OFFLINE

#31 Geplaatst 12 december 2009 - 00:16

By the way: dit vinden dan weer velen prachtig... terwijl het net gaat over niet oordelen op uiterlijke tekenen van verdriet.

http://www.kattensit...html#post313208

Wat ik maar wil zeggen, oordeel niet te snel. Stel liever vragen.

Serenity
Serenity
  • 4.269 berichten
    • Locatie: Bekkevoort
  • 7 katten
OFFLINE

#32 Geplaatst 12 december 2009 - 00:29

Een goede band met je dierenarts hebben is belangrijk...en als je een goede band hebt,ben je haast vrienden en komen er nu eenmaal verhalen over bepaalde dingen boven water.En of iemand dierenvriend is of niet,kan je goed aanvoelen.Het is en blijft cru,uw dier afgeven en niet eens terugkomen...Maargoed...

Ik heb het ook allemaal meegemaakt,en het zijn beelden die op je netvlies gebrand blijven.Als ik ooit 1 van mijn katten moet laten inslapen,zal dit zeker thuis gebeuren,zodat ik er met mijn volle gedachten bij kan zijn...Ik wil er bij zijn...ik vind dit mijn verantwoordelijkheid als baasje.Liefde geven tot de laatste hartslag,koesteren en vasthouden...Laten gaan met een gevoel dat je heel veel van hen houdt,want dat is alles wat je op dat moment nog kan geven.

De keren van inslapen waar ik het meest vanaf gezien heb,was een kater bij mijn ouderlijk huis(mijn kater) die leukemie had...Deze werd ook eerst verdoofd...Hij keek me hele tijd aan van, "Waarom ? ik wil niet..." Ik was nog een kind en vroeg aan mijn moeder of hij nu nog gewoon wakker kon worden.Maar mama legde mij toen uit dat we hem moesten laten gaan.En toen dus de beslissende spuit,de dierenarts die vroeg of we er klaar voor waren ... Ik vergeet dat beeld nooit meer ! Een geboren kitten dat een bepaald probleem had,ook moeten laten inslapen.Ik ben echt beginnen huilen bij de dierenarts zelf.het was een dagje oud ofzo,maar het is zoooo triest.En zo nog wel een paar andere verhalen.

Kortom, het is iets wat ik liefst niet meemaak,maar als het ooit weer gebeurd,ben ik erbij,ook al is het een extra kras in mijn hartje...Een extra traumatje toch wel voor iemand zo gevoelig als ik :/ Als ik een dier heb,weet ik ook dat het ooit zal sterven,en dit hoort erbij.Het mooiste dat ik ooit meegemaakt heb was een poes bij het ouderlijke huis van 16jaar oud die gestorven was in haar slaap...Ze was uitgeleefd.Had al meerdere keren een klein infarctje gehad,maar stond erna gewoon weer recht, ze gaf niet op! Toen waren we een week op vakantie,en kenissen kwamen de diertjes eten geven...De dag dat we thuis kwamen lag ze dood op tafel,gestorven in slaaphouding.Ze had het opgegeven,waarschijnlijk omdat wij even niet thuis waren...Dat is toch het mooiste wat je kan wensen voor je dier,op zo een zachte manier vertrekken. Hoe dan ook,elke wezen dat sterft waar je van houdt,vergeet je nooit ! En als ik aan die dingen terug denk,dan zijn de tranen gauw terug.

Maar dus nee,ik zou het niet kunnen mijn diertje achterlaten ! :(

Bewerkt door Serenity, 12 december 2009 - 00:33.

Geplaatste afbeelding